Innerlijke genezing (4)

In het artikel over 'Innerlijke genezing', dat in de Waarheidsvriend van 6 februari jl. werd gepubliceerd, komt de volgende zin voor: Het initiatief tot heling moet uitgaan van de beschadigde mens!'. Ik ben tot deze 'stelling' gekomen op grond van wat de Heere Jezus zegt in Lukas 17 : 3: Wacht u zelf. En indien uw broeder tegen u zondigt, zo bestraf hem en indien het hem leed is, zo vergeef het hem. En indien bij zevenmaal daags tegen u zondigt, en zevenmaal tot u wederkeert, zeggende: het is mij leed! Zo zult gij het hem vergeven'. De Heere wil niet dat je als beschadigd mens in de slachtofferrol blijft zitten. Hij wil dat je als slachtoffer opstaat en dat je de zaak bij degene die je kwaad aandeed aan de orde stelt. Dit 'opstaan' en 'aan de orde stellen' kan in de praktijk verschillende vormen aannemen. Soms is het onmogelijk om de betrokkene te confronteren met wat er is aangericht. Zo kan het bijvoorbeeld voor een jongere die thuis mishandeld wordt betekenen dat hij of zij naar een vertrouwensarts gaat. Deze 'stelling' heeft verschillende reacties opgeroepen. Ik ontving een brief met de volgende strekking: Ik ben van huis uit een wat in zichzelf gekeerd type. Een vrouw uit onze gemeente heeft pertinente leugens over mij verteld. Ik ben daardoor een aantal voor mij belangrijke contacten kwijtgeraakt. Ik ben door het hele gebeuren geslotener geworden. Wantrouwen naar anderen toe én innerlijke eenzaamheid kenmerken mijn bestaan. Ik besef dat er pas iets van innerlijke heling kan ontstaan als er een echt gesprek komt met die vrouw. Een gesprek waarin schuld wordt beleden en waarin ik vergeving kan schenken. Dat zou mij innerlijke ruimte geven en het web van eenzaamheid doorbreken. Daarom hoop ik vurig dat die vrouw contact met mij opneemt. Ik bid de Heere God er al tijden om dat het eens zal gebeuren. Hij kan haar hart toch aanraken en haar duidelijk maken wat zij misdaan heeft? Ik wacht op een brief, een telefoontje of een bezoekje. Maar er gebeurt niets. De vrouw doet niets en God doet blijkbaar ook niets! Als ik u goed begrijp dan moet ik naar die vrouw toegaan en de zaak aankaarten! Maar, het is toch rechtvaardig dat de veroorzaakster het ook zélf weer goed maakt met mij? Het initiatief moet van haar uitgaan. Het is oneerlijk om van mij te vragen dat ik de eerste stap doe in de richting van haar! Ik kan met wat u schrijft geen kant op.'

Wachten op

Deze briefschrijfster wil heel graag verandering in haar moeilijke situatie. Zij verlangt naar innerlijke heling. Zij wacht op de ander om dan vervolgens zelf te reageren. Wachten kan op verschillende manieren beleefd worden. Er zijn minstens vier manieren waarop een mens kan wachten.

1. Er is een ongeduldig wachten. Waarom komt die ander nog steeds niet en laat hij mij zo lang wachten? Dat ongeduld gaat op den duur over in irritatie, boosheid en ergernis.

2. Er is een onverschillig wachten. Je wacht al zo lang en er gebeurt niets. Het spanningsvolle uitzien verloopt. Je verliest de moed. Op den duur blijft er niet veel anders over dan een gevoel van teleurstelling en bitterheid. Er komt iets van onverschilligheid over je omdat de ander toch niets van zich laat horen.

3. Er is een angstig wachten. Je moet voor de uitslag van een onderzoek naar de specialist. Je bent gespannen. Je moet gaan maar eigenlijk durf je niet. Wat zal ik te horen krijgen?

4. Tenslotte is er een blijmoedig en hoopvol wachten. Het wachten duurt lang, maar je verliest de moed niet. Er blijft het vertrouwen dat datgene waar je op hoopt ook gerealiseerd zal worden. Het wachten breekt het vertrouwen niet stuk maar versterkt het juist.

Op welke manier wacht deze briefschrijfster nu op de vrouw die haar zoveel onrecht aandeed? Zeker niet blijmoedig en hoopvol! Zij heeft eigenlijk de moed reeds opgegeven. Er klinkt ook iets van irritatie en bitterheid doorheen. Ook zelfmedelijden is aanwezig. En, speelt in de diepste lagen ook niet iets mee van hoogmoed en zelfverheffing, je nét-iets-beter-voelen-dan-die-ander? Door te kijken naar de manier waarop zij wacht wordt inzichtelijk dat hier een aantal gevoelens meespelen die heel menselijk zijn maar die in de Bijbel wel met zonde in verband worden gebracht. Wanneer je als beschadigd mens wacht op een reactie van de 'dader' dan is dat geen blijmoedig en vertrouwensvol wachten. Doordat je beschadigd bent heeft het wachten haast als vanzelfsprekend de 'kleur' van irritatie en ongeduld. Teleurstelling, bitterheid, zelfmedelijden en zelfverheffing liggen op de loer. Kortom, je raakt door te wachten op de ander verstrikt in een kluwen van zondige gevoelens. Je komt geen stap verder. Integendeel! Is het niet veel beter om het heilzame woord van de Heiland uit Lukas 17 : 3 serieus te nemen? ! Dat brengt ons op het juiste pad!

God nam Zelf het initiatief

Deze briefschrijfster wacht niet alleen op een reactie van de ander, maar ook op het ingrijpen van God. Zij bidt of deze vrouw duidelijk wil maken wat zij misdaan heeft. Dit gebed lijkt positief omdat zij zich afhankelijk opstelt ten opzichte van de Heere. Ik vrees dat er iets anders meespeelt. Is het ook niet een geraffineerde poging de verantwoordelijkheid om zélf op te staan af te schuiven in de richting van de Heere God!? Zit er niet iets gemakszuchtigs en egoïstisch in? Het is echter de vraag of de Heere positief zal reageren op haar verzoek. Zélf is Hij namelijk juist de andere weg gegaan! Toen Adam (de mens) in het paradijs de relatie met Hem verbrak en Hem diep kwetste, wachtte Hij toen totdat Adam naar Hem toe kwam? Neen, Hij nam Zelf het initiatief tot herstel van de relatie. Hij zoch Adam en vroeg: Waar zijt gij? ' (Gen. 3 : 9) Dat is niet alleen bij Adam het geval geweest, zo is Hij ook omgegaan met het volk Israël in het Oude Testament. Met name op het kerstfeest wordt duidelijk hoezeer dit initiatief-nemen tot het wezen van de Heere behoort. In de Heere Jezus neemt Hij de eerste stap tot het definitieve herstel van de relatie met ons mensen. Hij mocht verwachten dat er van onze kant een positieve reactie zou komen. De praktijk was echter anders. Vanaf het begin was er geen plaats voor Zijn Zoon, zie Lukas 2 : 7. Deze had zelfs niets om het hoofd neer te leggen, zie Lukas 9 : 58. Tenslotte werd Hij vermoord. Dan zet de Heere Zijn initiatief toch door en Hij maakt de dood van Zijn Zoon aan het kruis tot een oorzaak van verzoening tussen Hem en ons. Vandaar dat deze

vrouw niet moet wachten dat de Heere haar gebed om in te grijpen zal verhoren.

Hoewel Hij Zelf gekwetst was door ons mensen wachtte Hij niet op ons initiatief.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen