Globaal bekeken

In de Gereformeerde Kerkbode van de Geref. Kerken vrijg. (Friesland, Groningen en Drenthe) werd een stuk overgenomen van het kerkblad van de Geref. Kerk vrijg. te Assen-Zuid van 'één van de twee geregelde "stoelgangers" ds. J. C. C. J. Wilschut over 'Een nieuwe preekstoel':

'Een nieuwe preekstoel. Dat kreeg In 1704 ook de Lutherse kerk te Zaandam. Aardig om te weten is dat onze zustergemeente in Zaandam in dit gebouw 's zondags haar erediensten houdt. Zodoen de heeft ondergetekende ook wei eens op deze kansei gestaan. Wat beter ging dan erin zitten. Aan zitcomfort op de preekstoel deden onze vaderen niet. Maar dat terzijde. Op 8 juli 1704 werd de nieuwe kansei in gebruik genomen met een plechtige inwijdingspreek door ds. J. C. Colerus. Een wonderlijke preek, moet Ik u zeggen. Drie, vier punten per preek is voor ons wel zo'n beetje het maximum. Ds. Colerus heeft in zijn preek zijn drieëntwintig (!) onderverdelingen. Arme gemeente...

Als tekst voor zijn preek koos ds. Colerus Nehemia 8 : 5: "Ende Ezra de schriftgeleerde stont op eene hoogen houten stoel dien sy tot dien sake gemaeckt hadden". Deze tekst krijgt het gewicht van e gigantische gelegenheidspreek te dragen. Coleru onderscheidt In de Schrift drie soorten stoelen: zitstoelen, gerichtsstoelen, leerstoelen. U begrijpt, Ezra's stoei hoort bij de laatstgenoemde soort. Vervolgens komt een breed verhaal over de houtsoort, waarvan Ezra's stoel gemaakt zou kunnen zijn. We krijgen een soort excursie door bijbels houtland, met de verbluffende conclusie, dat de houtsoort er eigenlijk niet zoveel toe doet. Waarom de predikant na deze conclusie de passage over de houtsoort niet geschrapt heeft, is mij niet duidelijk maar dat zal wel aan mij liggen. Hoe dan ook, ds. Colerus vindt een preekstoel - een verhoogde spreekplaats - passend voor elke predikant.

Dienaren van het Woord zijn wachters, dus hebb zij een wachttoren nodig. Als lichten kunnen zij niet zonder kandelaar. Enz., enz.

Ik neem aan, dat men ademloos naar deze gelegenheidspreek geluisterd heeft. Als mensen aan het einde van de 20e eeuw zeggen wij nu: Arme gemeente. Men was in dit tijd niet anders gewend kon op dit gebied ook wel het nodige aan. Niettemin, op de omgang met de tekst Is het nodige op en aan te merken. De tekst Is zoveel als een kapstok geworden voor een hele reeks op zichzelf stichtelijke gedachten. En dat via een enorme binnenbocht, waarbij Ezra's leerstoel zonder meer vergeleken wordt met onze huidige preekstoel. Wat je noemt exemplarisch Schriftgebruik. (...)'

In het Kerkblad voor Nederlands Gereformeerde Kerken (Flevoland, Gelderland en Overijssel) schreef ds. O. Mooiweer over 'Omgaan met mensen, die verdriet hebben'. Hieruit het volgende: '

'Soms reiken zijzelf een Bijbelgedeelte aan waar je nader kunt inspelen. God doet b.v. wonderen een trouwtekst, die in een noodsituatie voor de geest komt en belde huwelijkspartners troost biedt. Dat doet de twijfel overwinnen en geeft nieuwe kracht om te dragen wat God oplegt. Wij hebben zelf een en ander samengevat in de volgende regels:

TER BEMOEDIGING.

Het Is zo moeilijk te geloven,
dat God je leven leidt
en dat je door kracht van boven
't volhoudt In de strijd.

Soms denk je: Ik begeef 't.
Wat heeft het nog voor zin?
Totdat een stem zegt: Beleef 't:
God zet Zich voor je in!

Want Christus Is gekomen
ook In jou diepe nood.
Dat is 't geluk der vromen
In zorgen klein en groot.

Nu kan ik opnieuw verder
ondanks de moeite en pijn.
Want Jezus Is mijn Herder,
die steeds bij mij zal zijn.

Dit geef Ik door aan velen
tot eer van God, mijn HEER.
Die zal mijn leven helen
In een herboren sfeer!

W. ter Horst (emeritus-hoogleraar In de orthopedagogie) heeft opgemerkt, dat de mensen in deze tijd geborgenheid zoeken. Hij verwoordt dan een en ander als volgt: Geborgenheid is een oerwoord. Het duidt het besef aan, dat er mensen zijn, die borg staan, die herbergen en desnoods verbergen. En even verder schrijft hij dan: Troost is altijd ge­borgenheid. Het Is die pool van de troost waarover in Jesaja 66 : 10-14 wordt gesproken: de troost, die een moeder biedt, die haar kind met volle teugen 'laaft aan haar rijke moederborst'. Dat heeft niets u­ maken met verstikkende of overstelpende sentimentaliteit, maar gewoon met 'effectief en doelmatig handelen'."

Het komt er wel op aan hoe wij zelf staan tegenover het verdriet, dat wij hebben te verwerken. Hoe beleef je je betrokkenheid op je God? Luther zei, dat wij precies zoveel van de genade van God ervaren als wij geloven. J. Overduin schrijft In een van zijn boeken:

"Toen jaren gelegen een collega tijdens de heftige Spaanse griep-epidemie in een week zijn vrouw en twee kinderen 'verloor', d.w.z. in Gods handen geborgen had, was de gemeente ademloos In spanning, toen hij weer voor het eerst de preekstoel kwam. Zou hij, die altijd alleen goede woorden over God gesproken had, nu nog een goed woord voor Hem over hebben? Zou zijn geloof in God deze smeltkroes doorstaan hebben? Hij begon zijn preek aldus: 'Gemeente, ik wil van mijn God geen kwaad woord horen'. Dat kan iemand nooit alleen maar als theoloog en beroepsmatig zeggen, die zogenaamd theoretisch uit het lijdensprobleem gekomen Is - een mens komt er trouwens zo nooit uit - dat kan alleen Iemand zeggen, die hoogs persoonlijk door de Heilige Geest Jezus heeft ontmoet. En dat onttrekt zich aan alle verdere discussie".'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen