De wanhoop van een jong stel

Hij wilde er een eind aan maken. Zij zat in tranen. Het had allemaal zo mooi geleken in het begin. Nu was het leven hem niets meer waard. Zij hielden veel van elkaar. Dat zag je zo. Nu had het leven geen zin meer. Hij was het huis uitgevlucht. 'Ik houd het niet meer uit', had hij gezegd. Zij belde de dominee, maar ze was door haar tranen heen nauwelijks te verstaan.

De dominee kende hen al jaren. Het was begonnen toen zij elkaar in het opvangcentrum hadden ontmoet. Zij werkte daar als hulpverleenster. Ze gebruikte dat woord liever niet, maar het was toch iets van roeping geweest. Ze had al vroeg begrepen, dat iemand die zijn land moest ontvluchten, medelijden en hulp verdiende. Dat had ze in de kerk telkens gehoord en van huis uit meegekregen. Hij had in de gevangenis gezeten in Iran. Met geleend geld van familie, vrienden en bekenden, had men de corrupte autoriteiten weten om te kopen. Zo was hij vrij gekomen. Net op tijd. Urenland hadden ze hem aan zijn voeten opgehangen. Bewakers hadden hem bijna dood geslagen. Hij liep er niet graag mee te koop, maar de wonden op zijn rug en voeten zouden nooit meer echt genezen.

Te midden van allerlei mensen, van wie iedereen vermoedde, dat sommigen niet met edele bedoelingen of uit wanhoop naar ons rijke Nederland waren gekomen, viel hij op. Niemand twijfelde aan zijn verhaal. Hij droeg de bewijzen op zijn vermurwde lijf. Zij gingen van elkaar houden, die twee. En ze trouwden. Hij kreeg er een nieuwe familie bij. Niet alleen een vrouw, maar haar moeder werd ook zijn moeder.

Na maanden had hij zich destijds moeten melden bij de rechtbank in Teheran. Dat durfde hij niet. Hij nam de vlucht. Zijn eigen moeder, alle verdere familie en de kennissen gingen een bange tijd tegemoet. De autoriteiten zouden zich, zoals daar vaker voorkomt, op hen gaan wreken. Daaraan twijfelde hij geen moment. Het werd geen vrolijke buitenlandse reis. Zijn paspoort hadden ze afgepakt. Een geboortebewijs was het enige, dat hij nog bezat en een klein beetje geld. Een paspoort zou hij niet meer krijgen, want op het geboortebewijs stond aangetekend, dat hij het land niet mocht verlaten. Hij was niet te beroerd om te werken. Zo zou hij het misschien wel redden. Met heel veel moeite lukte het af en toe vanuit een telefooncel naar huis te bellen. Hij begreep, dat de autoriteiten woedend waren en de familie onder druk zetten. Het bleken geen loze dreigementen te zijn. Zijn moeder werd opgesloten. De volgende dag is zij overleden in de gevangenis.

Toch waren ze na een jaartje gelukkig getrouwd. Er leek een nieuw leven mogelijk te zijn. Zelfs de diepste wonden worden minder pijnlijk, als iemand ze met liefde verzorgt. Hij behoefde niet meer te vrezen. Goddank, hij was in een rechtsstaat beland. Hij had het geluk gevonden in Nederland.

Maar wat viel dat tegen! Ze hebben elkaar gevonden en houden elkaar vast. De aanvankelijk opgebloeide liefde wordt nog elke dag sterker. Maar wat zij hier moeten meemaken is bijna net zo erg als wat hij vroeger in Iran had moeten doorstaan.

De advocaat had er al voor gewaarschuwd: 'U bent er nog lang niet!' Ze hadden heel verbaasd gekeken. Vooral zij. 'U gaat een heel moeilijke periode van wellicht jaren tegemoet. Ambtelijke molens malen nu eenmaal langzaam. Nederland wil zo veel mogelijk de instroom van vluchtelingen beperken. De meesten worden teruggestuurd, want Iran heet hier een veilig land. Ambtsberichten bevestigen dat. De meeste vluchtelingen krijgen een standaardbriefje, dat hun verzoek helaas niet kan worden ingewilligd, omdat één of ander papier niet deugt.'

Gelukkig was de advocaat spoedig overtuigd van de noodzaak alles in het werk te stellen om deze mensen aan een nieuwe toekomst te helpen. De ene procedure na de andere werd gestart. Maar het wachten duurde lang. Soms was er na maanden nog geen antwoord van de officiële instanties. Leden van de Tweede Kamer en de Eerste Kamer werden door de dominee te hulp geroepen. Na enkele dagen moesten die helaas berichten, dat zij ook op een ambtelijke muur van arrogante onwil stuitten. Maar dat kan toch niet in Nederland? Dan maar een brief naar de Koningin. Een prachtige brief hadden ze samen geschreven en herschreven. Natuurlijk (!) werd die onmiddellijk beantwoord. Hare Majesteit moest echter advies vragen aan de ambtenaren. Die hebben na maanden kennelijk nog geen tijd gehad om het uit te zoeken. Bovendien bleek bij navraag, dat de zaak onder de rechter was. Daarvoor moet natuurlijk alle recht van de wereld wijken. Niemand die er dan nog tussen kan komen. Zo bleef het jonge stel maar wachten.

Eindelijk kregen ze bericht. Dat moeder ten gevolge van haar verblijf van één dag in de gevangenis overleden zou zijn, kon niet bewezen worden. (Ze was immers al oud en dan gaan de mensen nu eenmaal dood? ) De dagvaarding van de Iraanse autoriteiten was trouwens helemaal niet rechtsgeldig, want die ziet er anders uit dan volgens de wet in Iran is voorgeschreven. Alle indrukwekkende stempels, handtekeningen en beëdigde vertalingen door tolken konden onze Nederlandse ambtenaren niet overtuigen. En die moeten het beleid uitvoeren. Zij heten zelfs beslissingsambtenaar. Meneer moet gewoon een nieuw paspoort aanvragen bij de ambassade van Iran. Dan wordt het allemaal wel geregeld.

Zo gloorde nieuwe hoop. Echter, de ambassade van Iran antwoordt (natuurlijk) niet. Wat nu te doen?

Het breed moderamen van de classicale vergaderingen van Rotterdam kwam in actie. Er werden enkele vriendelijke vragen gesteld aan de minister. Maar wat heeft een minister nu met de kerk te maken? De excellentie vond het niet eens nodig om te antwoorden.

Alle verzoeken van de vluchteling zijn inmiddels afgewezen. Vandaar die wanhoop. Nu maar weer naar de rechter. Die zal wel gauw klaar zijn. Alles is immers door andere rechters al grondig bekeken en zorgvuldig overwogen?

En het breed moderamen? Dat vindt de gang van zaken verbijsterend en zal deze jonge mensen niet laten mangelen. Het is toch al te dwaas om in een land als Nederland zo schandalig met wanhopige vluchtelingen om te gaan? Hiertegen behoort massaal protest te worden aangetekend. Indien iemand goed handelt, behoeft hij de overheid niet te vrezen, zo leert de apostel Paulus (Rom. 13 : 3). Hier lijkt het zo langzamerhand de omgekeerde wereld. Ze moesten de Bijbel weer eens gaan lezen, daar in Den Haag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen