Globaal bekeken

De Anglicaanse predikant John Stott maakte naam met een acht minuten toespraak voor de Wereldassemblee in Nairobi (1976) over 'de twee wegen'. Van zijn hand zijn In de loop der jaren veel publicaties verschenen, die fundamenteel zijn binnen de wereldwijde 'evangelikale' beweging (wat niet hetzelfde is als 'evangelisch' in Nederland). Juist ook binnen de Anglicaanse Kerk in Engeland laat hij als evangelikaal theloog van zich horen. Ook in Nederland kreeg hij steeds meer aandacht. Bij Novapress (Apeldoorn) verschijnen nu zes boeken van Stott, in vertaling van Anke F. de Bruijn. Uitgegeven werd een lezenswaardige John Stott Special, die bij de uitgever gratis verkrijgbaar is. Hieruit laten we enkele fragmenten volgen.

Uit een mini-biografie van de hand van Christopher Catherwood:

• 'In een wereld waarin de vreugde van de lofprijzing door veel christenen Is herontdekt, herinnert Stott ons eraan dat "goede lofprijzing niets voorstelt zonder prediking". Kennis uit verklarende woord brengt de ware lofprijzing voort. De basis van he evangelie is vergeten, basisprincipes veronachtzaamd en "dialoog lijkt belangrijker te worden dan verkondiging". De christelijke moraal moet worden herontdekt, "in volle verzekerdheld van het geloof zowel in het gebed als in het verkondigen van he grote nieuws van Jezus Christus. Twijfel is het symptoom van "geestelijke ziekte in onze geestelijk zieke tijd". Wat wij moeten doen is onophoudelijk verwachtingsvol bidden "om de genade van de Heilige Geest der waarheid". Stott gelooft dat dit Gods tijd Is "om de kracht van het ongeloof terug te dringen en de ogen van de wereld weer op het geloof gericht te laten zijn". Daarom zal de Kerk het "vrijmoedig verkondigen van haar nooit veranderende boodschap" moeten voortzetten. In een tijd als de is het van essentieel belang te erkennen dat "de verkondiging namens God voor zijn Kerk van absoluut levensbelang is". Zoals Stott het formuleert: het Is "een inspirerende oproep".'

• 'Iemand die verkondigt moet als doel hebben iets van de genade van God over te brengen. Stott heeft beschreven hoe het voelt wanneer dat is bereikt.

Een verkondiger weet zich het meest bevoorrecht en ontroerd wanneer er middenin een preek een vreemde stilte op de gemeente neerdaalt. De slaapkoppen zijn wakker geworden, hoesters houden op met hoesten en de zenuwpezen zitten mulsstil. Niemand laat de blik of de gedachten afdwalen. Iedereen is erbij, hoewel niet op de predikant wordt gelet. Want de verkondiger wordt op zo'n moment even vergeten en de mensen zitten oog in oog met de Levend God en luisteren naar zijn stille, zachte stem.'

• 'Stott onderschrijft Spurgeons uitspraak dat het "een onvergeeflijke aanmatiging is om onvoorbereid aan een dienst te beginnen". In zijn boek I believe in Preaching beschrijft Stott in detail hoe een goed predikant zich voor een verkondiging moet voorbereiden. Persoonlijke voorbereiding is van groot belang - hij schrijft daarover: "Ik vind het handig om zoveel mogelijk preekvoorbereiding op mijn knieën te doen, met de Bijbel open voor mijn neus, studerend en biddend". Vervolgens moet de predikant in nauwkeurige overweging nemen wat de tekst vroeger betekende en wat er vandaag de dag mee wordt bedoeld. Wat is de "hoofdgedachte" van de tekst? In tegenstelling tot een lezing "draagt een preek slechts één hoofdboodschap uit". Structuur is belangrijk voor de opbouw, zolang zij voortkomt uit de tekst. En even essentieel zijn de woorden, die "zo eenvoudig en helder mogelijk" moeten zijn. Maar boven alles moet "Iemand die Christus verkondigt Christus ook kennen". Je daden zijn even belangrijk als je woorden - "de praktijk van het verkondigen mag niet los worden gezien van de persoon van de predikant", waarbij een consequent christelijke levenswijze en trouw aan Christus de "eerste verantwoordelijkheid" van de predikant is. Oprechtheid is het sleutelwoord: vooral in zijn begintijd vroeg Stott zijn lekenvrienden in de gemeente zo eerlijk mogeiijk tegen hem te zijn als hij hen vroeg hoe zijn verkondiging overkwam.'

Uit een maxi-interview De grote kerken

• Vindt u nog steeds dat de Anglicaanse Kerk een goede thuisbasis voor het evangelicalism Is?

'Ja, ik denk dat je vanuit zo'n bootje goed je hengel kunt uitwerpen, maar dat is niet de reden waarom ik lid van de Angiicaanse Kerk ben.

In de grote kerkgenootschappen kunnen evangelicals uit drie mogelijkheden kiezen. Twee extremen: eruit stappen of je erin opsluiten. De derde mogelijkheid is erin blijven zonder eraan toe te geven. De extremen zijn het gemakkelijkst. Iedereen kan zich zelf opsluiten, dat doet de lafaard met de zwakke geest. Jezelf opsluiten betekent erin blijven, maar niet vasthouden aan het evangelicalism, juist datgene wat jou onderscheidt van de rest. Je sluit een compromis.

Eruit stappen betekent zeggen dat je die continue discussie en tegenstellingen zat bent Ook dat is gemakkelijk. Hoewel ik weet dat sommigen die eruit zijn gestapt behoorlijk te lijden hebben gehad om dat ze daardoor hun werk en salaris zijn kwijtgeraakt, blijf ik zeggen dat het psychisch gezien een gemakkelijke keuze is.

Het moeilijkste is echter erin te blijven en voet bij stuk houden. Dan verkeer je namelijk altijd op voet van spanning met mensen met wie je het niet helemaal eens bent. En dat kan pijnlijk zijn.'

• Maar geen enkele christen kan zich helemaal n­aan een bepaalde instelling geven. Wat zouden voor u de signalen zijn dat het tijd wordt de Anglicaanse Kerk de rug toe te keren?

'Ik het het altijd een slecht idee gevonden om van tevoren een lijst met criteria op te stellen. Toch vind ik het prima het erover te hebben. Ik denk dat het besluit om uiteindelijk toch weg te gaan uiterst moeilijk en pijnlijk is. En dat is een situatie die ik mij op dit moment niet kan voorstellen.

Voor deze kwestie neem ik mijn toevlucht in het Nieuwe Testament, waar de apostelen onderscheid ­ lijken te maken tussen grote en kleine gebreken.De grote dogmatische gebreken hebben betrekking ­op de persoon en het werk van Christus. In 1 Johannes wordt heel duidelijk gesteld dat iemand die ­de goddelijke menselijke persoon van Jezus ontkent tegen Christus is. Dus wanneer de kerk bijvoorbeeld officieel de vleeswording van Christus zou verwerpen, dan zou zij afvallig zijn - een reden om haar de rug toe te keren.

Dan is er nog het werk van Christus. In Galaten staat dat, wanneer iemand zegt dat het evangelie van de rechtvaardiging door genade en geloof al­leen niet bestaat, dat een anathema is: Paulus ­ roept over zo iemand het oordeel van God af.

Wat de grote ethische vraagstukken betreft: het beste voorbeeld is de hoereerder waarover in 1 Korinthiërs 5 wordt gesproken. Paulus riep de kerk op hem te verbannen. Als ik mij toch op glad ijs moet begeven, zou ik denk ik zeggen dat, wanneer de ­kerk besluit homoseksuele relaties officieel goed keuren en als equivalent met het heteroseksuele huwelijk te beschouwen, dat dusdanig afwijkt van de bijbelse seksuele ethiek dat ik er erg veel moeite te mee zou hebben om te blijven. Misschien zou nog een paar jaar willen blijven en mij ertegen verzetten, maar als men volhield, zou ik mij gedwon­gen zien om eruit te stappen.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen