Globaal bekeken

Ongeveer een jaar geleden werd Leon Meijer door twee wijkkerkenraden van de hervormde genneente te Ede, mede namens de Gereformeerde Zendings Bond uitgezonden naar Israël met een studieopdracht betreffende 'Kerk en Israël'. Hij verricht deze werkzaamheden parttime. Verder wijdt hij zich als afgestudeerde aan de landbouwuniversiteit te Wageningen, aan een promotieonderzoek over visteelt in Israël. In zijn laatste rondzendbrief schrijft hij over 'Karpers maken alijah' (alijah is de terugkeer van de joden naar hun vaderland):

'In 1936 maakten karpers uit Oost Europa Alijah. Ze kwamen in Kibboets Nir David terecht in de Be Shean vallei. Zes jaar later verschenen de eerst kapers op de markt, de visteelt in Israël, Midgeh, was daarmee geboren. De karpers hadden verschillende redenen om te immigreren. Er was in die tijd een schaarste aan voedsel. Water, wat voorheen in de moerassen zat, kwam nu vrij voor land bouw. En de Oost Europese joden waren gewend vis te eten. Dit laatste was uit het oogpunt van de karpers moeilijk verteerbaar, maar ze werden gewoon tot gefillte fisch gemalen. De Middellandse Zee en het meer van Galilea leveren weinig vis op, ze zijn niet te vergelijken met de ons bekende Noordzee, respectievelijk IJsselmeer

Vandaag de dag heeft Israël 3000 ha visvijvers ( = 6000 voetbalvelden), verdeeld over 56 bedrijven, voornamelijk Kibboetsiem in het noorden van he land. De karper kreeg er in de loop van de jaren een concurrent bij uit Afrika. Joden uit Marokko en andere Noord-Afrikaanse landen namen de Tllap (Sint Petrus vis) mee. De volgende soorten word in polycultuur (allemaal in één vijver) gekweekt: Karper (Carpion), Tilapia (Amnun), Zilverkarper (Kasif), Harder (Buri) en kleine aantallen graskarpers (Amur). Op de markt verschijnen voor het merendeel karpers (50%) en Tilapia (30%). Per jaar wordt er 15.000 ton vis geproduceerd, uitsluitend voor interne consumptie. De visteelt heeft in de afgelopen jaren verschillende moeilijkheden overwonnen. In de wereld staat de Israëlische visteelt hoog aangeschreven; met weinig technische ingrepen zijn ze hier in staat geweest grote oogsten te produceren. Problematisch blijft het tekort aan water. Verversen van het vijverwater tijdens het groeiseizoen is daarom niet mogelijk. Dat brengt met zich mee dat de bodem van de vijver snel in kwaliteit verslechtert en de groei van de vis afneemt. Op het Technion ben ik bezig met onderzoek aan de bodem van de vijvers, een manier om de bodemkwaliteit te verbeteren passen we op laboratoriumschaal toe. Hopelijk kunnen we in de toekomst deze methode in de vijvers toepassen. Of mijn methode de oogst verbetert blijft nog een vraag. Gebed om wijsheid en inzicht zijn voor mij onontbeerlijk.

Dezer dagen ontvingen we een boeiend reisverslag van Arthur Zijlstra (Amsterdam) over St. Petersburg en Moskou. Uit dit verslag volgt hier een passage over christenen in het huidige Rusland:

'Allereerst bleek mij in Moskou bij verschillende gelegenheden en contacten dat de godsdienstvrijheid onder toenemende druk staat. En dat ondanks het feit dat Rusland begin dit jaar is toegetreden tot de Raad van Europa, hetgeen op zichzelf nauwelijk rechtvaardigen is als men let op de mensenrechtensituatie. Vooral westerse zendingsmensen maken zich grote zorgen over hun toekomst. Nu al blijkt het verkrijgen danwel het verlengen van vis meer dan eens op problemen te stuiten. Via Jeff Busscher van de Christian Reformed Church in Moskou ontving ik een rapport van een journalist van Keston College waarin twee verontrustende ontwikkelingen worden gemeld. (1) De stafchef van Yeltsin voor de betrekkingen tussen kerk en staat Nikolai Yegorov, treft voorbereidingen voor een decreet waarin de bewegingsvrijheid van westerse religieuze groepen sterk aan banden wordt gelegd. Het parlement zal hier zonder meer bij gepasseerd worden. (2) Via regionale wetgeving is inmiddels in 17 provincies van de Russische Federatie, d.i. 2 van het totaal, een restrictievere wet op de gods dienstvrijheid van kracht.

Dit proces heeft zich tot nu toe grotendeels ontrokken aan het oog van waarnemers van mensenrechtenorganisaties en de westerse media. Het is van het grootste belang dat de publieke opinie en de politiek in het Westen op dit sluipend proces opmerkzaam wordt gemaakt. De zorgelijke situatie onlangs nog bevestigd door opmerkingen van de dit nieuwe sterke man, generaal Lebed. Hij verklaarde dat er in Rusland slechts plaats is voor de Orthodoxie, de Islam en het Jodendom; dit tot grote ontzetting van o.a. Baptisten. Orthodoxe kerkleiders denken langs dezelfde lijnen, zo bleek ons tijdens r­een kort bezoek aan een symposium over gods­dienstvrijheid van de beweging 'Realist' (zie par. 7). Een tweede recente ontwikkeling werd ons duidelijk uit gesprekken met dr Alexander Semchenko (directeurvan Protestant Publishers), dr Vladimir Zot (directeur van het Centrum voor Religie en Democratie) en dr Michael Men (lid van de Duma, het Russische parlement). Het betreft de ondergang van de Christen-democratische Unie als georganiseerde politieke partij. Bij de parlementsverkiezingen van december 1995 slaagde ze er niet in een zetel te behalen, terwijl men in het vorige parlement met zo'n tien afgevaardigden tot de kleine partijen behoorde. Een oorzaak ligt in de nieuw ingevoerd kiesdrempel van 5%, in de Russische situatie absoluut noodzakelijk om een versplintering van het politieke bestel te voorkomen. Er namen vorig jaar maar liefst 43 partijen aan de verkiezingen deel. Maar de nekslag werd gegeven door de dood van ­politiek leider Vitali Savitsky. Enkele weken voor verkiezingen kwam hij vanuit St. Petersburg terug op weg naar Moskou bij een in scène gezet auto-ongeluk om het leven. Een tragisch einde van een jong, veelbelovend christen-politicus, die in de vorige zittingsperiode van het parlement voorzitter was van de commissie voor godsdienstaangelegenheden.

Opnieuw ziet men hier hoe zwak en kwetsbaar (christelijke) organisaties in Rusland zijn: te vaak staan of vallen ze met hun leider.

Uit het jaarverslag 1995/'96 van de Bond tegen het vloeken volgen hier twee passages:

• NIPO-onderzoek

'Het marktonderzoekinstituut NIPO voerde in mei opdracht van de Bond een onderzoek uit naar de mening van Nederlanders over vloeken. Over de sultaten van het onderzoek werd door het NIPO een rapport opgesteld met de titel "Vloeken in Nederland". Dit onderzoeksrapport werd op 4 oktober in congrescentrum "De Eenhoorn" te Amersfoort aan de pers gepresenteerd. Bij de persconferentie waren ongeveer tien journalisten en cameramensen aanwezig. De media (zowel kranten als omroe­pen) besteedden op 4 oktober en de dagen erna veel aandacht aan het NIPO-rapport.

Het Het bestuur was in grote lijnen bemoedigd door de resultaten van het onderzoek. De belangrijkste uitkomsten waren als volgt:

­ • 32% van de Nederlanders ziet vloeken als gods­lasterlijk spreken, terwijl 68% meent dat het ook het uiten van verwensingen en schuttingwoorden in­ sa houdt;

 • 49% vloekt (bijna) nooit, tegen 51% die wél in­ ­meerdere of mindere mate vloekwoorden bezigt;

• 35% hoort zelden of nooit vloeken in de eigen omgeving, terwijl 48% af en toe een vloek hoort;

• 69% ervaart vloeken als tamelijk tot zeer vervelend, tegen 30% die hier weinig of geen moeite mee heeft;

• 77% zegt er iets van als er gevloekt wordt, terwijl 21% er nooit iets van zegt;

­• Slechts 2% let niet op vloeken door kinderen.

Reclames

De brieven die werden geschreven met betrekking tot bastaardvloeken en andere grensgevallen werden door de volgende bedrijven positief beant­woord:

American Express, Canvas Holidays BV, Lever, Beter Bed, Mölnlycke Nederland BV en Verwet BV. Er waren echter ook bedrijven die hiervoor geen begrip konden opbrengen: De Lage Landen Autolease en het Stedelijk Museum.

Van de onderstaande bedrijven werd helemaal geen reactie ontvangen: Albert Heijn filiaal te Alk­maar, Stichting Nederlands Visbureau, Bestuur stichting stadsmarketing, Secretariaat Kamer van Koophandel te Deventer, Procter & Gamble, Honda Nederland BV, een Slijterij Wijnhandel te Ede en firma Jitmar

Deze laatste firma werd voor het derde achtereenvolgende jaar aangeschreven over de schoenen die zij op de markt brengt met de namen "jeemienee" en "gossiemijne". Ook ditmaal reageerde de schoenenfabrikant niet. Via het Reformatorisch Dagblad liet de heer Wiersma, directeur van Jitmar, weten dat hij het zonde vond van de postzegel om de Bond te antwoorden. In zijn reactie zei hij verder nog; "dan lopen er maar geen gereformeerden op mijn schoenen".

In het verslag van de landelijke financiële actie Kerk balans 1996 werd het volgende overzicht gegeven van het 'levend geld' van de hervormde gemeente.

N.B. Zie voor de tabel de Waarheidsvriend van 15-08-1996

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen