Meerderheid van stemmen of argumenten uit het geloof

'Niet iedereen juichte toen de historische beslissing viel (1951, red.). In de synodevergadering met verdubbelde afvaardiging waren er van de 90 leden 14 tegenstemmers geweest. A. W. Kranenburg vindt: Cijfers kunnen op verschillende manieren gelezen en geïnterpreteerd worden. Men kan zeggen:76 voorstemmers betekent dat ruim 5/6 van de officiële afgevaardigden van de kerk zich achter het ontwerp kon plaatsen. En dat is dan een verblijdend feit. Maar een andere conclusie is, dat op een dermate cruciaal moment, bijna 1/6 deel van de synodeleden zijn stem er niet aan kon geven".

Toch aanvaarden

Uiteraard was reeds voor het besluit tot uitvoering van de nieuwe kerkorde nagedacht over de kwestie "meerderheid van stemmen". Niet alleen de handelingen van de synode leggen daar getuigenis van af. Ook bij de voorbereidende besprekingen is er flink over gediscussieerd. Bijvoorbeeld door de Commissie van Werkorde, die van 1942 tot 1944 bijeen is geweest. De voorzitter van de commissie, P. Scholten vindt: "Het mooiste is geen stemming, maar consensus. Maar dan zou één man het kunnen tegenhouden. Dan is stemming noodzakelijk, zij het met bezwaar, dat een meerderheid een minderheid bindt. Maar eist men een meerderheid van 2/3, dan bindt een minderheid de meerderheid en dat is veel erger". Als tweede hoofdbezwaar formuleert Scholten dat een meerderheid van tweederde gedacht is "uit de partij" en niet "uit het geloof: "Ook uit een oogpunt van kerke­lijk denken is er dus niets vóór te zeggen". Aan het einde van de discussie wordt vastgesteld dat men in principe tegen de tweederde figuur is, rnaar die bij de invoering van de nieuwe kerkorde toch wil aanvaarden.

Uit het geloof

Waartoe dit lange verhaal? Welnu, om duidelijk te maken, dat niet alleen overwegingen van juridische aard een rol dienen te spelen bij het verenigingsbesluit. Een gekwalificeerde meerderheid van tweederde kan wel in het verlengde liggen van bestaande regelingen in het wereldlijke recht en in het hervormde kerkrecht, maar daarmee is nog niet alles gezegd. Ja, hoe sterk de juridische argumenten ook zijn (dat zijn ze, voor een vereiste meerderheid van tweederde), er zijn ook nog argumenten "uit het geloof'. Gunning, Hoedemaker en anderen bepalen ons daar bij. Dat heeft te maken met hun lijden aan de kerk, vanwege de verscheurdheid van het lichaam van Christus. Iets daarvan is ook te bespeuren in de besprekingen ter voorbereiding van de invoering van de kerkorde van 1951. Zal daarvan ook in onze dagen sprake zijn? Of vinden wij het vanzelfsprekend, in een plurale kerk, dat eenstemmigheid nooit zal worden bereikt? Het zal in de verenigde kerk van de toekomst om eenheid niet alleen in organisatorische maar ook in geestelijke zin moeten gaan. Hoe redelijk de gekwalificeerde meerderheid van tweederde ook lijkt, het blijft een kwestie van "verlaging" van de kerk. Dat moeten wij beseffen. Met het oog daarop besluit ik met de woorden van Wesseldijk na de stemming van de invoering van de kerkorde van 1951. In de hoop dat die ook van toepassing zullen zijn wanneer de eenheid van de Samen op Weg-kerken bij het verenigingsbesluit zal blijken. Deze: 'Maar één ding moet ons duidelijk zijn: Er zijn hier geen verliezers en er zijn hier geen overwinnaars. Want er is maar één ding dat wij bidden: En dat is, dat God het winnen zal in de kerk... Dat Christus regeren zal. Dat Zijn Woord beslag legt op de harten en dat Zijn Geest vernieuwing schept en een nieuw begin met ons maakt".'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen