Zending: daar en hier

Deze keer willen wij u als lezer van deze rubriek meenemen naar Kenya in Afrika. Daar mag Agatha van Ginkel haar krachten wijden aan het bijbel vertaal werk. Zij doet dat al enige tijd als buitengewoon zendingsarbeider van de GZB. In haar rondzendbrief van juli 1997 maakt zij ons deelgenoot van een ervaring op een willekeurige zondagmorgen op weg naar de kerk. Leest u mee?

Zondagmorgen

'Vanmogen zit ik vol goede voornemens. Ik zal eens goed op tijd naar de kerk gaan, op de tijd dat men zegt dat de kerk begint. Dat wil hier nog wel eens verschillen. De tijd dat men zegt dat de kerk begint en de tijd dat de kerk werkelijk begint verschilt soms uren. Als ik nu "op tijd" ga dan heb ik alle tijd om met de mensen te praten. Ik zoek m'n blubberschoenen op, wat kerkgeld, pak m 'n rugzakje en doe er een verzameling bijbelboekjes in en ga vrolijk op stap. De hond ziet me naar buiten komen en voegt zich aan mijn zijde. Onderweg kom ik niet zoveel mensen tegen. Iedereen is zeker aan het werk of gewoon thuis. 

In de verte zie ik de kerk al liggen. Het baart me wat zorgen dat de deur van de kerk nog dicht zit. Normaal is die altijd open. Ik hoef niet eens zo heel veel verder meer te lopen of er komt iemand naar me toe die zegt dat de gemeente vandaag op visite is gegaan naar een andere gemeente. "Niet zover hier vandaan." Ja, dat ken ik! Dat is vast weer kilometers wandelen! Wat nu? Ik kijk eens om me heen en zie een aantal mensen rondhangen bij een paar winkeltjes. Zouden zij wel eens naar de kerk gaan? Ginds zitten een paar mannen een spel te spelen. Zou ik bij ze gaan staan, proberen een praatje met ze te maken en ze dan een bijbelboekje geven? Daar sta ik dan als "zendeling" te twijfelen of ik wel de moed heb om de mensen het Evangelie te brengen. Ja, ik schaam me voor mijn gevoelens.

Toch loop ik naar het groepje mannen toe. Als ik dichterbij kom herken ik een aantal gezichten. Dat maakt m'n hart al lichter. Als ik maar een aantal aanknopingspunten heb om ook met de anderen in gesprek te komen. Ik voel me net een beetje als Mozes die tegen God zegt: "Maar ik kan helemaal niet zo goed praten ". Die boekjes in m 'n rugzak kunnen me helpen. Als ik wat met de mannen gepraat heb over het spel, vraag ik er één of hij kan lezen. Ja, zeker! Dan haal ik het Evangelie van Lukas uit m'n rugzak en vraag of hij me daar wat van wil voorlezen. Hij vindt het spannend want het is in Sabaot, zijn eigen taal. Hij begint me voor te lezen. Sommige mannen stoppen met hun spel en luisteren naar wat er gezegd wordt. Het is wel interessant. Ik moedig hen aan om ook een stukje te lezen. Als ze mij wat kunnen voorlezen dan mogen ze het bijbelboek houden. Dat slaat aan, want iedereen wil wel een boek in zijn eigen taal. Sommigen kruipen een beetje naar de achtergrond, want zij kunnen niet lezen. Heel voorzichtig begint een ander me een gedeelte van Lukas voor te lezen. Als hij klaar is komt een ander naar me toe, pakt een boek en begint ook te lezen. Weer een ander staat iets afwachtend naar me te kijken. Hij kan wel lezen, maar niet in z'n eigen taal. Ik probeer samen met hem te lezen. Het feit dat een blanke vrouw wel zijn taal kan lezen is voor hem een duwtje in de rug om het ook eens te proberen. We lezen tegelijk, maar al gauw neemt hij het over. Ook hij krijgt een boek. M'n rugzak wordt al lichter en lichter. De mannen zijn blij met hun boek. Als ik naar huis loop dan voel ik me ook lichter.n Weer wat zaad van het Woord van God gezaaid. Weer wat vrienden gemaakt. Ik ben niet naar de kerk geweest vandaag, maar de zondag is er niet minder om!'

Agatha van Ginkel

B. Stolk, Secretaris Missionaire Vorming GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen