Laat mij niet beschaamd worden!

Het leven met God is een spannend leven. Dat ervaren we natuurlijk lang niet elke dag zo, maar soms zijn er van die momenten, dat de hoogspanning van het geloof alle vezels van ons bestaan doortrilt; van die momenten, dat het er echt even helemaal op aan komt, bijvoorbeeld bij een spannend onderzoek in het ziekenhuis en de weken van onzekerheid daarna. Op zulke momenten wordt voelbaar, dat geloven zich beweegt tussen twee polen. Aan de
ene kant is er de pool van Gods beloften, waar houvast en zekerheid in ligt. Maar aan de andere kant is er de pool van de weerbarstige en' angstige werkelijkheid van de feiten. De feiten van wonden en zonden en weerstand tegen God. En tussen die twee polen vonkt en knettert het. In de twee verzen hierboven vonkt en knettert het ook tussen de twee polen. In vers 3 vinden we de ene pool, een diepe geloofsovertuiging van Israël. Aan de vorm van de woorden zien we, dat het hier om een stukje geloofsbelijdenis van het volk Israël gaat: 'Allen die U verwachten,
zullen niet beschaamd worden; zij zullen beschaamd worden, die trouweloos handelen zonder oorzaak.' Het gaat hier om zo'n typerende uitdrukking voor de Psalmen. Wat betekent die uitdrukking 'beschaamd worden'? We moeten dan niet zozeer denken aan 'een rood hoofd krijgen', hoewel dat er een gevolg van kan zijn. Nee, beschaamd worden wil zeggen, dat je plannen op niets uitlopen en je verwachtingen niet uitkomen. Mensen die trouweloos handelen (vers 3) moeten er dus op rekenen dat zij (op de lange duur) beschaamd zullen worden. Maar degenen die de Heere verwachten, zullen niet beschaamd worden. Dat is de geloofsbelijdenis van Israël.
En die geloofsbelijdenis keert telkens opnieuw terug in de Psalmen (zie bv. 22 : 6; 37 : 19).

Op de bodem van die belofte leefden de gelovigen in Israël. Dat is dus de ene pool.

Maar in vers 2 vinden we de andere pool. David, een man die weet heeft van deze belijdenis, staat oog in oog met vijanden, die sterker lijken te zijn dan hij. En wat erger is: ze lijken ook sterker te zijn dan de op Gods belofte geënte belijdenis van Israël, dat allen die de Heere verwachten niet beschaamd worden. En David? Hij wordt heen en weer geslingerd, tussen de beide polen van zijn leven. Hij is bang, 'bovenal voor twee dingen.

In de eerste plaats is hij bang, dat zijn verwachting van God toch beschaamd zal worden. Immers: hoe vaak lijkt het leven niet sterker dan de belofte? Dat is toch ook onze oertwijfel bij Gods beloften? Een twijfel die voortdurend gevoed wordt door de teleurstellingen, onzekerheden en tegenstrijdigheden van een leven in een gebroken en zondige wereld. Juist als het erop aankomt, als de uitkomsten nog onzeker zijn, maakt deze fundamentele twijfel zich zo breed en groot.

Maar David is ook bang, dat hij, op zijn Hollands gezegd, af zal gaan tegenover zijn vijanden. Dat zij zich zullen verheugen over hem, als blijkt dat zijn geloof beschaamd werd. En hoe herkenbaar is ook die angst. Zelfs als we overduidelijk hebben ervaren, dat God ons niet beschaamd liet worden, aarzelen we om er van te getuigen, want stel dat het toch nog anders wordt, dat het tijdelijke uitkomst was.

En toch: David blijft vasthouden aan de op Gods beloften geënte geloofsbelijdenis van Israël. Met voor ons gevoel misschien wel onbeschaamde vrijmoedigheid en aandrang zegt hij tot God: laat mij niet beschaamd worden. David gaat dus midden in het spanningsveld staan. Aan de ene kant voelt hij hoe serieus de dreiging en de onzekerheid is. Maar aan de andere kant neemt hij de belofte van God nog serieuzer.

'Laat mij niet beschaamd worden.' Deze voor de Psalmen zo typerende uitdrukking mag ook tot onze woordenschat gaan behoren. Door het bloed van Christus hebben wij, heidenen, deel gekregen aan het verbond, de beloften (Ef. 2 : . 11-13) en dus ook aan de geloofsbelijdenis van Israël.En deze enkele verzen uit Psalm 25 leren ons, wat bidden eigenlijk is, namelijk: ntwoorden op en dwars door alles heen vasthouden aan de op Gods beloften gefundeerde geloofsbelijdenis. Wie zo gaat bidden, zal merken dat de spanningen soms hoog oplopen. Vaak zal er de neiging zijn, om toch maar te berusten in de feiten. Soms moeten we leren, dat God Zijn beloften niet nu maar in Zijn toekomst vervult. Leven met God blijft spannend tot de komst van Zijn Koninkrijk. Maar door de hoogten en de diepten heen klinkt de geloofsbelijdenis van het volk van God, uit Israël en de volken: llen die U verwachten zullen niet beschaamd worden! Dat hebben de vaderen van David vóór hem ondervonden (Ps. 22 : 5, 6) en dat ondervond Paülus na hem (Fil. 1 : 20). En in gemeenschap met die geloofsgetuigen mogen ook wij het wagen met deze geloofsbelijdenis.

Leven met God is een spannend leven. Maar bovenal: een gezegend leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen