Innerlijke onrust (2)

Los van God

Bijbels gezien is onrust een gevolg van de breuk met God. Rusteloos vluchten Adam en Eva weg bij de nadering van God terstond na de val. Kaïn zwerft na de broedermoord rusteloos rond over de aarde. Na de zonde met Bathseba en Uria lijkt koning David in zijn leven nauwelijks een ogenblik rust meer gegund. Hij bekent en erkent: Toen ik mijn mond hield over mijn boze daad, werden mijn beenderen verbrijzeld en verouderd. Mijn brallen was er de hele dag. De goddelozen zijn als een voortgedreven zee, want die kan niet rusten en haar wateren werpen slijk en modder op (Jes. 57 : 20). Niet achterwege blijven kunnen hier de bekende woorden van Augustinus: Onrustig is ons hart totdat het rust vindt in U, o God.

Onrustig, ja.

Vroeger werd in bevindelijke kringen de uitdrukking nogal eens gebezigd: Hem of haar heeft God de rust opgezegd. Hij is onrustig gemaakt. Gemaakt, ja. Uit onszelf minnen we de rust, die een valse rust blijkt te zijn. Maar als er in ons leven zicht komt op de rechterstoel van Christus waarvoor we eens rekenschap zullen moeten afleggen, dan wordt inderdaad de rust opgezegd. Rust noch vrede wordt gevonden om mijn zonden in mijn beend'ren, dag of nacht (Ps. 38:3 OB).

In de ontmaskering van de werkelijkheid van ons leven wordt grote onrust geboren. Wie ontdekt geen grond onder de voeten te hebben, heeft geen ogenblik meer echt rust.

Niets is er waar ik in kan rusten. De godloze kan niet rusten. Wie heeft vrede dan hij die als een goddeloze gerechtvaardigd wordt door het geloof in Christus? Dat is een strikt persoonlijke zaak in ons leven. Buiten Christus kunnen we geen vrede hebben. Alleen Hij is onze vrede. Alleen Hij kan onze vrede voor God daadwerkelijk zijn. Waar dat besef gaat leven, daar komt onrust. Innerlijke, geestelijke onrust, bedoelen we daarmee. Deze onrust wordt pas opgeheven, waar we gaan verstaan dat een Ander voor ons is tussengetreden bij de Vader. Dan wordt ons rust geschonken in Christus.

Geloofsonrust

Met tranen in de ogen keek ze me aan. We hadden een diepgaand gesprek van hart tot hart. Jaren geleden was haar man haar tamelijk plotseling ontvallen. Na veel verdriet en strijd had ze rust mogen vinden in haar Heere en Heiland. Ze had zich kunnen overgeven aan Zijn wil en leiding. Vrede en rust werden in het Evangelie van Christus gevonden.

Maar ineens was er een geweldige onrust over haar gekomen. Als vlijmscherpe pijlen sneden de aanvechtingen door haar heen. Is God er wel echt voor jou? Jij bent helemaal alleen in het grote heelal. Er is niemand die voor je zorgt. Niemand voor wie jij ook maar enigszins belangrijk bent.

Je leeft in een lege wereld in een leeg huis en je bent onderweg naar een diep en zwart gat. Wat een angst en een onrust kwelden dagen -en nachtenlang haar angstig hart. Is het nu over en voorbij? Nee, het is minder scherp en smartelijk, maar de pijn en de angst sluimeren op de bodem van mijn hart.

Hoe kan dat? Je kunt dan aan allerlei oorzaken denken. Leeftijd en voortgaande verwerking van overkomen leed. Het kille en eenzame bestaan dat veel vergt en vraagt van een mens onderweg door dit lege leven.

We lazen samen de bekende psalmen 42 en 43. Een dichter heeft een soortgelijke levenservaring. Hij kent een mateloos verlangen naar God, naar de levende God.

Tranen zijn als brood voor hem. Snerpend snijden woorden door hem heen: Waar is die God van jou nu? We kijken hier een gelovige recht in zijn bestreden hart.

Een ervaring tot op vandaag herkenbaar. Je leeft met God. Hij werd in alles je heil, de grond van je bestaan. En ineens sta je voor je gevoel alleen op de wereld. Wat een kaal gevoel, in je naakte zondaarsbestaan. Stemmen klinken in je ziel: Jij was toch een kind van God, zei je altijd als je huisbezoek had? Je had de Heere toch leren kennen, vertelde je pas nog tegen je kinderen? Nou, waar is Hij dan nu? Geloof je het zelf nog wel? Onrust waart door je heen in de doorwaakte nacht van ziekte en zorg. Je hebt het niet voor het pakken, het geloof in God. God kwijt, dan ben je alles kwijt. Geloof is geen instantpudding. Men neme zoveel water en roere enkele minuten en u bent er weer door.

Geloof is een werk en geschenk van God zelf in je leven. Eens voor de eerste keer, maar later iedere keer opnieuw. Wat buigt ge u neer, o mijn ziel! Je spreekt jezelf toe met de hand op het Woord. Meer heb ik niet dan het Woord alleen. Maar het wordt me steeds weer genoeg. Het is het Woord van Hem Die nooit liegt. Het Woord dat nimmer devalueert. Wat zijt ge onrustig in mij, o mijn ziel? Hoop op God! Je ziet de dichter van Psalm 42 opleven. Ik zal Hem nog loven! Hij is de menigvuldige Verlossing van mijn aangezicht en Hij is mijn God. Hij is, ja.

Nu lijkt het net of Hij dat alleen maar was. Vroeger, eerder, toen je jonger was en toen er nog niet zoveel gebeurd was in je leven. Toen alles nog recht overeind stond, je huwelijk, je gezin, je ambt, je persoon. Ja, toen! Nee, Hij ïs mijn God. Nog altijd! Wat een rust straalt daar van uit.

Nee, bijbelteksten zijn geen drugs die je tijdelijk wat geestverruiming schenken. Het zijn wel stenen in het moeras van.het bestaan waarover je leert gaan en waarop je vast leert staan.

Rust temidden van onrust

Het leven hier en nu veroorzaakt veel onrast, schreven we al eerder. Dat geldt niet alleen zij die zonder God leven (Jes. 48-:22 en 57 : 20), maar net zo goed de gelovigen. Hoe ga je daar mee om? Hoe blijf je staande in de golfslag van de rusteloze tijd? Wie zichzelf eerlijk gadeslaat, con­ stateert een voortdurende dreiging om van je ankers losgeslagen te raken. Wat je allemaal hoort en ziet, leest en voelt, raakt opgeslagen in je ziel. De geest van twijfel aan het overgeleverde geloof heeft je soms ongemerkt te pakken. Gebedsleven en meditatief omgaan met de Schriften verarmen. Bekende woorden lopen voor je gevoel leeg. Eer je het weet, spreek en zing je nog wel woorden, echter zonder kracht en inhoud. Binnen de kortste keren voel je je zoals Jacobus dat zo treffend zegt 'als een baar der zee gelijk die door de wind gedreven en op-en neergeworpen wordt' (1 : 6). Je komt dan dicht in de buurt van de typering van de goddelozen die met een 'voortgedreven zee' werden vergeleken waarvan de wateren ook nog een keer slijk en modder opwerpen. Het luistert nauw zoals dat in elke relatie het geval is. Waar ruimte uitslijt, daar nestelen zich andere ideeën. Het geloof in Christus als houvast, vraagt om voortdurende beoefening en bemoediging. Je hebt daar meer dan ooit vandaag de gemeenschap der heiligen bij nodig. Niet slechts die éne kerkdienst, hoewel ongelofelijk belangrijk. Maar ook gedurige ontmoeting en biddend samenzijn met anderen die de verschijning van de Heere Jezus hebben liefgekregen. Wat we met name van de kant van de evangelischen krijgen aangereikt als voorbeelden en vormen van gemeenteopbouw, vraagt om aanpassing maar vooral om toepassing. Willen we als gemeente en als gelovige staande blijven in de golfslag van de moderne tijd, dan zullen we ons rekenschap dienen af te leggen van de processen van dreigende vervreemding en ontworteling aan het belijden dat ons zoveel waard is omdat het opkomt uit de Schriften die van God zijn. Want onrust kan lang stil zijn werk doen, maar het is uiteindelijk raïneus als we niet opnieuw terecht komen bij Hem Die zo uitnodigend spreekt: om tot Mij en Ik zal u rust geven!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen