Pasen - heb je daar wat aan?

Pasen?

Onlangs reed één van onze IZB-medewerkers voor een toerustingsavond de gemeente Baarn binnen. Aan de kant van de weg stond een groot bord: 'ABM realiseert 14 koopwoningen in de Opstandingskerk'.

In de Opstandingskerk... Een kerk als koopwaar, een huis om in te wonen. Maar of het ook nog iets met Pasen en het feest van de opstanding te maken heeft?

Als op straat aan willekeurige voorbijgangers gevraagd wordt wat Pasen betekent, weet meer dan 60% met deze vraag geen raad. Veel verder dan een haas en wat eieren komt men niet. Een voorjaarsfeest misschien? Het begin van de lente of zo...?

Het is het zoveelste bewijs van de vermaterialisering en ontkerstening van onze samenleving. In de belevingswereld van onze westerse wereld is een begrip als opstanding uit de dood volstrekt onbekend.

Het is weg-gerationaliseerd. Uitgebannen uit het denken. Opstaan uit de dood? Onmogelijk! Het kan niet, het bestaat niet.

Zet het maar uit je hoofd.

Menige voorganger staat op begrafenissen, die in toenemende mate het karakter krijgen van evangelisatiebijeenkomst, voor de opgaaf over het geheimenis van Pasen iets te onthullen. Dankbaar ben je als het leven van de overledene getuigenis gaf van de hoop die in hem of haar was. Toch merk je hoe moeilijk het is de brug te slaan naar de levenden van nu. Het is alsof zo'n getuigenis uitsluitend bij het verleden hoort. Los staat van de realiteit van het leven hier en nu.

Is het paasevangelie dus iets waar we maar beter niet mee kunnen aankomen bij de mensen? Het lijkt zoiets absurds te zijn. Er is tóch geen enkele antenne voor. Natuurlijk kunnen wij er niet over zwijgen. Hoe zouden we dat mogen doen? Toch merk je dat je je uiterste best moet doen om je woorden zo te kiezen dat mensen er door geïnteresseerd raken. Benieuwd worden naar de betekenis en naar de zin van Pasen. Het is de kunst om niet hoogdravend over hoofden en harten heen te spreken. Soberheid en ingetogenheid zijn veeleer op hun plaats. Opvallend is dat de catechismus in zondag 17 maar een heel beknopt stukje wijdt aan de opstanding van Christus. Terwijl dit thema behoort tot het fundament van het geloof! Met weinig woorden er veel over zeggen - dat is een kunst apart.

De vragen die vandaag echter leven zijn wel dringender en kritischer geworden. Na de tijd waarin de catechismus werd opgesteld, is het denken van de Verlichting doorgebroken. En ook onder ons sluipt als een zenuwgas de vraag naar binnen: Kan het allemaal wel wat wij geloven? Is dat natuurwetenschappelijk gezien wel mogelijk? Dit denken heeft zich vanaf de 17e eeuw vastgehecht in de ziel van de West-Europese mens. En er lijkt geen doorkomen aan.

Tegelijk merken we dat er vandaag een kentering komt. De natuurwetenschap heeft niet meer het hoogste gezag. Er blijven onverklaarbare dingen bestaan. Het leven kent een binnenkant en de dingen hebben een geheim waarvoor geen rationele verklaring geleverd kan worden. En er zijn singnalen vanuit een wereld die wij niet op een wetenschappelijke manier kunnen waarnemen.

Dat betekent een hernieuwde belangstelling voor het feit dat er wel degelijk wonderen kunnen gebeuren. Waarom zou je die bij voorbaat moeten uitsluiten? Er was dan toch zoiets als een graf dat leeg is. Stoere soldatenwachters werden uit het veld geslagen. Zovelen hebben een ontmoeting gehad met Hem die zij tevoren gekend hebben. Zoveel getuigenissen, dat kan geen verzinsel zijn. Er moet een kern van waarheid in zitten!

Pasen!

Zo absurd is het dus helemaal niet om met het getuigenis van Pasen voort te gaan. De vraag is daarbij tegelijk of wij zelf wel beseffen wat het betekent? Wat de kracht van de opstanding van Christus in ons leven vermag? Het is opmerkelijk hoe in de brieven van de apostel Paulus, de zendingsman (!), het kruis en de opstanding altijd heel dicht bij elkaar liggen. Hij spreekt het uit als een dagelijks gebed: Opdat ik Hem kenne, en de kracht Zijner opstanding, en de gemeenschap Zijns lijdens. Zijn dood gelijkvormig wordende; of ik enigszins moge komen tot de wederopstanding der doden. Niet dat ik het alrede gekregen heb, of airede volmaakt ben; maar ik jaag er naar, of ik het ook grijpen mocht, waartoe ik van Christus Jezus ook gegrepen ben' (Filipp. 3 : 10-12).

In zulke woorden proefje de werkelijkheid van het leven met Christus. Gegrepen is de apostel door het wonder van Goede Vrijdag en Pasen. Het heeft hem zo diep aangegrepen dat hij zijn hele leven er door in een ander licht is gaan zien. Wat ik leef, zegt hij, leef ik door het geloof in de Zoon van God. Dat is een dagelijkse werkelijkheid voor hem geworden. Je proeft er ook de vrijheid in waarin je komt te staan als je met Christus begraven bent in Zijn dood en met Hem bent opgestaan in het nieuwe leven.

Is dat het niet wat men in de wereld aan ons zou moeten merken? Wij kunnen rechtzinnig zijn in de leer. Wij belijden consequent vast te houden aan alles wat ons in de Schrift tot onze zaligheid is overgeleverd. Maar wat gaat er van ons uit? Waar juicht de toon, waar klinkt de stem, die getuigt van Gods grote daden?

Naar die blijdschap, die diepe verwondering over kruis en opstanding, moeten we terug. Er echt door aangegrepen worden. Door wat de Heere Jezus deed. Hij voor mij. En voor u. Anders redden we het niet. Wat zou het leven verder nog voor zin hebben?

Geloof-waardig

Dat is wellicht het eerste wat het paasevangelie geloofwaardig maakt in een wereld waarin alles en iedereen moet bezwijken voor de laatste vijand, de dood. Dat er in het leven van heel gewone mensen tekenen zijn te bespeuren van hoop. Dat ze een leesbare brief zijn van Hem die leeft. Dat is het wat anderen verwonderd doet staan.

Wat is dat, dat je altijd goede moed kunt hebben? Wat is dat, dat er gesproken kan worden over een leven dat over de dood héén reikt en waarvan het vooruitzicht je nu soms al ontroert en blij maakt?

Natuurlijk zijn er ook de sceptici die hun schouders erover blijven ophalen. Paulus ontmoette ze op de Areopagus in Athene.

Zolang het nog ging over de God in wie wij allemaal leven, bleef men geboeid luisteren. Maar toen het ging over die Ene, door Wie deze God de wereld rechtvaardig zal oordelen en Die door God uit de doden was opgewekt, knapte het gesprek af. Zulke onzin was voor de zeer verlichte Atheners niet te verteren.

Maar er zijn nog meer feiten. Die een heel andere taal spreken. Want er waren er, ook toen al, die in hun hart geraakt werden. Die onder de indruk kwamen van de inhoud van dit getuigenis. En het op zijn minst het voordeel van de twijfel gaven. Stel je nou eens voor dat het wél waar is wat deze man zegt... Dan is de God van Israël een zeer betrouwbare God. Dan heeft het zin Hem te dienen. Dan is Hij niet alleen onze Schepper, maar ook onze Verlosser. Dan laat Hij ons niet maar wat aantobben met het bestaan hier op aarde, maar dan weet Hij daar zó'n radicale wending aan te geven dat alles in een totaal ander licht komt te staan. Hij heeft er echt weet van, omdat Hij onder ons is komen wonen. En zich er niet voor geschaamd heeft tot in de allerdiepste vernedering af te dalen. En het voor elkaar gekregen heeft om daar uit op te staan! Het is Hem gelukt al deze ellende en schuld te overwinnen! En dat niet om er zelf beter van te worden, maar juist voor ons bestwil. Dat is toch werkelijk ongehoord.

Het paasevangelie confronteert ons met de Levende God. Wij dienen niet een God uit een ver en antiek verleden. Zulke goden zijn vergaan. Hun tempels liggen in puin.

De levende God wordt niet vereerd als Iemand die in een tempel woont, met mensenhanden gemaakt. Hij woont in óns, die Zijn maaksel zijn. En wij zijn in Hém. Hij die zo hoog woont, is ons tegelijk zeer nabij. Ja, bij de arme en de verbrijzelde woont Hij en die voor Zijn Woord beeft. Daarom is Hij ook niet de God van onze gedachten. Of het produkt van onze goede wensen. Of de stille kracht die overal aanwezig is. Hij openbaart Zichzélf, op een ongedachte en hoogstverrassende manier. IK ben met u, al de dagen...

Het paasevangelie is alleszins geloofwaardig. Er worden mensen door aangeraakt. Ze raken er diep van overtuigd. Wat is het wonderlijk dat er nu nóg mensen zijn die in Hem geloven. Die, ook al noemt de schrijver Maarten 't Hart het allemaal baarlijke onzin, toch getroffen worden door de onafgebroken rij van getuigen die zeggen Hem te kennen. Dat kan geen toeval zijn.

Ook de graven getuigen!

In het Groningse dorp waar wij een aantal jaren werkten, konden wij vanuit de pastorie precies op het pad kijken dat als een middellijn de verder gelegen begraafplaats doorsnijdt. Op zondagen, maar vooral op de kerkelijke feestdagen, liepen de mensen er af en aan. Daar lag hun voorgeslacht.

Sommigen nog jong, anderen hoogbejaard. Door de geslachten heen wordt daar getuigd van de hoop op het eeuwige leven.

De grafzerken prediken het Woord van Hem die het de levenden laat weten: Ik ben de Opstanding en het Leven! Is dat geloofwaardig? Juist daar, op een begraafplaats? Je ziet toch het tegendeel? Ja, nog wel. Maar juist daarom is het het geloof waard, om tegen de dingen die wij zien in te vertrouwen op het geheim dat het zaad zal ontkiemen. Dat de dood is overwonnen. Jezus, dood van mijn dood - Jezus, leven van mijn leven! Het is Pasen geworden! Dat zet alles in een ander licht. Dat ik Hem kenne en de kracht van Zijn opstanding. .. Wat je bidt zal je gegeven worden.

Zo eenvoudig ligt het.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen