In memoriam ds. W. Anker

Geboren 19 sept. 1917 - Overleden 9 okt. 1997

Wanneer de jonge dominee Anker door de hoge ramen van zijn pastorie naar buiten keek zag hij de dijk, die het eiland beschermde met daarachter het wijde water van de Grevelingen. Zo heeft hij geestelijk zijn plaats gezien binnen onze kerk: binnen de 'dijk' van het bijbelse belijden en met het oog op het wijde en soms wilde water van de Hervormde Kerk. Zijn eerlijkheid dwong hem soms zijn mening te zeggen, die anderen niet deelden, maar wie hem kende wist stellig, dat hij dit deed, omdat hij onze kerk van harte liefhad.

Geboren in de pastorie van Lopik bracht hij zijn jonge jaren door in Goudriaan; één met de jonge dorpelingen. Toen jaren later een boerenjongen hem aansprak als 'dominee', wees hij dit af: hij bleef Witte Anker; dat tekent hem zoals hij was. In 1942 werd hij predikant in Herkingen. Het was de tijd van de Duitse bezetting. In de collecte van de kerk werd een gift aangetroffen voor de 'winterhulp'. Zondags liet ds. Anker de enveloppe op de kansel zien en zei: de gever kan zijn gift terughalen; anders geven we die aan de diaconie; de kerk collecteert niet voor de winterhulp!

Enige tijd later verdreven de Duiters hem en zijn gemeente van het eiland. Teruggekeerd ging hij in 1947 naar Heusden en in '52 naar Charlois. Zijn verblijf in onze stad werd afgebroken door de ziekte van zijn eerste vrouw. Een predikant is van september tot Pasen zelden 's avonds thuis. Om haar in haar laatste levenstijd meer bij te kunnen staan, werd hij leraar aan het Reviuscollege in Doom. Maar hij bleef predikant ook als leraar. Met ontroering hoorden de vele aanwezigen in de rouwdienst de dominee, die met warme woorden sprak, vertellen, dat een jonge vrouw hem had verteld, dat de dominee in de klas had gevraagd, wat de Heere Jezus voor hen persoonlijk betekende? Een vraag, die haar niet meer heeft losgelaten. Ons hartelijk meeleven gaat uit naar mevrouw Anker-Blok, die haar man met zoveel zorg, liefde en toewijding tot het uiterste heeft verzorgd; ons medeleven én ónze voorbede - en van velen - voor haar en de kinderen.

Op de rouwkaart staat sober geheel in de geest van de overledene 'Mijn Redder is mijn God'. Dit trooste mevrouw Anker en allen, die van hem hebben gehouden en allen voor wie ds. Anker veel heeft mogen betekenen.

Vanuit het hoge raam van de pastorie zag ds. Anker uit over het wijde water van een van onze zeearmen; nu staat hij aan de glazen zee en mag zingen, zingen van zijn Redder en zijn God.

Witte Anker draagt nu het witte kleed, wit door het bloed van het Lam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen