Godsdienstvrijheid in geding

Het Iraanse gezin dat vorig jaar in de Oude Kerk van Delft gedoopt is, moet terug naar Iran. Man, vrouw en twee kinderen. Want een nieuw verzoek om een verblijfsvergunning, ditmaal op grond van hun overgang naar het christelijk geloof, is afgewezen. Maar let u op, waarom!

Bekering verzwijgen

Ik citeer letterlijk uit de beschikking namens de Staatssecretaris van Justitie: 'Van belang is dat betrokkene zich eerst hier te lande heeft bekeerd van de islam tot het christendom. Niet aannemelijk is dat de autoriteiten in Iran hiervan op de hoogte zijn of kunnen geraken. In dit verband wordt overwogen dat indien dat indien betrokkene in zijn land van herkomst geen bekendheid geeft aan zijn nieuwe geloofsovertuiging hij bij terugkeer in Iran geen problemen heeft te verwachten van de autoriteiten'. (Beschikking van 18 september, van het hoofd van de Immigratie-en Naturalisatiedienst, namens de Staatssecretaris van Justitie, pag. 3).

Dus: als onze broeder en zuster verzwijgen dat zij christen zijn geworden, is er geen probleem! Maar dan kunnen zij daar dus ook niet meer naar de kerk gaan, zoals nu! Er zijn wel kerken in Iran, maar er mogen geen ex-moslims zijn. Zij kunnen daar dan niet meer deelnemen aan het gemeenteleven, zoals hier. En dan zwijgen we nog maar van de vrijheid van meningsuiting. Hier is de godsdienstvrijheid in geding! Hier staat zwart op wit: godsdienst moet een privé-overtuiging blijven! Dat staat in een officieel stuk van het Ministerie van Justitie! Wij vernemen - via vluchtelingenwerk - dat het hier om een bekende interne beleidsregel gaat. Wij vragen ons af: weet de hele regering dat? en is dat echt haar beleid? ! Een regering die overal elders opkomt voor mensenrechten! Intussen staat het hier, en raakt het ons. Hiertegen willen wij openlijk protest laten horen. Dit moeten de kerken weten. Dit moet de politiek weten. Justitie (!) licht de hand met godsdienstvrijheid. Hier wordt niet alleen een typisch liberale (paarse? ) visie op godsdienst verkondigd, maar ook aan mede-christenen opgelegd: godsdienst als Privatsache. Op straffe van 'ernstige repressie'. Het gaat ons niet alleen om dit ene gezin. Wie daarover meer wil weten, kan bij ons terecht. Wij spreken ons hier ook niet uit over de kwestie van het kerkasiel. Daarover kan men verschillend denken. Maar wij stellen aan de orde wat wij in de discussies over asielzoekers tot nog toe niet hebben gehoord: de godsdienstvrijheid!

'Ernstige repressie'

Hoe gevaarlijk het voor ex-moslims in Iran is om naar de kerk te gaan, vermeldt genoemde beschikking zelf. Zij verwijst voor de gewraakte zin naar het ambtsbericht van de Minister van Buitenlandse Zaken d.d. 5 juni 1996 (1997? ), 'waaruit blijkt dat weliswaar op afvalligheid van de islam volgens de Sharia de doodstraf staat, maar dat in het Iraanse Wetboek van Strafrecht terzake geen strafbepalingen zijn opgenomen. Voorts wordt in voornoemd ambtsbericht vermeld dat er geen gevallen bekend zijn waarin de doodstraf om deze reden ook daadwerkelijk is opgelegd. l\doslims die zich hebben bekeerd tot het christendom en die hun religieuze overtuiging openlijk uitdragen, dienen in de praktijk wel rekening te houden met ernstige repressie.'Einde citaat. Ik concludeer: de regering weet dat de Sharia hen met doodstraf bedreigt. Dat het Wetboek van Strafrecht dit niet vermeldt, spreekt o.i. vanzelf: een land dat internationaal gerespecteerd wil worden, kan dat niet maken. Maar intussen. Dat er geen gevallen bekend zijn, wordt door anderen zoals Amnesty International en Open Doors weersproken. Ons gezin weet zelf van twee gevallen: een vrouw van 24 jaar is in de gevangenis gedood, een man is openlijk opgehangen. Men is werkelijk doodsbang om terug te moeten. Het is trouwens nog de vraag of men zijn overtuiging kan verzwijgen. Als ex-moslims niet willen opvallen, zullen zij aan islamitische feesten moeten deelnemen. Men voelt zich hier in vrij Nederland al geschaduwd vanuit de Iraanse ambassade, hoe zal dat in Iran zelf zijn? !

Maar hoe men ook de feitelijke situatie precies inschat, de Staatssecretaris erkent: wie daar voor zijn overgang uitkomt, loopt gevaar. Het parool van Justitie is dan: zwijgen! Hoe valt deze beschikking te rijmen met een brief van de Minister van Justitie aan de Tweede Kamer op 18 juni, waarin hij belooft met bepaalde vormen van repressie in Iran rekening te houden in voorkomende gevallen?

Wij begrijpen natuurlijk, dat een Nederlandse regering geen godsdienstvrijheid in Iran kan garanderen. Maar nooit mag zij in eigen beleid bij alle mensenrechten dit mensenrecht laten vallen. De diaconie van onze hervormde gemeente doet een beroep op de kerken, groot en klein, om hiertegen te protesteren. Zij doet een oproep aan de regering om van deze weg terug te keren, en aan de politieke partijen om deze zaak aan de regering voor te leggen. Met name de christelijke partijen zal godsdienstvrijheid ter harte gaan. Als men kerkasiel voor ex-moslims voorkomen wil, moet men de godsdienstvrijheid niet laten vallen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen