Boekbespreking

Voor wie geïnteresseerd is in de Keltische spiritualiteit is dit een interessant boek. De schrijver is docent kerkgeschiedenis en theologie aan de Universiteit van Aberdeen, predikant van de Schotse Kerk en werkzaam als programmamaker bij de radio en als publicist. Het boek richt zich vooral op het Keltische christendom in het Britse eilandenrijk van de zesde tot de elfde eeuw. Uitgangspunt is het symbool van de Keltische knoop, met zijn draaiende spiralen en vele vervlochten lijnen zonder begin of einde, dat voor het Keltische christendom een teken van de eeuwigheid werd. De schrijver verbindt dat met de ingewikkeldheid van de geschiedenis van het Keltische christendom, waarin legendes en his-' torische feiten door elkaar heen gevlochten zijn, met de gedachte dat Christus altijd en in alles aanwezig is, als een 'bijna tastbaar weefsel rondom het leven van de Kelten', met de 'wederzijdse doordringing' van de Drie-enige God, en met de gedachte dat, zoals bij de Keltische knoop, alles met alles samenhangt en van elkaar afhankelijk is. We lezen veel, al of niet historisch betrouwbare, wetenswaardigheden over de geschiedenis van de Kelten en over de grote Ierse hoogkruisen.

De schrijver zegt: het Keltische christendom kan heel inspirerend zijn voor onze tijd. Vandaar de ondertitel: een oud geloof met perspectieven voor de toekomst. De Keltische christenen kennen een nauwe verbondenheid met de natuur (bijvoorbeeld erediensten in de open lucht) en zijn niet-hiërarchische, zoals de rooms-katholieke kerk: men vormde veel meer een losse federatie van autonome gemeenschappen. Daarom heeft het, aldus de schrijver, grote aantrekkingskracht in deze vermoeide en cynische tijd. Maar daar heb ik juist een aantal vragen over. Is het juist om te spreken van de poging om te ontsnappen aan 'de zwaarmoedige schaduw die Augustinus en de hervormers over het westerse christendom hebben geworpen' en moeten we ons daarbij door de Kelten laten leiden naar 'het zonniger klimaat van hun scheppingsgerichte spiritualiteit? ' Is het juist om Pelagius (de schrijver zegt: de eerste en bekendste Keltische theoloog) te zien als zeer orthodox en staande in de traditie van de kerkvaders? Volgens de schrijver is het gevolg van Augustinus en de Hervormers een ongezonde en overmatige aandacht voor zonde en schuld en een houding jegens de natuur, die uitbuiting en vervuiling bevorderd heeft. We zouden terug moeten naar de meer holistische waarden van onze Keltische voorouders. Zover zou ik niet willen gaan!

Evenmin deel ik de positieve aandacht van de schrijver voor allerlei kenmerken van de Kelten, zoals aanleg tot het dromen van dromen en zien van visioenen, helderziendheid, omgaan met verborgen geesten, enz. We zouden van de Kelten kunnen leren dat in ieder mens een goddelijke vonk is, die tevoorschijn gebracht moet worden. Als we het zo stellen zitten we meer in het New Age-denken dan in het bijbelse klimaat. Vandaar de belangstelling van zeer velen in onze tijd voor de Keltische spiritualiteit. Dat neemt niet weg dat ik het boek met veel belangstelling gelezen heb.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen