Torenspitsen-Gemeenteflitsen

EVERDINGEN

Everdingen behoort als dorp sinds 1 januari 1986 tot de burgerlijke gemeente Vianen. Voor die tijd was Everdingen een zelfstandige gemeente, bestaande uit de dorpen Everdingen en Zijderveld, met op de grens het gemeentehuis, maar wel met in beide dorpen een zelfstandige kerkelijke ge­meente.

Everdingen heeft twee kerkgebouwen, een Hervormde en een R.K. kerk, waarvan de laatste ongeveer 100 jaar oud is en sinds kort op de lijst van monumenten is geplaatst en vorig jaar is gerestaureerd.

De Hervormde kerk ligt zoals in veel dorpen nagenoeg in het midden van het dorp aan de Kerkstraat. Het huidige kerkgebouw biedt plaats aan ongeveer 130 personen en is in feite het overgebleven koorgedeelte van wat ooit een imposante driebeukige kerk was, die wel aan 1000 mensen plaats bood, met een 30 meter hoge toren, die veel gelijkenis vertoonde met die van Gorinchem.

In die tijd (rond 1500) omvatte Everdingen weinig meer dan een aantal boerderijen en wat dijkwoningen en arbeiderswo­ninkjes. Nadat in 1810 het schip van de kerk als gevolg van zware sneeuwval was ingestort, werden de kerkdiensten gehouden in het overgebleven koorgedeelte. Daardoor kwam de grote toren op 13 meter van het kerkje te staan en moest in 1855 wegens instortingsgevaar door verzakking worden afgebroken. Rond 1857 verkreeg de kerk haar huidige vorm, door het plaatsen van een torentje. In 1973 is de kerk grondig gerestaureerd en zoveel mogelijk weer in oorspronkelijke staat gebracht.

Vanaf 1603 tot heden is een predikantenlijst bijgehouden, die de namen bevat van 32 voorgangers. Rekening houdend met vijf wat langere perioden, waarin Everdingen het zonder eigen predikant moest stellen, hebben de predikanten Everdingen gemiddeld 10 jaar gediend. Daarbij moet worden opgemerkt dat de predikanten: ds. C. van Eek (1682-1735), ds. J. C. van Nas (1735-1777) en ds. C. H. Hagenberg (1829-1869) met respectievelijk 53, 42, en 40 jaar, dit gemiddelde flink hebben beïnvloed.

In de verdere historie van Everdingen treffen we een flink aantal donkere bladzijden aan, waarin sprake is van omvangrijke branden (o.a. een brand waarbij 14 huizen tegelijk in vlammen zijn opgegaan), overstromingen (soms enkele jaren achter elkaar) waardoor de kerkgang onmogelijk was, omdat het vee in de hoger gelegen kerk was ondergebracht. Ook het uitbreken van de pest, waarbij onder meer de kerkenraad ineens werdgehalveerd. Vooral in zulke tijden werd de afhankelijkheid van Hem, Die leven geeft en leven neemt, nadrukkelijk gevoeld en beleefd.

Everdingen is altijd een heel kleine gemeente geweest, vaak met het absolute minimum aan ambtsdragers en meestal met financiële steun vanuit de landelijke kerk.

Nadat in de kerkenraadsvergadering van 1 feb.1948 afscheid is genomen van ds. H.N. Fruyt, die na ruim 25 jaar in Everdingen te hebben gestaan een beroep heeft aangenomen, lezen we in de notulen van de kerkenraadsvergadering van 19 mei 1948: 'Ook is de kerkenraad algemeen van oordeel, dat gezien de houding der gemeente tijdens deze vacature, de gemeente een prediking in Geref. lijn wenst. De kerkenraad besluit dan ook, slechts predikanten van Geref. richting te beroepen in de bestaande vacature'.

Vanaf die tijd kan de hervormde gemeente van Everdingen tot de Gereformeerde Bonds-modaliteit gerekend worden.

Nadat er jarenlang alleen op zondagmorgen kerkdiensten werden gehouden, zijn er nu al jarenlang twee diensten, waarbij de tweede dienst, de zgn. 'leerdienst' een toenemend aantal kerkgangers te zien geeft.

In de eerste tijd hebben verschillende em. predikanten als 'hulpprediker' de gemeente gediend, omdat een volledig traktement door de kleine gemeente niet opgebracht kon worden. Na invoering van de nieuwe Kerkorde (1951) blijft deze situatie nog enige tijd bestaan, maar nu in de vorm van een quasi-pastoraal verband met buurgemeente Hagestein.

Sinds 1982 heeft Everdingen echter een volledige predikantsplaats.

Het aantal kerkgangers is de laatste jaren vrij constant: in de morgendienst ongeveer 110 en tijdens de avonddienst ongeveer 70.

Zo mag deze kleine gemeente nog steeds zelfstandig zijn en kunnen ook vele vormen van kerkenwerk, zowel onder jongeren als ouderen, volledig plaatsvinden, met als hoogtepunt de zondagse erediensten rondom Woord en sacrament. Ook al waren er soms zorgelijke tijden voor de ambtsdragersvoorziening, toch konden vacatures steeds weer vervuld worden, zodat het ambtelijke werk met een volledige kerkenraad gedaan kan worden.

Dat stemt tot ootmoedige dankbaarheid en daarin mogen we de trouwe hand van onze goede God opmerken. Die het werk van Zijn handen nooit zal laten varen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen