De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Eén Naam is onze hope!

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Eén Naam is onze hope!

Van Overzee

4 minuten leestijd

De kerk van Pueblo Libre ligt onopvallend tussen de huizen aan een pleintje, een huis van God tussen de huizen van de mensen. Geen torentje markeert deze kerk. Een bordje met de naam van de kerk geeft aan dat hier een kerkgebouw is.

Hier vergadert op dinsdag 12 november het moderamen van de synode van de lEPRP, van de Iglesia Evangelica Presbiteriana y Reformada del Peru, de kerk waarmee ook de GZB een relatie heeft. Een kerkgenootschap dat ontstaan is uit een fusie van twee bestaande presbyteriaanse kerken. Er kwam in januari 1995 een einde aan een verdeeld optrekken. Dit samengaan was een getuigenis naar de wereld toe. Het was de uitdrukking van de woorden van Johannes 17 : 21 'opdat zij allen één zijn, gelijkerwijs Gij, Vader in Mij en ik in Ü, dat zij ook in Ons één zijn, opdat de wereld gelove, dat Gij Mij gezonden hebt'.

Er was dankbaarheid en vreugde, dat broeders elkaar vonden in het gebed, de wil van Christus!

Echter deze vreugde was van korte duur. Er groeide onvrede; in augustus '96 ging het spannen. Sommige broeders, predikanten wilden weer terug naar hun oude kerk, die om formele reden nog niet was opgeheven. Motieven voor deze beweging vonden zij onder meer in de liturgie en de trage voortgang van de organisatie van de nieuw gevormde kerk. Het werd collega Teeuwissen en mij duidelijk dat er andere motieven een rol speelden, namelijk verlies van macht en bezit. Ook in de kerk gaat het vaak om hele menselijke zaken.

Tijdens ons gesprek, een minuut voor twaalf begon de grond te beven. Onze stoelen trilden, ramen en deuren klapperden. Een aardbeving! Het trillen ging maar door. Leden van het moderamen gingen in de deuropening staan, de veiligste plaats tijdens een aardbeving. Niets is er tegen zo'n aardbeving te doen. Op zo'n moment voel je je klein tegenover de levende God, de Schepper van hemel en aarde.

De laatste zondag voor mijn vertrek had ik gepreekt uit Handelingen 4:31, waar de gemeente van Jeruzalem in dankgebed en voorbede bijeen is en waar de plaats waar zij vergaderen wordt bewogen. Er vindt een plaatselijke aardbeving plaats. Het is een antwoord op het gebed van de gemeente van Jeruzalem. Er ontstaat daar geen paniek, maar mensen worden vervuld met de Heilige Geest en spreken het woord van God met vrijmoedigheid. Het gevolg is dat de gemeente één van hart en één van ziel is.

Mijn vraag was, of deze gebeurtenis, deze aardbeving ook zulke gevolgen zou kunnen hebben voor de verscheurde gemeenten in Peru; dat ze weer één van hart en één van ziel zouden worden en het Woord met vrijmoedigheid zouden spreken. Die aardbeving in Peru was ingrijpend. Zeven doden waren er te betreuren. Meer dan 500 gewonden waren in ziekenhuizen opgenomen. Het Zuiden van Peru werd tot rampgebied verklaard.

Aardbevingen zijn tekenen der tijden. Ze wijzen ons op de naderende komst van de Heere Jezus. Hij komt wanneer het Evangelie overal is gebracht. Nog zijn er op deze aarde, zogenaamde witte vlekken, waar het Evangelie nog niet is gebracht. Wat kunnen we onze tijd vermorsen met eindeloze discussies en geruzie, terwijl mensen de enige Naam gegeven tot zaligheid nog niet kennen en verloren dreigen te gaan.

De zaak van de zending heeft haast. Waren we hier maar meer van overtuigd.

Na deze bespreking namen we afscheid van de leden van het moderamen. Een van de leden vroeg met nadruk voor de kerk in Peru te bidden om de werking van de Heilige Geest, Die levend maakt en mensen in die ene Naam doet geloven en doet leven vanuit Zijn verzoening. Dat geeft hoop.

We horen de naderende voetstappen van Christus ook in de aardbevingen. Wat het werk in Peru betreft, het werk in de plaatselijke gemeente gaat gewoon door. Samen hebben we gebeden om vergeving van de zonde van hoogmoed en liefdeloosheid.

Toch: Eén Naam is onze hope.

Eén grond heeft Christus' Kerk

Hij was 't, die door Zijn sterven aan haar het leven gaf!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 maart 1997

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Eén Naam is onze hope!

Bekijk de hele uitgave van donderdag 27 maart 1997

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's