Boekbespreking

Bij het jubileum van 25 en 50 jaar zending in Nederland hebben de organen van missionair werk binnenland van de Gereformeerde Kerken en de Nederlandse Hervormde Kerk (Leusden en Driebergen) een verhalenbundel uitgegeven. Functionarissen in dienst van beide kerken en werkzaam op het terrein van voorlichting, toerusting, gemeenteopbouw, apostolaat en (maatschappelijk) vormings- en activeringswerk hebben ieder vanuit een eigen belevingswereld een bijdrage geleverd aan de bundel. Welgeteld 45 in getal. Korte verhalen. Ontroerende impressies soms. Welhaast stichtelijk. Maar af en toe ook bevreemdend en komend uit een andere wereld. De bundel wordt afgesloten met een viertal verhandelingen van L. A. Hoedemaker, A. G. Hoekema, D. Tieleman en A. Wessels. Elk beschrijft vanuit het eigen vakgebied van missiologie en praktische theologie enkele kenmerken van een veranderende Nederlandse cultuur.

De bundel zelf is daar een typisch voorbeeld van. Het is een postmoderne grabbelton, waar tussen de veelheid van verhalen ieder wel iets vinden kan wat van zijn gading is. Op zich veroorzaakt deze aanpak in de kerk een prettig werkklimaat. De tijd dat we elkaar vanwege tegengestelde visies in de haren vlogen lijkt voorbij. Toch maken we het onszelf daarmee wel erg makkelijk. Aan leermomenten van 25 en 50 jaar zending in Nederland wordt voorbijgegaan. Van een historische terugblik is geen sprake. Zijn wij zo ontnuchterd dat we er nu maar verder over zwijgen? De vraag die bij je achterblijft is: waar staan we samen voor als kerken?

Een week voorafgaande aan de presentatie van deze bundel woonde ik een bijeenkomst bij van de Nederlandse Zendingsraad. Centraal stond de vraag wat wij in Nederland kunnen doen met de resultaten van de zendingsconferentie eerder dit jaar in San Salvador. Opmerkelijk en verrassend was dat door bijna alle sprekers van zowel protestantse als rooms-katholieke zijde, met stelligheid betoogd werd dat wij vandaag onze schaamte moeten afleggen en ons niet al te bescheiden moeten opstellen als getuigen van het Evangelie.

Een week later, bij de verschijning van de bundel Laat zien wat je beweegt op 31 oktober 1997 in Oegstgeest, was er toch weer die verlegenheid. Daar klonk weer de (vanuit een weerbarstige werkelijkheid te verklaren) voorkeur door voor de pretentieloze en soms Naam-loze presentie. Ik bewonder dit uithoudingsvermogen om het zo met mensen vol te houden. De bron hiervoor moet ontegenzeglijk in het Evangelie liggen. Maar de afstand tot de kerk en de reguliere gemeente wordt er wel heel groot door Of heeft het toch altijd weer te maken met de zorg voor het ene verloren schaap, waardoor de Herder de grote kudde voor een tijd achterlaat? Als dit soort dingen wat duidelijker en vaker gezegd werden, dan ben ik ervan overtuigd dat de gemeente het ook begrijpt en evengoed zal laten zien wat haar beweegt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen