De 'enige troost...' voorbij

Moeten we aan de behandeling en uitslag over prof. Den Heyer op 25 november jl. niet meer gewicht toekennen dan elk ander kerkelijke agendapunt op de gereformeerde synode? Die indruk kan het wel bij kerkleden achterlaten als we de verslagen hebben gelezen.

Ik vraag mij dan ook af wanneer ik de zakelijke benadering van dit christelijke hoofdthema op mij in laat werken: weten de synodeleden, weet de voorzitter zelf nog wel waar het over gaat wanneer de verzoening door het kruisoffer van onze Heere Jezus Christus ter discussie komt middels een geruchtmakende publicatie van een hoogleraar, en wat de gevolgen zullen zijn ook kerkelijk van deze besluitvorming? Hoewel Den Heyer 'niet zorgvuldig genoeg tewerk is gegaan...', en 'tekortgeschoten is in zijn typering van de klassieke verzoening'; maar last but not least: 'met zijn exegese (desondanks) volgens moderne wetenschappelijke methoden binnen de ruimte is gebleven van het ondertekeningsformulier en het reglement van de Theologische Universiteit...' ervaar ik dat als 'gereformeerd paarspolder model pur sang...'.

Maar waar bleef eerst de lofprijzing en de aanbidding door de voorzitter en de kerkelijke afgevaardigden op het 'Lam Gods dat de zonden der wereld wegdraagt' in navolging van de Schrift en met de kerk der eeuwen 'van alle tijden en plaatsen'? Afgaande op de discussie over het: hart van het Evangelie en de uitslag van de stemming moeten we met pijn vaststellen zoals ook een afgevaardigde van het C.G.B, constateerde: dat men synodebreed achter de theologische opvattingen van prof. Den Heyer staat... Daarmede is de geref. synode principieel de 'Rubicon' overgestoken, en heeft zij, A.D. 25 november 1997, op de grens van de twintigste eeuw: haar gereformeerde identiteit prijsgegeven... Wie zou niet wenen.

Twintig jaar geleden werd er door de gereformeerde synode - en eveneens n.a.v. een publicatie over de verzoening (dr. Wiersinga) - een zeer duidelijke uitspraak over de: Plaatsbekleding door Jezus Christus gedaan, maar nu blijkt deze 'meeste kerkelijke vergadering' intussen de kleur van het: post-modeme orthodoxie te hebben aangenomen... Het pluralisme heeft daarmee een officiële plaats gekregen in deze vanouds belijdende kerken, evenals op de ruim 140 jaar oude Theologische Universiteit. Over Jezus, kun je dan ook van alles leren, schrijven en preken. Voor elk religieus gevoel of sentiment wel wat wils. Niet langer meer is Hij nu: Jezus Christus de unieke en 'enige troost in leven en in sterven', omdat Hij 'met Zijn dierbaar bloed voor al mijn zonden volkomen heeft betaald' (zondag 1, Heidelbergse Catechismus). Deze bloedtheologie heeft Paulus bedacht, en is later tot dogma verheven door de kerk.

'Wat dunkt u van de Christus? ' 'Wie zeggen de (ook hooggeleerde) mensen dat Ik ben? ' vraagt Jezus opnieuw. Maar vooral: 'Wie zegt u en jij wie Ik ben? ' Daar moeten de lidkerken na 25 november 1997 (opnieuw) ook een duidelijk antwoord op geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen