Een conclusie (2)

Nu laat God ons Zijn Woord openen, opdat Paulus enerzijds en wij anderzijds op één lijn komen. Zeker, de invalshoek van de apostel verschilt hemelsbreed van die van ons. Er zitten bijna tweeduizend jaar tussen toen en nu; veel is er gebeurd, op allerlei gebied: technisch, filosofisch, historisch en noem-maar-op. Maar de Heilige Geest doet ons er erg in krijgen, dat het wèl waar is wat Paulus zegt over onze mond en onze tong en onze keel en ons hart. Hij doet ons hoe langer hoe meer accepteren dat God ons niet dulden kan zoals we zijn. Dat dienen we op de een of andere manier onder ogen te zien. Pas als we Paulus de ruimte geven om zijn vragen over God en ons aan de orde te stellen, kunnen ook onze vragen over ons en God aan de orde komen. Zo is de Heilige Geest met ons in de weer, net zolang totdat we zeggen: 'Wat Paulus over de mens zegt, is waar. 'k Moet het beamen'.

Op grond waarvan concludeert de apostel dat het goed zit tussen God en ons? Want dit ene hebben we inmiddels wel begrepen: dat 'gerechtvaardigd' is niet iets, dat wij voor elkaar kunnen krijgen, bijv. met ons laatste beetje goede wil. Daar is geen denken aan. Wij zitten immers totaal in het slop. Maar hoe dan? Wel, dan legt Paulus al zijn kaarten op tafel en zegt: wij worden gerechtvaardigd door het geloof. Gerechtvaardigd, niet door de Wet of door de werken der Wet, niet door allerlei gehol en geren, gedraaf en gevlieg van 'dit moet en dat moet'; nee, door het geloof.

Lezen wij in de Romeinenbrief het woord 'geloof', dan doen we er goed aan dit woord onmiddellijk te koppelen aan de naam van de Heere Jezus Christus. Want Hij is het, zegt Paulus in vers 25, Die door God is voorgesteld als middel ter verzoening. Dankzij het bloed, dat Hij stortte. Daarom kan Hij voor ons intreden bij God. Daarom kan Hij zeggen, wanneer wij hoogst schuldig voor de hemelse rechtbank staan: 'Vader, hebt U Mij niet schuldig verklaard? Heeft zich boven Mijn hoofd niet Uw toorn tegen de zonde uitgewoed? Spreek nu deze zondaar vrij'.

Hoe komt het dus goed tussen God en ons? Niet door de werken der Wet, niet door wat wij presteren; maar door Christus, door Zijn genade, door het geloof in Hem. Vandaar dat Paulus met zoveel nadruk zegt: 'Wij besluiten dan dat de mens door het geloof gerechtvaardigd wordt'. Het geloof is immers het middel, waardoor we Christus omhelzen en met Hem verbonden raken.

Maar betekent dit niet dat het nu toch nog op iets van ons aankomt? Per slot van rekening moet je het dan maar geloven. En dan zegt de een: 'Dat kan ik niet'. En de ander: 'Ik bespeur bij mezelf nog zoveel dingen, die strijdig zijn met het geloof'. En een derde heeft weer een ander bezwaar. Moeten we er dus tegenaan? Moeten we het zelf opknappen? Wis en zeker niet. Niet voor niets zeiden we daarnet dat we hèt woord 'geloof' onmiddellijk moeten koppelen aan de naam van de Heere Jezus Christus. Want geloven: wat is dat? Geloven: dat is het erop aan laten komen dat er niets meer op ons aankomt, omdat alles op Christus is aangekomen. Geloven: dat is dat we God gelijk geven, zowel wanneer Hij ons veroordeelt omdat we zo'n chaos maken van ons leven en van de schepping, als wanneer Hij ons om Christus' wil vrijspreekt. Geloven: dat is amen zeggen op Gods dreigementen èn op Zijn beloften. Daarom vertaalt Luther onze tekst met: 'Wij besluiten dan dat de mens door het geloof alleen gerechtvaardigd wordt'. En 'door het geloof alleen' betekent hetzelfde als 'door het werk van Christus alleen'.

Waar nu Gods Woord bediend wordt, daar worden we opgeroepen tot het geloof en daar ontvangen we het geloof. 'Kom tot uw Heiland!' klinkt het. Maar ook: 'Hier is de Christus!' Voor wie niet geloven kan en weet dat hij eigenlijk ook niet geloven wil. Maar de Heilige Geest betrekt ons dwars door alles heen op Christus, met alle vragen die we hebben, met alle tegenwerpingen die er zijn. .

Luther zegt ergens machtig vertroostend: 'Waar vandaan ontvangen we de middelen om ons te verdedigen? Alleen van Christus en in Christus. Want wanneer het hart van iemand, die in Christus gelooft, hem beschuldigt en aanklaagt, en tegen hem getuigt dat hij verkeerd heeft gedaan, dan wendt het zich zo snel mogelijk daarvan af en neemt het zijn toevlucht tot Christus en zegt: "Hij heeft genoeg gedaan. Hij is rechtvaardig, Hij is mijn verdediging, Hij is voor mij gestorven en Hij heeft Zijn gerechtigheid tot de mijne gemaakt en mijn zonde tot de Zijne. En heeft Hij mijn zonde tot de Zijne gemaakt, dan heb ik ze niet meer en ben ik vrij. En heeft Hij Zijn gerechtigheid tot de mijne gemaakt, dan ben ik rechtvaardig met dezelfde gerechtigheid als Hij. Mijn zonde kan Hem niet verslinden, maar zij wordt zelf verslonden in de oneindige afgrond van Zijn gerechtigheid. Want Hij is Zelf God, hooggeloofd in eeuwigheid". En zo is God groter dan ons hart. Groter is de Verdediger dan de aanklager, ja, oneindig veel groter. God is het, Die verdedigt; het mensenhart is het, dat aanklaagt. Wat een verhouding! Maar zo ligt het wèl, juist zo!'

Zo leert de Heilige Geest ons om te besluiten dat we alleen door het geloof gerechtvaardigd worden. Nochtans! Toch! Met dat woord slaan we alle aanvallen en aanvechtingen af, waarmee geprobeerd wordt ons bij het geloof, ja, bij Christus Zelf vandaan te houden. En aan ons voorhoofd voelen we het doopwater, dat zegt: 'En als wij in de Naam van de Zoon gedoopt worden, zo verzegelt ons de Zoon dat Hij ons wast in Zijn bloed van al onze zonden, ... zó dat wij van al onze zonden bevrijd en rechtvaardig voor God gerekend worden'. Zo komen we, dankzij de conclusie van Paulus, oog in oog te staan met de fundamenten van het geloof. En wij danken Vader, Zoon en Heilige Geest voor zo'n besluit!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen