Zending: daar en hier

Impressies en vragen

We sliepen in een flatje in de hoofdstad van één van de Centraal-Aziatische republieken, nu zelfstandig, tot voor kort deel van de Sovjet-Unie. Op de vijfde verdieping, 77 treden op. We hadden drie verschillende sleutels nodig om de stalen voordeur te ontsluiten. Maar de binnendeuren van het flatje hadden geen sloten, zelfs geen deurknoppen. In de flat mochten we niet met schoenen aan lopen, wel met vilten sloffen. Vanwege de gehorigheid en de  vloerbedekking.

Zal het ook zo gaan indien de GZB besluit daar te gaan werken? Tot voor kort was de deur voor de Evangelieverkondiging hermetisch gesloten. Maar wanneer we eenmaal binnen zijn, kunnen we op alle plaatsen aan de slag. Maar wel voorzichtig, zonder stampend lawaai. Of zal niemand van hier daar en zo willen werken en dienen?

In de hoofdstad en in de vroegere kolchozen (staatsboerderijen) moet het vroeger vol standbeelden geweest zijn, van Stalin en Lenin. Ze zijn nog niet helemaal verdwenen. Toch zijn er veel lege sokkels. Van marmer en steen met weggehakte namen.

De door mensen gemaakte goden zijn als bedriegers onttroond geworden. Wij bidden in stilte dat nu de ware Koning bevrijding zal brengen. Maar hoe zullen ze geloven wanneer er niet gepredikt wordt? In hun eigen taal. Maar de Bijbel is er nog niet in vertaald. Gelukkig al wel een gedeelte.

Op straat rijden allerlei voertuigen. Veel versleten Lada's. Maar ook grote nieuwe auto's uit West-Europa. Oud en nieuw door elkaar. Het is een teken van de overgangscultuur. Het oude geloof in het communisme en materialisme is er nog. Het nieuwe geloof in kapitalisme en materialisme klopt aan de deur.

In het vliegtuig op de terugweg maakte ik kennis met de leider van een vijftigtal chauffeurs, met een 'enkeltje' op weg naar Nederland en Duitsland. Tweedehands auto's kopen en dan in tien dagen terugrijden. Exporteren we alleen auto's daarheen? Afdankertjes? Handenwrijvend? We hebben toch wel wat beters gekregen om mee te geven? Iets wat niet verouderd is en ook nooit zijn zal. Wat ons hart raakt en waarvan mededelen rijk maakt.

De trottoirs zitten vol verraderlijke gaten en obstakels. Stalen putdeksels zijn verdwenen. Invaliden kunnen maar beter thuis blijven zitten. Greppels langs de weg zijn verstopt door lege drankflessen. Het leven is moeilijk en gevaarlijk. Westerlingen in de hoofdstad hebben grote honden achter de stalen omheiningen van hun erf. De kraampjes langs de weg zijn zwaar gebarricadeerd met ijzeren tralies. Er is een klein luikje waar geld en goederen gewisseld kunnen worden. Het brood des levens, dat gratis beschikbaar is, is schaars. Wie zal het vinden? Nee: wie zal het brengen?

Voor elke vierhonderdduizend mensen in de hoofdstad is er één kerkgebouw van de Russisch Orthodoxe kerk. Nog maar pas, want de kerkgebouwen deden tot enkele jaren geleden dienst als musea. Bij ons bezoek aan de grootste kerk leek het dat de aanwezigen ook nu nog meer belangstelling voor de kerkschatten hadden dan voor de boodschap.

Gelukkig zijn er in de hoofdstad ook enkele plaatsen in huizen en gehuurde zaaltjes waar onze zusters en broeders samenkomen, volhardend in de leer der apostelen, in de gemeenschap, in de breking des broods en in de gebeden.

In andere steden met honderdduizend inwoners of meer is er echter nog niets daarvan!

Bidden we met de GZB dat er snel mensen gevonden zullen worden om in die steden te gaan leven, werken en getuigen. Met grote bescheidenheid: Op 'sloffen'. Met grote vastberadenheid; bereid zo snel mogelijk Russisch en nog een andere taal te leren. Tentenmaaksters en - makers voor het Huis van God!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen