Uit het leven gegrepen

Mevr. S. Driesse-Lans als één van de spreeksters uitgenodigd voor de regio Bommel in Bruchem begon na de bijbelstudie haar indrukwekkende verhaal met een gedicht. Mevr. Driesse is moeder van Frank. Frank heeft een meervoudige handicap. Het gedicht gaat over Frank. Wij geven het onderstaand weer.

Frank

Bevestig mij, Frank zijn bestaan
doe mij voelen,
goed dat Frank er is,
doe mij ervaren.
Frank heeft een betekenis.

Bevestig mij. Frank zijn bestaan
doe mij weten. Frank heeft een zin.
Frank is de moeite waard.
Iemand ziet naar Frank om.
Frank zal gemist worden.

Bevestig mij. Frank zijn bestaan
doe mij ervaren.
Frank heeft een grond.
Frank heeft een eigen naam.
Frank kan aangesproken worden,
van Frank gaat er iets uit,
Frank is dit leven waard!

Bevestig mij. Frank zijn bestaan
opdat ik weet en voel
Frank heeft grond onder zijn voeten
Frank zal niet wegzakken in het niets
Frank mag opbloeien. Frank mag er zijn voor U
die ik 'zijn God' noem.

Bevestig ons!
opdat wij kunnen leven,
en herboren worden,
uit moedeloosheid,
uit dorheid,
uit uitzichtloosheid,
en opgericht worden.

Confrontatie met een handicap

Na dit gedicht vertelde mevr. Driesse haar verhaal:

'Wanneer je als ouder geconfronteerd wordt met de bevestiging dat jouw kind gehandicapt is, gaat er veel door je heen. Vragen komen op: Wat betekent dit voor onze Frank (dus de gehandicapte zelf), voor ons als ouders, voor de andere kinderen? Wat zijn de consequenties voor ons en onze omgeving? Wat staat ons te wachten en zouden we het als gezin aankunnen? De toekomstverwachtingen vervagen. Er zijn momenten van opstand: Waarom Frank? Heeft hij niet genoeg geleden? Waarom weer bij ons?

Mogen wij geen gewoon gezin zijn? Waarom laat God dit toe? Wij kunnen het niet meer aan. Frank is lichamelijk, verstandelijk, motorisch, organisch gehandicapt. Dit betekent dat hij een aangepaste stoel heeft, niet communiceert met anderen en dag en nacht sondevoeding krijgt. Verder heeft hij van beide longen ongeveer 1/3 deel. Misschien denkt u nu: één hoopje ellende. Dat is absoluut niet zo. Frank heeft ons veel te geven! Het is een kind waar wij als ouders trots op zijn. Gelukkig kennen wij als gezin ook momenten van blijdschap en vreugde. We ervaren dat zowel Frank als wij deze weg samen met God mochten/ mogen gaan. Daar kunnen wij God alleen maar dankbaar voor zijn. Wij mogen van Frank houden zoals hij is. Wij zijn dankbaar dat God hem aan onze zorg toevertrouwt en dat God ons kracht geeft om zijn verzorging aan te kunnen.'

Een gewoon gezin zijn

Een tweede spreekster, mevr. G. Korevaar-Fluit hield haar verhaal tijdens een regionale avond in Putten. Zij is moeder van o.a. Bart en Jan Jaap. Bart heeft een meervoudige handicap en Jan Jaap is verstandelijk gehandicapt. Mevr. Korevaar vertelt: 'Nooit hadden wij verwacht dat ons leven zo zou verlopen. Ook wij hebben 9 maanden gewacht op een gezond kind, én waarom niet? Niets wees op het tegendeel. En dan verandert er opeens heel veel: je bent een illusie armer en je wordt geconfronteerd met zorg op verschillende gebieden. Je belandt in een molen: je denkt veel, je regelt veel, je bidt veel, je vraagt veel. Eén ding blijkt onveranderd. God zij dank! De trouwe zorg van onze hemelse Vader en het diepe besef dat Hij ons nooit los zal laten. Daarnaast is er dankbaarheid: we mogen samen de zorg dragen. Samen als vader en moeder, samen met familie en vrienden, maar ook met de christelijke gemeente... toch? Ons leven was, tot het moment dat Bart geboren werd, redelijk voorspoedig verlopen. Wat waren wij meer dan een ander, dat wij van zorg gevrijwaard zouden blijven? Uiteindelijk, als je je ogen openhoudt en om je heen kijkt, word je je wel bewust dat 'elk huis z'n kruis' heeft. Is dat niet aan de buitenkant, dan wel achter de voordeur. Het is onmogelijk om jouw leed met dat van anderen te vergelijken en het op zijn waarde te schatten. 'Kracht naar kruis' wordt dikwijls gezegd - maar ook 'kruis naar kracht', denk ik vaak. We mogen er toch op vertrouwen dat God niets uit de hand laat lopen. Ook al is het voor ons soms zeer onoverzichtelijk. Hoewel we het niet altijd voelen, mogen we weten dat we deze Basis hebben. Heel hoog staat bij ons in het vaandel (van het begin af aan) dat wij een gewoon gezin willen zijn. Dus streven we ernaar alles gewoon te doen.'

Aandacht

'Totdat dat niet blijkt te lukken. Dan moeten we een andere oplossing bedenken. Tegelijkertijd weet ik heel goed dat ik bijzondere aandacht verlang. Ik vind het fijn als mensen naar Bart vragen. We krijgen nogal eens te maken met goed bedoelde opmerkingen die verkeerd overkomen. Het hangt vaak van je eigen gemoedstoestand op dat moment af, hoe je hiermee omgaat. De ene keer 'vertaal' je de opmerking voor jezelf en de andere keer blijft zo'n opmerking meer hangen en zeer doen. Dan lucht het op, dit toch duidelijk te maken aan die ander. Ik durf geen berekening te maken van de uren die ik aan de telefoon heb gezeten: steeds belde er weer iemand om te vragen hoe het was. Steeds vertelde je hetzelfde verhaal. Op dat moment was het soms vermoeiend misschien. Maar aan de andere kant was het erg verrijkend omdat het iedere keer weer een ander was, waar je contact mee had, een mens die belangstelling toonde, die meeleefde, terwijl hij of zij misschien soms ook eerst over een drempel heen moest.'

Vervolgens voerde een derde spreker het woord. Dhr. J. J. van der Knijff vertelde uit eigen persoonlijke ervaring. Dhr. Van der Knijff heeft een dwarslaesie. Een zeer indringend verhaal:

'Dat ik in een rolstoel zit, is mijn zichtbare handicap. Dat ik incontinent ben, geen kinderen meer kan krijgen, weken op bed moet liggen in verband met decubitus is een onzichtbare handicap waar medemensen niet over durven of willen spreken. Behalve mensen die graag roddelen. Zij vragen aan mijn vrouw of aan mijn moeder over van alles en nog wat. Men vraagt altijd aan mij hoe het gaat. Men vraagt nooit aan mijn vrouw - die voor alle werkzaamheden op mag draaien - hoe het gaat. Maar bedenk dat ons hele gezin een dwarslaesie heeft en niet ik alleen. Ik heb veel fruitbakken en dergelijke mogen ontvangen. Dat is op zich een goed gebaar, maar vaak bleef het daarbij. Ik heb liever een goed (geestelijk) gesprek dan alleen maar een gift. Iemand in mijn familie gaf ƒ 25, - , daar mocht ik iets voor kopen. Hij kocht zijn eigen geweten af.'

Lid zijn van een gemeente

'Op het moment van mijn val was ik diaken en scriba. Omdat wij een zeer kleine kerkenraad vormden, waren we binnen twee maanden alweer aan het vergaderen in het revalidatiecentrum. Daar heb ik het besluit mogen nemen om door te gaan als ambtsdrager. Hoe? Dat wist ik niet. De Heere heeft op heel bijzondere wijze ervoor gezorgd dat drie predikanten mij zeer frequent bezochten. De plaatselijke gemeente werd 'ingeseind' dat ik daar op zondag naar de kerk wilde. Daarop werd direct gereageerd en een jongeman van die gemeente heeft mij zondag op zondag gehaald en gebracht. Ook in de week werd ik bij mensen van die gemeente uitgenodigd. We komen er nog steeds en zijn vrienden geworden. Tijdens de revalidatieperiode heeft onze jeugdvereniging alle reiskosten van mijn vrouw bekostigd. Er bleef zelfs ƒ 1.200, - over. Dit konden we besteden aan een aangepaste auto. Van een fonds mochten we ƒ 35.000, - ontvangen voor de aanpassingen van ons huis. Hierin kunnen we de goede hand van de Heere opmerken.

Kan iemand met een dwarslaesie gelukkig zijn? Ja! Alleen als je op God vertrouwt. Zelf heb ik altijd veel steun aan Psalm 147 vers 10 en 11:

"Hij heeft geen lust aan de sterkte eens paards; Hij heeft geen welgevallen aan de benen eens mans. De Heere heeft een welgevallen aan hen, die Hem vrezen, die op Zijn goedertierenheid hopen".

In het derde en laatste artikel wil ik ten­ slotte nog ingaan op enkele praktische suggesties en tips voor ambtsdragers en gemeenteleden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen