Bezwaren tegen het boek 'Verzoening, bijbelse notities bij een omstreden thema' van prof. dr. C. J. den Heijer

­ Confessioneel Gereformeerd Beraad

In de kring van het Confessioneel Gereformeerd Beraad leven grote bezwaren tegen het laatste boek van prof. dr. C. J. den Heijer (Theologische Universiteit in Kampen) over de 'Verzoening'. Hij vindt, dat de leer van de kerk meer zegt dan de bijbel zelf, maar hij 'bewijst' deze stelling door af te dingen op de bijbelteksten.

Het C.G.B, heeft vooral bezwaren op drie punten:

1. Het is in de strijd met de Schrift als prof. Den Heijer een tegenstelling construeert tussen 'de Christus van de twee-naturenleer' en Jezus van Nazareth. Het beslissende aan Jezus is niet, dat Hij een jood was met bijzondere gaven, een messiaanse wegbereider bij uitstek, maar dat Hij voor ons de Messias is, de Zoon van God, onze Verlosser.

Door zijn plaatsvervangend lijden en sterven voor onze zonden heeft Hij ons met God verzoend. Hij stierf een zoendood, die God niet alleen wilde, maar ook uit liefde voor de wereld aanvaardt. Zie Johannes 3:16. Dit verzoenend werk kon Hij slechts volbrengen als Gods Zoon. In dit verzoenend werk herkennen wij Hem als Gods Zoon.

2. Het is onverstandig, onjuist en onschriftuurlijk om bijbelgedeelten met Jezus' woorden over het lijden 'omstreden' te noemen. Prof. Den Heijer betwijfeU daarmee de echtheid van Jezus' woorden.

Herhaalde malen heeft Jezus gezegd, dat Hij moest lijden. Zie bijvoorbeeld Lucas 24 : 26: Moest de Christus dit niet lijden om in zijn heerlijkheid in te gaan? ' Jezus was de Messias en daarom moest Hij van Godswege lijden en sterven onder Gods gericht over onze zonden.

Bij de instelling van het Heilig Avondmaal klinken de woorden: Want dit is het bloed van mijn verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden' (Mattheüs 26 : 28), blz. 27. Deze woorden zijn volgens Den Heijer niet van de 'historische Jezus'. Hierbij voelen wij een gebrek aan eerbied met vergaande en afbrekende gevolgen.

3. Het is onjuist af te dingen op de bekering van Paulus. De 'Damascus-ervaring' van Paulus is voor Den Heijer geen 'bekering', maar een apocalyptische ervaring. Paulus is geen volgeling van Jezus Christus geworden, omdat hij diep onder de indruk was gekomen van diens lijden en sterven aan het kruis. Hij was er niet bij geweest en het heeft hem nauwelijks ontroerd (blz. 52). Wij blijven geloven, dat in de 'Damascus-ervaring' van Paulus de levende Heer hem is verschenen juist met het oog op zijn wereldwijde taak als apostel. Het is ten onrechte jJat Den Heijer in die ervaring van Pau­ lus geen bekering of roeping wil zien, maar slechts een 'apocalyptische' ervaring, namelijk een ervaring waarbij hij dacht dat de eindtijd was aangebroken.

Wij hechten aan Paulus' eigen zienswijze: Want ik had niet besloten iets te weten onder u, dan Jezus Christus en die gekruisigd' (1 Cor. 2:2).

Een voor allen is onopgeefbaar!

Den Heijer laat de verzoeningsgedachte 'Een voor allen' los! Hij laat het 'Een voor allen' staan als voorbeeldfunctie. Daarmee sneuvelt een onopgeefbaar element uit de verkondiging van de verzoening door Jezus Christus: et plaatsbekledend 'Een voor allen'. Wij verwijzen naar 2 Cor. 5 : 14: Want de liefde van Christus dringt ons, daar wij tot het inzicht gekomen zijn, dat een voor allen gestorven is.

Dus zijn zij allen gestorven. En voor allen is Hij gestorven, opdat zij die leven niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem, die voor hen gestorven is en opgewekt'.

Beslissend is ook vers 19: '..., dat God in Christus de wereld met zichzelf verzoenende was, door hun overtredingen niet toe te rekenen, en dat Hij ons het woord der verzoening heeft toevertrouwd'.

Teleurstellend

Dit boek van Den Heijer komt niet overeen met het belijden van de christelijke kerk. Het lijden van Jezus omwille van ons wordt versmald tot het aanprijzen van een levenshouding!

Aan een Gerormeerde Universiteit zal zo gedoceerd moeten worden - in gemeenschap met het belijden van de kerk - dat er predikanten worden gevormd, die het evangelie op bijbelse en evangelische wijze verkondigen tot heil en vreugde van de gemeente. Ook het ondertekeningsformulier voor predikanten en professoren verplicht daartoe. Belofte maakt schuld! Door het verzoenend werk van de Zoon rechtvaardigt God de mensen. Dat mogen wij geloven. Zo'n prediking staan wij voor! Het hart van het evangelie staat op het spel!

P.S.

Bovenstaande stellingname is ook verzonden aan prof. dr. C. J. den Heijer en aan de generale synode van de Gereformeerde Kerken in Nederland, en namens het hoofdbestuur van de Vereniging Confessioneel Gereformeerd Beraad, ondertekend door:

ds. A. W W. de Ruiter, Genderen (voorzitter)

ds. A. S. Rienstra, 's-Gravenhage (secretaris)

ds. D. C. Hellinga, Urk (alg. adjunct)

ds. W J. W Scheltens, Lunteren (eindred. Credo).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen