Boekbespreking

De schrijver is directeur van het interuniversitair Instituut voor Missiologie en Oecumene, en als hoogleraar oecumenische theologie verbonden aan de universiteit van Utrecht. Dit begin is niet maar bedoeld als informatie, maar vooral als verklaring van de motivatie van dit diepgraven­ de boek. In de tijd van de boekenweek waarin iedereen deed alsof God - of een godsbeeld - uitermate belangrijk was, verscheen dit boek, dat heel wat dieper schouwt; wij leven niet in de tijd van afkering van God, maar in een cultuursituatie waarin God, Zijn bestaan, volslagen onbelangrijk is geworden: God 'hoeft' niet meer.

Heel diep peilt de schrijver de gestalten van de vraag naar God, omdat deze zich immers nooit helemaal laat onderdrukken. Op dit punt biedt dit boek dan al een schat van informatie. Hetzelfde geldt wanneer de schrijver probeert tot een zinnige constructie te komen die het houdt temidden van het pluralisme - het veelzijdige denken over God, met ieder een gelijk recht - en het agnosticisme.

De schrijver zou niet rooms-katholiek zijn, wanneer hij niet uitging van de onuitwisbaarheid van het verlangen van de mens naar God en tevens van de macht van de rede. Toch is het geen klassiek rooms-katholiek boek geworden: het gaat daar ver bovenuit, en is zelfs vooruitstrevend. De schrijver bepleit een godsbeeld dat in dit opzicht afwijkt van het klassiek roomse, dat zijn God, hoewel door en door redelijk te omschrijven, niet statisch is maar dynamisch, meegaat de geschiedenis door en zich daarbij aanpast. Maar, voordat de schrijver dit aan het einde van zijn zoektocht gaan verdedigen is er heel wat aan filosofie en theologie boven water gekomen.

Houtepen is echter niet alleen sterk rationeel, hij is ook bewogen. Het denken dat hij bepleit en beoefent is een zeer existentieel denkend, omdat wie God toelaat. Hem zoekt, ook denken, losgemaakt wordt van alle bestaande filosofische patronen, zodat zijn rationaliteit wordt verdiept omdat het een manier van geloven is.

Een geweldig boek, met bewogenheid op de achtergrond. Nochtans zet het een tracé uit waarop wijzelf niet mee kunnen lopen. Deze God blijft o.i. een god van de filosofie, en wordt nooit de God van Pascal. En dat Pascal niet gevolgd kan worden wordt door de schrijver dan ook ergens duidelijk gesteld. Maar, vragen wij, is deze God dan nog de Levende? Kan Hij ingrijpen in een tijd van agnosticisme? Of moeten we dat ingrijpen dan tóch aan de wijsheid en het ingrijpen van de rede overlaten? Mijn God is anders dan die van Houtepen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen