Globaal bekeken

Ooit werd dr. H. F. Kohlbrugge, toen hij predikant was van de zelfstandige Niederlandisch-Reformierte Gemeinde te EIberfeld, beroepen In Zoutelande nadat daar in 1865 een vacature was ontstaan. Kohlbrugge bedankte. Hier volgt de bedankbrief, gepubliceerd in 'Zeeland', tijdschrift van het Koninklijk Zeeuwsch Genootschap der Wetenschap, daaruit overgenomen in Ecclesia:

'Eerwaarde broeders!

Uw brief waarmee u mij onder goedkeuring van uw ambachtsheer, In de vreze Gods tot herder en leraar beroept van de u toevertrouwde gemeente, heb ik in goede orde ontvangen. Weest verzekerd, dat ik die met een gevoel van dankbaarheid tot de Heere gelezen en met heilig vrezen en beven voor Zijn aangezicht beweegd heb.

Toen In 1845 de heer Van Zuyien van Nijevelt, minister van eredienst, mij vroeg wat ik voor vergoeding hebben wilde, was het antwoord: "Al is het slechts een dorp aan zee, als ik maar mijn recht krijg". Op 29 mei 1832 ontving Ik een schrijven van de Utrechtse kerkenraad, dat mij elke toegang tot een vaderlandse kansel menselijk voor altijd afsloot. Op 29 mei 1865 ontvang ik te Zoutelande, de eerste wettige beroeping tot de heilige dienst in de vaderlandse kerk!

Die God, die trouw houdt tot In eeuwigheid, heeft u, heeft uw dorp en gemeente dan geroepen en verkozen, dat weer een deel van zijn beloften, die ik in het heetst van de strijd, opdat de Waarheid bij u bestaan mocht, ontving, na zoveel jaren vervuld werden.

Dat moge en moet u voor uzelf sterken en troosten, dat deze beroeping ook voor u een bijdrage is van bewijs, dat nooit iemand beschaamd of te schande geworden Is die op de levende God vertrouwd heeft.

Niet om mij individueel, maar in verband met alles, waarvoor ik jarenlang zoveel miskenning onderging, terwijl ik er alles voor opofferde, bid ik uit de volheid van mijn hart u en uw gemeente en uw ambachtsheer voor uw beroeping een blijvende zegen toe van de Heere, die Zijn hand tot de kleinen wendt.

Gij hebt u eens eenmaal verdrukten op rechtmatige, op goddelijke wijze aangenomen. Bij mijn niet uit te doven liefde voor mijn geboorteland en voor de vaderlandse kerk, zou ik zonder te vragen naar groot of klein, naar leeftijd van mij en mijn echtgenote, of gezondheidstoestand berekend voor een Zeeuws dorp, blij gehoorzamen aan uw beroeping. Tegen mijn wil en onder veel tranen, dat Ik mijn geboorteland verlaten had, kwam Ik In 1846 naar EIberfeld. Ik heb daar sedert een bloeiende gemeente, verenigd nog onlangs met de sinds 1000 jaren vervolgde en toch door de Heere staande gehouden gereformeerde gemeenten van Bohemen en Moravië, en vertakt zelfs tot in Azië en Amerika. Als broeder, als kind en als vader ben ik dusdanig met de gemeenten verbonden, dat er van 's Meeren kant iets bijzonders in de weg zou moeten komen, dat mij vrijheid zou geven om mij uitsluitend te verbinden tot de aanneming van een bepaalde dienst in de Kerk van mijn dierbaar vaderland. Het is op die grond, dat ik bij deze, hoewel niet zonder weemoed van de kant van mijn vlees renuncieer (afstand doe) van een roeping, aan welke ik onder andere omstandigheden mij bereidvaardig zou onderwerpen. Eenvaarde broeders! Ik ben in de gelegenheid geweest om Zeeland lief te krijgen, neemt mijn antwoord op als rond Zeeuws.

De grote Herder der schapen lone u uw keus, die op iemand viel, die niet kon, met een keus, waarvan de vrucht niet minder zij uwer zielen zaligheid, de geestelijke en tijdelijke welvaart van de gemeente Zoutelande.

EIberfeld, 5 juni 1865
w.g. H. F. Kohlbrugge
predikant bij de gereformeerde
gemeente te EIberfeld.'

Uit de laatste rondzendbrief van ds. A. de Lange, sinds 1992 predikant in Fort MacLeod (Canada), liet volgende:

'Hoe je het ook wendt of keert, we nemen als kerkelijke gemeente wel een wat geïsoleerde positie in als hervormde gemeente van gereformeerde signatuur, met een vrij sterke band aan Nederland. Er is in de nabijere omgeving (de provincie Alberta, 17 x zo groot als Nederland) geen gemeente die eigenlijk net zo is. Dat wil niet zeggen dat er geen andere behoudende kerkelijke groeperingen zijn, - gelukkig wel! - maar dan is er toch altijd iets van een verschil in cultuur, kerkelijk klimaat, of er zijn andere opvattingen over bepaalde delen van het christelijk en kerkelijk leven. Dit feit maakt enerzijds dat de mensen in de gemeente des te dankbaarder zijn voor het feit dat onze gemeente er is. Anderzijds stelt het ook voor vragen, bijv. waar de "huwelijksmarkt" voor onze jongeren is. Of waar je een wat ruimer kerkelijk contact vindt als je toch ook met andere gemeenten en kerken een stuk gemeenschap wilt delen. Ik zou vandaaruit tegen u allemaal willen zeggen: zie toch de voorrechten van de vele gemeenten van gelijke ligging in de hervormde kerk en niet alleen daar Wees toch dankbaar voor collega's om je heen. Ik begin ze in ieder geval best te missen, nu ik al wat langer zonder hen heb moeten doen.

Gelukkig is er een goed stuk gemeenschap in de eigen gemeente. Een warm stuk saamhorigheid. Zorg voor elkaar En er wordt heel wat gedaan aan allerlei activiteiten. Jong en oud kan daar het nodige in vinden.

Providence Christian School, begonnen in 1994 is bezig met het derde jaar Het aantal leerlingen is steeds een beetje gegroeid. We begonnen met 41. Vorig jaar waren er 55. Dit jaar 68. Ook dit jaar is er weer een leerkracht bijgekomen, zodat we er nu in totaal 5 hebben. Er wordt geweldig veel geofferd, maar er is ook geweldig veel nodig.

Hoe Canadees word je van 4 jaren in Canada zijn? Als mijn vrouw en ik naar onszelf kijken hebben we de indruk dat dat wel meevalt. We praten veel Nederlands, doen veel dingen zoals we die altijd gewend waren, en we zijn echt nog geen Canadezen. We voelen ons gewoon: Hollander in Canada. Ondertussen wen je natuurlijk toch aan je dagelijkse leefwereld, die volop Canadees is. Of het nu gaat over boodschappen, geld, auto's, huizen of heel de omgeving, het is allemaal Canadees, en je vindt het allemaal gewoon. Voor de kinderen ligt het denkelijk nog wat anders: ook al hebben ze een tamelijk Hollands thuis, op school is het allemaal de cultuur van hier. Neem aardrijkskunde of geschiedenis, het begint allemaal met Canada. Ze zingen elke dag (!) het Canadese volkslied op school, waarin ze Canada "ons thuis en vaderland" noemen. Mijn vrouw is pas begonnen met het voorlezen van de vaderlandse geschiedenis (Nederlandse dan). Dat is allemaal nieuw voor ze. Vooral Dineke vindt het prachtig.

Soms is Nederland hier in het nieuws, al gebeurt dat niet al te vaak. Canada heeft een groot binnenland, en laat het buitenland in het nieuws gemakkelijk buiten beschouwing. 1 ding dat ik over Nederland las in ons Pro Life blad zal ik u niet onthouden. Het is schokkend genoeg. Nederland wordt als waarschuwend voorbeeld voor ogen gehouden met het oog op de ontwikkelingen rondom euthanasie: "In Nederland is de hulp bij vrijwillige zelfdoding voor terminale patiënten uitgebreid. Ze omvat nu ook onvrijwillige euthanasie op velen die niet terminaal zijn. De helft van de euthanasiegevallen in Nederland is nu onvrijwillig, en het probleem waarvoor de dood nu de wettelijke 'oplossing' is omvat nu ook dergelijke zaken als geestelijk ziek-zijn, blijvend gehandicapt-zijn, en zelfs oud zijn". De huiveringen gaan over je rug als je dergelijke dingen leest. Ik zou zeggen: slaap niet in Nederland als het over deze dingen gaat!'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen