Wat wordt er van ouderen gevraagd?

Ontmoetingen met jongeren

Is het nu echt waar dat de jongeren in de gemeente de ouderen overvragen? En is het nu echt zo dat jongeren eenrichtingsverkeer zouden willen, waarbij de ouderen alleen maar bij hen in de leer zouden moeten gaan en niet omgekeerd? We luisteren nog eens naar een paar stemmen.

Esther (21, in het blad Kontekstueel van januari jl.):

'Traditie kan best goed zijn. Dat is een groot misverstand tussen de ouderen en de jongeren. De ouderen denken dat de jongeren alles totaal om willen gooien, daar zijn ze bang voor.'

Gert (23), in reactie op die opmerking: 'Dat komt door de generatiekloof: er is geen contact meer. Als je gewoon eens met elkaar gaat praten, dan worden een heleboel misverstanden uit de wereld geholpen. De jongeren willen echt niet een gitaar en dan meteen een drumstel. Daar gaat het niet om.'

Wanneer dat 'gewoon eens met elkaar gaan praten' niet plaatsvindt, blijven deze vooroordelen over xevolutionaire veranderingen die jongeren binnen de kortste keren in de eredienst zouden willen doorvoeren bestaan en gaan jongeren en ouderen met een boog om elkaar heen.

Stel je hart open

Karen (21) zegt:

'Ik kan niet vlug praten met ouderen hoe ik m'n geloof echt beleef. M'n persoonlijke gevoelens daarbij. Dat doe ik wel met leeftijdgenoten. Ouderen praten daar niet open over met mij, dus dan lukt het mij ook niet om dat met hen te doen. Bij mij thuis zijn ze dat ook niet gewend. Wel praat ik met ouderen over onderwerpen daaromheen, zoals Doop, Avondmaal, enz. Maar niet over de beleving.'
Karin vraagt dus van ouderen een openhartig geloofsgetuigenis. Laten jongeren maar eens in uw hart kijken, ouders en ouderen. Schaamt u zich er toch niet voor eenvoudig te vertellen wat de Heere en Zijn dienst voor u betekent! Er valt toch zeker wel iets van te zeggen? Als u over de brug komt, zullen de jongeren niet achter blijven en komt u verwonderd te staan over wat er bij hen leeft!

Nogmaals: zulke gesprekken vinden te weinig plaats. Marcel (17) vertelt dat hij wel eens tijdens catechisatieuren met de dominee in gesprek komt. 'Verder spreek je ouderen eigenlijk niet.' Jammer toch, denk je dan, dat zoiets haast als een vanzelfsprekendheid kan worden opgemerkt. Het kan toch ook anders, zoals bij dat meisje, als verzorgster werkzaam in een bejaardencentrum, dat aan een godvrezende vrouw vroeg: 'mevrouw, zou u mij eens van uw geheim willen vertellen? ' En die oma vertelde van de verborgen omgang met de Heere die ze al heel jong had leren zoeken en had mogen vinden.

Of zoals de vriend van Marcel, Gerard (18), vertelde dat hij tijdens een gemeenteavond in gesprek was gekomen met een oudere vrouw 'die heel veel van het geloof afwist'. Eerst begreep hij de woorden die ze gebruikte niet zo goed, maar gaandeweg ging dat beter en werd het een fijne ontmoeting.

Geen confrontatie, maar ontmoeting

De reactie van een wat geërgerde oudere waarmee dit artikel inzet, is wel begrijpelijk, maar niet goed te keuren. Het klinkt nogal negatief en defensief als gezegd wordt: 'waarom moeten wij ouderen zo nodig veranderen? Laten die jongeren zich maar aanpassen!' Zou het niet veel beter zijn om elkaar met open vizier tegemoet te treden? Geen confronatie waarbij je tegenover elkaar staat als kemphanen. Ook geen capitulatie waarbij de wil van de ene groep wet is voor de andere groep. Niet een contactloos aan elkaar voorbijgaan. Maar ontmoeting. Daar valt het 'moeten' weg danzij het 'ont-moeten'. Daar komt openheid om naar elkaar te luisteren en daar willen jongeren beslist van ouderen, die voor hen identificatiefiguren kunnen zijn, leren. Laat ze zien hoe waardevol het geloof voor u is en vooral hoeveel het leven met de Heere in de praktijk van alle dag voor u betekent. Heb als ouderen begrip voor jongeren in de onzekere en zoekende fase waarin ze verkeren. Geef ze een kompas mee, maar laat ze ruimte om te spoorzoeken. Stimuleer hen door bepaalde verantwoordelijkheden aan ze toe te kennen in het gemeentewerk. Toon positieve belangstelling voor wat de jongeren beweegt, waar ze mee zitten, waar ze enthousiast over zijn en wat ze ergert.

Monica-houding

Iemand schreef: we hebben ouderen met een 'Monica-houding' nodig. U weet wel: Monica, de voorbiddende, geduldige en trouwe moeder van Augustinus, die haar zoon ook wist te vermanen. Maar dat kon lijden, omdat hij in haar vermaningen haar liefdevolle zorg en bewogenheid proefde...

Bij die houding hoort ook dat we als ouderen echt tijd en aandacht hebben om ons te verdiepen in de vragen van jongeren. Vragen op het terrein van de leer en van het leven. De denk bijvoorbeeld aan de vragen rond kinderdoop en volwassendoop die bij jongeren die contacten hebben met evangelische kringen sterk leven. Dezelfde Karin die ik eerder citeerde, zegt daarover: 'Ik vind de kinderdoop heel mooi, maar ik begrijp ook mensen die voor de volwassendoop kiezen. Daar hoef ik bij ouderen niet mee aan te komen. Volwassendoop is gewoon verkeerd. Ik krijg daarbij vaak geen goede argumenten. Vooral doordat het altijd zo geweest is bij ons.'

Dit bedoelt ook Karla (20), als ze zegt:

'Ouderen kunnen veel makkelijker dogmatisch denken, zo van... "het is nu eenmaal zo, zo is de leer". Daar kan ik moeilijk mee uit de voeten. En toch denk ik dat ik veel kan leren van de levenswijsheid en de ervaring in het geloof die ouderen hebben.'

Ik zou de laatst willen zijn om negatief te spreken over dogmatiek en dogmatisch. Als we die woorden dan maar gebruiken in de goede zin des woords: de eerbiedige en ootmoedige bezinning op wat God ons in Zijn Woord heeft geopenbaard, waarbij er openheid blijft voor nieuwe gezichtspunten en schatten uit die telkens weer verrassende schatkamer van het Woord. Maar 'dogmatisch' kan ook betekenen: een rijtje waarheden oplepelen. Dat laatste overtuigt jongeren niet. Ze vragen door: wat zegt de Bijbel ervan? Waar staat het? En zo'n gesprek kan ertoe leiden dat jongeren en ouderen samen bijvoorbeeld de diepe achtergrond van de keus voor de kinderdoop helder leren zien.

Ouderenprobleem?

Tijdens één van de onlangs weer gehouden catecheseavonden zei een catechete: 'er is niet zozeer een jeugdprobleem als wel een ouderenprobleem. Want ik merk dat ik als ik de jongeren wat wil meegeven over christelijke levensstijl niet meer terug kan vallen op wat hun ouders hen meegeven en voorleven. Je voelt je dan als catecheet niet gedragen door dat thuisfront'. Een opmerking die te denken geeft. Wat jongeren van ouderen mogen - verwachten? Dat ze hen laten zien dat het geloof bepaalde keuzes met zich meebrengt en dat die keuzes met blijdschap gemaakt worden, in verbondenheid met de Heere en in afhankelijkheid van de Heilige Geest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen