Boekbespreking

De schrijver, een anglicaanse priester in Engeland, werd in juli 1994 uit zijn ambt ontzet. De reden was onder andere de inhoud van dit boek. Hij gelooft niet langer in een persoonlijke God. Het traditionele christendom ervoer hij als onderdrukkend en benauwend. Godsdienst is naar zijn mening een zuivere menselijke schepping. De Bijbel is, hoe verheven ook, een mensengeschrift met vele menselijke visies. Zonde en een God-verlosser zijn uitgevonden door de theologie. Onder de Heilige Geest moeten we de heilige menselijke geest verstaan. De schrijver ervoer zijn ontdekking als een geweldige bevrijding. Hij vond een nieuwe manier om in God te geloven. God is geen bovennatuurlijk wezen, maar een personificatie van de eigen waarden en idealen. Wat voor hem is overgebleven is een christelijk humanisme. Toch meende hij in de kerk te kunnen blijven. Hij ziet het christelijke humanisme als een rechtmatig erfgenaam van het Nieuwe Testament, omdat hij nog steeds waarde en betekenis vindt in de christelijke woordenschat, de christelijke verhalen en vooral de verhalen over Jezus. Hij ziet ook nog waarde in het bidden, omdat de dagelijkse gebeden een nuttige discipline zijn en het gebruik van vertrouwde teksten het gevoel geven erbij te horen. Om die reden was het voor hem essentieel om in de kerk te blijven omdat hij 'de kerk niet graag over wilde dragen aan de conservatieven en hij het als een verplichting zag anderen te helpen die trachten hun christelijke geloof levend en zuiver te houden' en dezelfde opvattingen voorstaan als hij. Dat is dus niet gebeurd, want hij is inmiddels priester-af.

Het boek kan ons opscherpen in ons denken over God, de Bijbel, zonde en genade. In zijn voorwoord zegt de schrijver: 'Wanneer je jezelf beschouwt als christen, probeert een christelijk leven te leiden, troost vindt in verering en gebed, je echter niet kunt geloven in de bovennatuurlijke leerstellingen van de kerk, wordt dit kleine boekje je aangereikt door een gelijkgestemde geest, die niet iets probeert te bewijzen noch te verdedigen, maar hardop mijmert voor zichzelf en voor degene die stiekem meeluistert'.

De schrijver zegt dingen om grondig over na te denken. Ik zou het echter niet graag doen met deze boodschap waarin de mens de norm is en we, zoals de schrijver zegt, voor onze eigen verlossing moeten zorgen, zonder enig uitzicht over de dood heen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen