Zending: daar en hier

De gevaarlijke baai

Het is ergens in Californië. Zo aan de buitenkant is er niets mis mee. Integendeel, je zou denken dat het om een praclitig vakantieoord gaat. Een zonovergoten strand, met echte palmbomen en parelwitte rotsen. Uiteraard ontbreekt ook het blauwe water niet. Dit is zo'n stek waar je jarenlang naar terugkeert, omdat iets mooiers niet zo maar te vinden is.

Maar schijn bedriegt. Want deze baai wordt geteisterd door een zeer gevaarlijke onderstroom. Deze stroming is niet alleen bijzonder krachtig maar ook vreselijk koud en werkt dus werkelijk verlammend voor nietsvermoedende zwemmers. Dit schitterende oord is voor veel mensen al veranderd in een verschrikking, een draaikolk van ellende. Vandaar dat in het nabijgelegen plaatsje een commissie werd opgericht, met als doel om mensen te redden. Kortgeleden heeft deze reddingsbrigade haar eeuwfeest gevierd. Een eeuw lang zijn reddingszwemmers operationeel gehouden en zijn er voortdurend inspanningen geleverd om in nood verkerende zwemmers te redden. En dat is zeker iets om te vieren.

Toch dient er een opmerking gemaakt te worden over dit eeuwfeest. Want de eeuw is bijzonder bizar verlopen. Zo bleek de nood, in de eerste jaren van het bestaan van de reddingsbrigade, toch niet zo hoog dat de reddingszwemmers geregeld in actie moesten komen. In de praktijk viel het aantal 'hulproepen' zelfs tegen. Gelukkig maar.

De zwemmers uit de eigen omgeving waren zich voldoende van het gevaar bewust en hielden op de juiste wijze rekening met de gevaarlijke stroming. Kortom, de reddingszwemmers voelden zich wat onnodig op hun post zitten. Niets is zo vermoeiend als alleen maar afwachten, en de reddingszwemmers zijn zich al spoedig op andere zaken gaan richten. Zo is een aantal reddingszwemmers actief bezig geweest om de hulppost een meer definitief karakter te geven. De eerdere parasol, met daaronder een enkele stoel, werd al snel veranderd in de reddingskeet, een echt honk voor reddingszwemmers. Dit onderkomen bood een prachtige uitkomst voor de wachtende redders tijdens stortbuien.

Een vast onderkomen maakt ook meer andere activiteiten mogelijk. Zo werd er al snel na de oprichtingsdatum een gezellige avond georganiseerd voor de reddingszwemmers met hun aanhang. Deze avond bleek zo gezellig dat men besloot dit honk vaker open te zetten voor dergelijke activiteiten. Het honk werd gezellig ingericht. Er kwam prachtige vloerbedekking en keurig behang. Het meubilair, dat eerst bestond uit 'krijgertjes' was verwisseld in notenhouten stoelen en een viertal salontafels.

En op een avond, juist terwijl er weer een gezellige avond was georganiseerd, gebeurde het. Ongeveer om half elf klonk er hulpgeroep van buiten. Een vrouw riep om hulp. Haar zoon was nog gaan zwemmen met een groep vrienden, en kwam maar niet terug. Op dat moment ontstond een groot tumult onder de reddingszwemmers. Sommigen hadden een duur kostuum gehuurd, dat beslist niet nat mocht worden. Anderen wisten hoeveel tijd, aandacht en geld er was gaan zitten in de organisatie van een dergelijke avond, en vonden dat ze het niet konden maken om halverwege de avond al weg te gaan. Anderen vonden zich vooral reddingszwemmers en stormden naar buiten.

Stoelen werden omgegooid, en een salontafel brak een poot in dit tumult. Maar de weghollende reddingszwemmers stoorden zich hier niet aan. Ze lagen al in het water en zwommen om het leven van anderen te redden. Later op de avond was de chaos nog steeds enorm. In het honk, dat voor die tijd zo gezellig en knus was ingericht was nu vooral een ravage zichtbaar. Het organiserend comité vond dat de avond in het water was gevallen. De sfeer was weg. En toen later de druipende reddingszwemmers weer terugkwamen in het honk werd hun zelfs de toegang geweigerd. De dure vloerbedekking zou door hen bevuild worden.

Op de volgende vergadering van de reddingsbrigade evalueerden de leden de laatste avond. Er ontstond een enorme ruzie tussen de leden, een principieel meningsverschil, over wat een reddingsbrigade nu eigenlijk is en zou moeten zijn. De meningen bleken echter te zeer verdeeld te zijn. Er kwam geen overeenstemming meer. Op deze vergadering bleek dat de onderlinge meningen en verwachtigen te zeer uit elkaar gegroeid waren.

In het daaropvolgende jaar ontstond een nieuwe reddingsbrigade, voor dezelfde baai. Ook deze nieuwe reddingsbrigade kreeg na verloop van tijd een definitief onderkomen en heeft in de verdere geschiedenis ook een zelfde voorval gekend. De geschiedenis aan deze Amerikaanse baai heeft zich zelfs nog een aantal keren herhaald. Zo zelfs dat voor het eeuwfeest van de eerste reddingsbrigade, uitnodigingen verstuurd zijn aan dertien andere reddingsbrigades, die allemaal opereren aan hetzelfde strand.

Toen ik dit verhaal las in een Amerikaans handboek over pastoraat, dacht ik een verhaal te lezen dat leek op de Nederlandse kerkgeschiedenis. Nu is een kerk veel meer dan een reddingsbrigade alleen. Toch kun je iets leren uit dit bovenstaande verhaal. Ook in Nederland is een gevaarlijke onderstroom te onderkennen. Velen, vooral jongeren werden hierdoor van de kerk weggetrokken en komen ook niet zo maar terug. De kerk heeft in zo'n situatie de taak om reddingsbrigade te zijn, en om gemeenteleden bekwaam te maken om als reddingszwemmer te fungeren. Duidelijk is in ieder geval dat dit niet een zaak voor evangelisatiecommissies alleen is. Zulke dingen kun je niet uitbesteden aan een (meestal klein) aantal gemeenteleden. Elk gemeentelid heeft de taak om rond te zien en alert te zijn op de nood van anderen, binnen en buiten de kerk. Wij weten van die ene Naam, die onder de mensen is, door Welke wij zalig moeten worden.

Van 7 tot 10 oktober ontvangt iedereen in Nederland, die over een brievenbus beschikt, een boekje met daarin een verwoording van het Evangelie in begrijpelijke taal. Niet alleen elk gemeentelid ontvangt zo'n boekje, maar ook de buren naast hen, tegenover hen en achter hen. Het zal wat zijn als de gemeenteleden hun buren hierover eens aanspreken, uiteraard met alle tact en fijngevoeligheid, om zo aan anderen te vragen: 'verstaat gij wat gij leest? ' Op die manier wordt de kerk toch weer een beetje reddingsbrigade!

T C. Verhoef,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen