Van overzee

De zon schijnt fel die zondagmorgen. De temperatuur loopt al op. Dertig graden is hier een heel normale temperatuur, zelfs wat aan de lage kant. Rondom het huis van het zendingsechtpaar Minderhoud is het stil. Een leguaan beklimt een boom. Een kleurrijke vlinder fladdert van bloem naar bloem. Een vlugge, schichfige kolibrie peurt met zijn lange snavel naar honing.

We stappen in de auto om naar de kerk te gaan. De belangrijke verkeersader naar Costa Rica ligt er verlaten bij. Er heerst een weldadige zondagsrust. Gemeenteleden uit Masaya staan al te wachten. We groeten elkaar hartelijk en rijden naar de kerk van de wijk San Rafael, even buiten Managua, de miljoenenstad van Nicaragua. We passeren een vulkaan. Boven de krater stijgt rook op. Na een rit van twintig minuten slaan we een zijweg in. Het is meer een pad, dan een weg. Diepe plassen doen ons voertuig bijna steigeren. Deze plassen vormen goede broedplaatsen voor malariamuggen. Dit is San Rafael. De huisjes staan verstopt achter wat groen.

Sommige zijn opgebouwd uit golfplaten, andere zijn van hout. Meestal is er maar één vertrek. Een gat in de grond doet dienst als toilet.

De kerk onderscheidt zich nauwelijks van een huis. Een bord maakt ons duidelijk dat hier de Iglesia Christiana Reformada is gevestigd, de San Rafael-gemeente.

Even na half elf komen de kinderen uit de omliggende huisjes. Wonderlijk genoeg zien sommige kinderen er als bruidsmeisjes uit. Het zijn hun beste, zondagse kleren. Het camoufleert de armoe en toch geeft het wat echt menselijks aan hun vaak arme, ellendige bestaan. De meerderheid van de kerkgangers zijn kinderen. Het zijn er wel dertig.

De kerkdienst begint. De deur blijft altijd openstaan. Dat is niet alleen om wat frisheid aan te brengen, maar ook om mensen over de drempel te krijgen. Er wordt eerst gezongen en gebeden. Een ouderling leidt de dienst der gebeden. Hij is maar 1.20 /1.30 m lang, maar ook hij is ingeschakeld om ook zo de HEERE te dienen.

Om kwart over elf komt de laatste kerkgangster binnen.

Nu verlaten de dertig kinderen onder de twaalf jaar het kerkzaaltje. Ze hebben hun eigen dienst. Juffrouw Irene en juffrouw Hannie leren deze kinderen, een lied, een tekst en vertellen het verhaal van de aankondiging van de engel Gabriel bij Maria in Nazareth.

Ds. H. Minderhoud opent de Bijbel in Jesaja 2 : 1-5. Dit Bijbelgedeelte was aan de orde. Vorige week was er over Jesaja 1 gesproken. De meeste kerkgangers hebben geen kerkelijke achtergrond. Er zijn trouwe gemeenteleden die niet kunnen lezen. Voor het merendeel van de luisteraars zijn de geschiedenissen uit de Bijbel onbekend. De voorganger stelt vragen over ware en valse profetie. Hij legt belangrijke punten vast op een bord. Er wordt ook door gemeenteleden op een papiertje het één en ander opgeschreven.

Naast me zit Lorena, zij kwam om kwart over elf binnen. Ze is moeder van twee kinderen, twee dochtertjes. Haar man is niet in de kerk, maar ook niet in huis. Lorena is een verlaten vrouw.

Na de laatste bevalling is hij boos vertrokken. Hij had zijn zinnen gezet op een zoon, niet op een dochter. Nu leeft hij met een andere vrouw en hoopt in een buitenechtelijke relatie op de geboorte van een zoon. Lorena komt nu bijna een jaar naar de kerk. In haar leven gaat iets gloren van het geloof, van de hoop en van de liefde. Ze staat nu bekend als een vrouw die hart heeft voor haar medemens.

Vooraan zit Jesanne. Ze heeft haar twee zieke kinderen meegenomen. Ook zij heeft geen man. Ze werd tot twee keer toe door een man bedrogen. Aandachtig volgt zij de preek. Haar zoontje is op haar schoot in slaap gevallen. Ze blijft gespannen luisteren. Er wordt gesproken over het leren van de wegen van de Heere. Zij wil graag leren. Er wordt in deze dienst ook gesproken over het huwelijk. Zij is niet getrouwd. Deze vrouw heeft oor voor wet en Evangelie, veroordeling en vrijspraak.

Aan de andere kant zit een jonge man, Vincente. Hij was sandinist, betrokken bij het politiek geweld. Er werden zwaarden gebruikt in die binnenlandse strijd. In die vreselijke burgeroorlog vielen er duizenden doden. Hier in Jesaja worden zwaarden geslagen tot spaden en spiesen tot sikkels. Moordwerktuigen worden omgesmeed tot oogstmateriaal. Er zal vrede aanbreken.

De oproep klinkt om te wandelen in het licht van de HEERE. Die oproep heeft Vincente niet koud gelaten.

Het Woord van de HEERE heeft het leven van hem en zijn vrouw zo veranderd.

Na de preek komen de kinderen van de zondagsschool weer binnen. Enthousiast laten ze aan hermano Enrique, ds. Henk Minderhoud, de gemaakte tekening of kleurplaat zien. Ze knjgen de nodige aandacht. De geleerde tekst laten ze horen. Ook het lied brengen ze enthousiast ten gehore.

Ik breng de groeten uit Nederland over met de woorden uit Psalm 113: 'van de opgang der zon tot haar Nedergang zij de Naam des Heeren geloofd!' Ik leg uit wat dit betekent. Gezien het tijdsverschil over de wereld, gaat de lof van God altijd door. Als hier het daglicht onderduikt, stijgen er aan de andere kant van de wereld nieuwe liederen, gezangen op... Ouderling Isai, de kleine ouderling, beantwoordt de groet. Hij is zichtbaar ontroerd. Hij dankt ons als delegatie van de GZB voor het zendingsechtpaar Minderhoud, voor onze gebeden, voor de financiële steun.

Na de zegen vertrekken de kinderen. Sommige gemeenteleden hebben nog iets te vragen of te bespreken met hun pastor, hermano Enrique. Ook hier mag de boodschap gebracht worden van vrede... geen zwaarden... geen spiesen... geen oorlog, maar wandelen in het licht des HEEREN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen