Gemeenschap der heiligen - Het hart, de ruimte en de grenzen (3)

De ruimte van de gemeenschap

Ik keer terug naar antwoord 55 van de Catechismus. We hoorden over de geloofsband met Christus. Deze geloofsband schenkt geloofspraktijk. En bij geloofspraktijk roemen we niet in capaciteiten van mensen. Achter geloofspraktijk schrijf ik het woord genadegaven. ledere gelovige ontvangt van God gaven. Met de gaven mag hij niet hoogmoedig worden. Want ze zijn geschonken door de Heilige Geest.

De Catechismus legt de vinger bij de roeping van de gelovige. De gemeenschap der heiligen is een opdracht. Elke gelovige heeft de opdracht zijn gaven tot nut en heil van de andere leden te gebruiken. De gaven dienen dus tot opbouw van de gemeente. Een gelovige mag zijn gaven niet voor zichzelf houden. Ze dienen tot gebruik van heel de gemeente. In het bijzonder tot bevordering van de eenheid.

Met deze opdracht hebben wij onze handen vol. Vaak hebben wij in de kerk kritiek op anderen die zich naar onze mening onvoldoende voor ons inzetten. We zijn dan door hun falen enorm teleurgesteld.

'Ik geloof de gemeenschap der heiligen'. Wie deze geloofszaak gebruikt om de geloofspraktijk bij anderen te toetsen, vergeet de persoonlijke opdracht.

De Catechismus zegt tenslotte hoe de inzet voor de gemeenschap moet zijn. De gemeenschap der heiligen is geen slavendienst, maar een liefdedienst. Door de Heilige Geest gebruiken we de van God verkregen gaven gewillig en met vreugde.

De gemeenschap der heiligen gebeurt niet met dwang en met tegenzin. We doen het met verwondering: Wie ben ik dat ik dit doen mag?

Welke gaven geeft God aan Zijn kinderen?

Geestelijke en stoffelijke kant .

Er is een grote verscheidenheid van gaven. In Romeinen 12 : 6-8, in Korinthe 12 : 3-11 en 28-30 en in Efeze 4:11 vinden we de gaven van de Geest. In de vergelijking vallen drie dingen op:

1. Er zijn buitengewone gaven bij: Spreken in talen en de gave van de genezing.

2. We lezen gaven die wij als heel natuurlijk beschouwen zoals onderricht geven en leiding geven.

3. Er zijn gaven die als personen aangeduid worden: apostelen, profeten en leraars.

De gemeenschap der heiligen is een gemeenschap met een geestelijke en materiële zijde. Beide treffen we aan in de gemeente van Jeruzalem. Eerder sprak ik over de gemeenschap die daar was. Nu wijs ik op andere facetten van de gemeente. Ik begin met de geestelijke zijde:

Ze waren volhardende in de leer van de apostelen. Het geloof is geen bevlieging. Het komt aan op volharding. Wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden. De leer van de apostelen heeft Jezus Christus als inhoud. De leer van de apostelen is geen dode rechtzinnigheid of een dorre leerstelligheid, maar een levende. heilige leer. We geloven met het hart en we belijden met de mond. Het rechte belijden komt uit het rechte geloven.

De gemeente was ook volhardende in de breking van het brood en in de gebeden.

In de gemeente van Jeruzalem merken we praktische hulpverlening op. De gelovigen hadden alle dingen gemeen. Niemand had gebrek. De materiële dingen werden dus gedeeld.

'Ik geloof de gemeenschap der heiligen'. Deze geloofszaak heeft een geestelijke kant, maar ook een stoffelijke kant. Het is een gemeenschap met vele facetten.

In de gemeente: hebben we elkaar nodig, zijn we op elkaar aangewezen, zien we om naar elkaar, zijn we beschikbaar voor elkaar, bidden we voor elkaar, lijden we samen, helpen we elkaar, delen we de zorgen en vreugden van elkaar.

De gemeenschap der heiligen is geen theorie maar praktijk. Geloofspraktijk! Dan verdragen we de zwakken in het geloof. Dan oordelen we niet. Dan geven we geen ergernis. Dan vertroosten we elkaar. Dan wekken we elkaar op. Dan vermanen we elkaar.

De grenzen van de gemeenschap

Over bijzaken behoeven we het in de kerk in alles niet eens te zijn. Voor de hoofdzaken is eenheid onmisbaar. De kardinale vraag: Wat dunkt u van den Christus? geeft scheiding. Het is afschuwelijk dat in onze kerk Christus een multi-interpretabel Figuur is geworden. Heel verschillend legt men Zijn betekenis uit. Maar deze willekeur is onbijbels.

Wij kunnen niet alles accepteren. We geven niet iedereen de ruimte. Alleen Gods Woord is norm. En we handhaven de belijdenis van de kerk van alle eeuwen. Onbijbelse meningen moeten we verwerpen. De Heere geeft opdracht tot deze vastberadenheid. De apostel Paulus doet geen concessies. De Galaten mogen geen ander Evangelie aannemen. 'Indien u iemand een Evangelie verkondigt, buiten hetgeen gij ontvangen hebt, die zij vervloekt.' (Galaten 1 : 9). Ongehoorzaamheid aan mensen kan nodig zijn wegens gehoorzaamheid aan God.

De Schrift reikt ons de grenzen van de gemeenschap aan.

1 Korinthe 10 : 20 verbiedt het deelnemen aan de heidense offermaaltijden. Die maaltijden zijn niet onschuldig. De heidenen offeren aan Gode vijandige machten. Het is christenen niet toegestaan te komen op het terrein waar de boze geesten hun macht laten gelden. De deelname aan de offermaaltijden is een gemeenschap hebben met de duivelen. Paulus is op dit punt scherp: Ik wil niet, dat gij met de duivelen gemeenschap hebt.'

De gemeenschap met God verdraagt zich niet met de gemeenschap met de duivelen. Er is een tegenstelling tussen licht en duisternis. De volgelingen van Jezus wandelen niet in de duisternis, maar in het licht. Ze zijn getrokken uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van Zijn liefde. De gelovigen zijn weggerukt uit de macht die tegen God ingaat. Waar licht straalt, wijkt de duisternis en waar duisternis de overhand krijgt, wijkt het licht. We hebben gemeenschap met het Licht der wereld of we worden geregeerd door de macht van de duisternis.

Door in het licht te wandelen, nemen we afstand van de werken van de duisternis. Hoe kunnen we dit doen? Efeze 5:11 wijst ons de weg: En hebt geen gemeenschap met de onvruchtbare werken van de duisternis, maar bestraft ze ook veeleer.' Het is onze taak de werken van de duisternis te ontmaskeren, te weren en ervoor te zorgen dat ze in de gemeente geen voet aan de grond krijgen.

De grenzen van de gemeenschap worden mede bepaald door de gezonde leer. We stellen grenzen aan de gemeenschap wegens het pand dat ons is toevertrouwd. In de geschiedenis van de kerk werden standpunten die afweken van de gezonde leer door uitbreidende belijdenissen en belijdenisgeschriften afgewezen en veroordeeld. De zonden verbreken de gemeenschap met God en met elkaar. De verbroken gemeen­ schap met God is hersteld door verzoening. In Christus hebben we vrede met God. Maar de gelovigen houden Gods geboden niet. Hun ijver om God te dienen en hun begeerte ten dienste van anderen te leven is minimaal. Het leven in de zonden ontheiligt de gemeenschap.

De roeping tot een heilig leven blijft daarom actueel. Ter ere van God behoort ons leven zoveel mogelijk in overeenstemming gebracht te worden met de Schrift. De kern van de praktijk van de godzaligheid is de persoonlijke gemeenschap met God in Christus. Het aandringen op levensheiliging is noodzaak. Het gaat om de heiliging die voortvloeit uit de persoonlijke vereniging met Christus door de werking van de Heilige Geest. De leer zonder leven is niets. God vraagt van de mens totale verloochening. De egocentrische levensopvatting moet plaats maken voor een gerichtheid op God. Bekering, d.w.z. totale gerichtheid op God, is de toegang tot een heilig leven. Zonder vernieuwing van het hart mislukt de levensheiliging.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen