Pedofilie-uitspraken synodevoorzitter raken ondergesneeuwd

Dat was tweemaal schrikken en slikken. Eerst maakte dr. L. van Drimmelen er publiekelijk geen geheim van pedofiel te zijn en brak hij een lans voor pedofilie-in-liefde, later doorvertaald als 'integere pedofilie'. Vervolgens kwam hij melden, dat hij zijn boodschap in scene had gezet.
Klap op de vuurpijl was, dat er achter deze confidenties ook nog een binnenkerkelijk, gereformeerd netwerk zit rondom een pastorale medewerker, die is veroordeeld wegens ontucht met minderjarigen. Ds. J. E. Huttenga, vriend van de veroordeelde, bleek met Van Drimmelen te hebben samengewerkt.

Geschokt

Wat nu vanwege commotie rondom de gefingeerde bekentenis van ds. Van Drimmelen dreigt onder te sneeuwen is, dat de gereformeerde synodepreses ds. R. E. S. Vissinga, direct nadat Van Drimmelen zijn pleidooi voor acceptatie van pedofilie had afgegeven, niet alleen voor hem in het krijt trad maar ook zoveel zei als: 'moet kunnen'. Ook (zelfs) een predikant moet pedofiel kunnen en mogen zijn. Dat is de tweede maal in successie, dat de gereformeerde synodepreses een uitspraak deed, waarvan de echo breed in de kerk hoorbaar was.

Eerder kreeg hij in de gereformeerde synode de handen op elkaar, toen hij verklaard had trots te zijn op een theoloog als Den Heyer, die, zijn loochening van 'verzoening door voldoening' ten spijt, het gesprek over de verzoening dan toch maar had gediend. Hij bruuskeerde daarmee al zijn kerkelijke medegenoten, die lijden aan de dwaling die thans in kerk en theologie opnieuw wordt rondgefluisterd. Hij shockeerde daarmee ook dat deel van de Hervormde Kerk, dat eerder in eigen kerk het geding om de verzoening voerde en zich nu in dezer door gereformeerden in de steek gelaten voelt. Men moest er zich niet over verbazen dat deze zaak, om het zacht te zeggen, niet de motivatie voor de kerkelijke vereniging stimuleert.

Cultuur

En dan nu de uitspraak dat pedofilie moet kunnen. Ik behoef hier nauwelijks nog duidelijk te maken waarom zo'n uitspraak schokkend is. Is er eindelijk, na jaren van verborgen leed openheid gekomen, ook in de kerken, inzake misbruik van minderjarigen, of er wordt van bevoegde kerkelijke zijde van de daken geroepen, dat pedofilie-in-liefde toch wel moet kunnen. Waar de grenzen dan liggen, wordt vervolgens open gelaten. Zal de incestdader die in de afgelopen jaren veroordeelt is, zich geruggensteund voelen, nu door leidinggevenden in de kerk de deur op een kier wordt gezet? Maar hoe moeten slachtoffers zich voelen? 'Het kwaad is het ergst als men begint met de erkenning dat het recht heeft van bestaan', zei ooit Groen van Prinsterer.
Wanneer een mens het grootste deel van het leven achter de rug heeft, valt er niet zoveel nieuws meer te ontdekken en verbaast men zich niet meer over welke strevingen en neigingen dan ook in de mens.
Maar mogen er juist vanuit de kerk nog de paaltjes langs de weg van het leven zijn, die de mens voor afdolen behoeden en het leven leefbaar houden? Heeft de Schepper, die de wereld en de mens goed geschapen had, ons daarom niet zijn Tien Woorden gegeven, ter beteugeling van het kwade en ten goede van de schepping, met name de mens?
Het blijft verbazingwekkend, dat in het onderhavige geval zo positief door ds. Vissinga werd gereageerd op de uitdagende opmerkingen van Van Drimmelen, die bij verdere doordenking grote consequenties met zich meebrengen. Dat ds. Vissinga nu moet constateren min of meer ongewild uiteraard, in een complot verzeild te zijn geraakt en het been nu weer moet bijtrekken, doet niets af aan het symptomatische van zijn uitlatingen. Waarom toch steeds die gretigheid om kerkelijk openingen te maken voor wat eerder nooit kon?
Ligt hier achter niet een hardnekkig cultuuroptimisme bij gereformeerden, geënt op de neocalvinistische kweekbodem, waardoor men steeds geen moment wil achterblijven bij ontwikkelingen in de samenleving?
Wie deze opmerking te suggestief acht, wil ik herinneren aan het feit, dat toen nog maar net in de samenleving - vanuit een overigens verdeelde commissie — gepleit was voor legalisering van het homohuwelijk, werd vanuit het gereformeerde moderamen direct gezegd, dat de kerk hier de ontwikkelingen in de samenleving wel zou volgen.
Wat nu gebeurde, gaat nog een stap verder. Terwijl de overheid vergrijp aan minderjarigen (gelukkig) strafbaar stelt, werd vanuit de kerk de opstap voor gedoogbeleid gemaakt, met als invalshoek de liefde. Maar bijbelse liefde doet de naaste geen kwaad. Geschiedt dat wel, dan is er nog het recht. Barmhartigheid jegens daders kan onrecht zijn aan slachtoffers.

Betrouwbaar

Intussen moet het beschamend heten dat in deze zaak een smet is geworpen op het blazoen van betrouwbaarheid van de kerk. In het interview met Van Drimmelen, gisteren in Trouw, werd niet zonder reden gevraagd hoe betrouwbaar woorden van een predikant nog zijn als hij meent pedofilie te moeten voorwenden om een pleidooi te houden voor liefde, die per consequentie strijdig is met recht, dat aan de Schrift is geijkt.
De belastende en wat mij betreft symptomatische uitspraken van ds. Vissinga in zijn functie als preses van de gereformeerde synode, mogen niet ondergesneeuwd raken onder de maatregelen die intussen tegen ds. Van Drimmelen en ds. J. E. Huttenga terecht zijn genomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen