Gezocht: de liefde

n.a.v. 1 Korinthe 13

Liefde is... ja, wat? Hoe? Zoekend naar ware liefde kunnen we moeilijk te rade gaan bij de wereld. Wij mensen zijn immers van nature niet meer vol van liefde. In plaats daarvan kwam haat. Zeker in deze eindtijd, die zich kenmerkt door vermenigvuldiging van de ongerechtigheid en (daarmee samenhangend) het verkouden van de liefde van velen. Het is kil geworden in deze wereld! Hoe keihard en liefdeloos is b.v. dikwijls het bedrijfsleven, als daar meer met cijfers dan met mensen rekening wordt gehouden. Hoe koud en onverschillig staan buren soms tegenover elkaar. Ook de echtscheidingsstatistieken spreken boekdelen. Waar is de liefde gebleven? Bij de koudbloedige moderne mens vier het egoïsme hoogtij.

En bleef dat nu maar beperkt tot de wereld. Maar die tijdgeest gaat de deur van de gemeente helaas niet voorbij. En ook in het christelijk gezin gaat het er niet altijd even warm aan toe. Want we zijn uiteraard zeer bijbelgetrouw. Naar de letter pal staande voor Schrift en belijdenis. Of, zoals bij de evangelische beweging, dan is er een roemen in allerlei gaven van de Geest. Men is er soms vol van. En onze redenering om ons te verdedigen klopt als een bus. Maar klopt in ons leven ook een warm en liefdevol hart? Het oor te luisteren leggend valt het me op dat er onder ons heden ten dage veel aandacht is voor het thema 'de liefde'. Dat onderwerp is actueel, als ik het goed hoor. Misschien (de HEERE geve het!) een reactie van de Heilige Geest op de verkoeling in kerk en wereld?

Hoe dan ook: liefde is een bijbels thema. Niet het minst belangrijke trouwens: 'de meeste' (het grootst van alles) is: de Liefde! Want het blijft geschreven staan: 'God is de liefde'. En om nu door te stoten naar het hart van die liefde: dat is liefde voor vijanden. En die zondaars-liefde heeft gestalte gekregen in de Persoon van Jezus Christus, Die op Golgotha het altaar van het vloekhout heeft bestegen. Hier vinden we de ware Liefde getekend, ten voeten uit: de Zoon van Gods eeuwige liefde heeft Zich opgeofferd. Hij heeft de Zijnen liefgehad tot het einde.

Hierin is de liefde! Alzo lief heeft God de wereld gehad. En mag ik vragen: weet u, weet jij, hatelijke zondaar of zondares, al wat het is om je over te geven aan déze liefde? Hebt u het al voor u persoonlijk mogen vernemen: 'Ja; Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde!? '

Vanuit Wet en Evangelie weten we dan ook schuldig te zijn elkaar lief te hebben. We hebben onze God en onze naaste lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. Liefde voor vijanden...

Kortom: ware liefde komt niet op vanuit onze mensen-wereld, maar wortelt in de bloed-doordrenkte bodem van Golgotha. Christelijke liefde is vrucht van de kruisheuvel.

Op grond daarvan leert Paulus ons in 1 Kor. 13 wat liefde is. Voor de gemeente van Korinthe gaat 1 Thess. 4 : 9 niet op. Voor de Korinthiërs (met hun liefdeloze praktijken van hoogmoed en partijschap en zedenloosheid en Avondmaals-bederf) was het hard nodig het liefdes-thema aan de orde te stellen. De liefde voor God. Door Gods Geest uitgestort in onze harten. Vóór alle eventuele andere Geestes-gaven wijst het Woord ons die nog uitnemender weg. Zonder die liefde is alles niets! Die volmaakte liefde hebben we na te jagen (1 Kor. 14 : 1) als iets wat we kwijt zijn geraakt. Gezocht: de ware liefde. Zoals een poster van een sheriff, aangeplakt op het politiebureau: Wanted! (en dan volgt het signalement van de gezochte, met enkele karakteristieke kenmerken: ziet er zo en zo uit). Aan welke kenmerken van de ware liefde zijn Gods kinderen te herkennen? Welk beeld behoren we te vertonen? Zie 1 Kor. 13! En wij ontwaren in die spiegel van 1 Kor. 13 scherp een Beeld dat zo mo­ gelijk nog ontdekkender is dan de Wet der liefde. Het onderwerp betreft ons allen. Het heeft ook mij geraakt. Wat een verschil: Adam in actie, of de Geest aan het werk! Van de trekken van dat Beeld kan ik nu nog weinig vertonen, iets daarvan, iets daarover:

De liefde is lankmoedig en goedertieren. Want: wat moet God een geduld met mij hebben: ik heb tegen Hem zwaar en menigmaal misdreven en dat heeft Hij mij vergeven; en dag aan dag overlaadt Hij mij met Zijn weldaden. Zal ik dan anders doen? 'Heere, reken hun deze zonde niet toe', zo hoorde Paulus ooit Stefanus in navolging van Christus bidden. Als kinderen Gods gaan we, in Christus, door de Geest, hoe langer hoe meer op onze hemelse Vader lijken: want wij vergeven aan een ieder, die ons schuldig is' (Lukas 11 : 4).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen