Om de heerlijkheid van Christus

'Hem, zeg ik, zij de heerlijkheid in de Gemeente, door Christus Jezus, in alle geslachten, tot alle eeuwigheid.' Zo besluit Paulus zijn gebed voor de Efeziërs (Efeze 3 : 21), waarin hij spreekt over de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat. Hij bidt dit gebed, opdat de gemeente vervuld zal worden 'tot al de volheid Gods'.

Dit gebed van Paulus willen we meebidden met het oog op de gemeente, in de kerkelijke ontwikkelingen op weg naar een verenigde kerk.

Wij bidden dit gebed mee, opdat Christus aan Zijn eer mag komen in alle gemeenten. Dat betekent, dat Zijn heerlijkheid stralen zal in de gemeente, die naar Zijn Naam is genoemd.

Er is alle reden om dit gebed te bidden, opdat de God en Vader van onze Heere Jezus Christus de gemeenten 'versterken zal door Zijn Geest in de inwendige mens' (vers 16), en Christus door het geloof in de harten van mensen zal wonen.

Juist met het oog op de heerlijkheid van Christus in de gemeente, willen wij uitdrukking geven aan gevoelens van pijn, verdriet en heilige verontwaardiging, nu (opnieuw) het werk van Christus tot heil van zondige mensen wordt weggesneden uit theologie en prediking. Wij bedoelen hier met name het werk van Christus als Middelaar, in Zijn verzoenend lijden en sterven. Juist in de 'Verzoening door voldoening' en in de Opstanding schittert de heerlijkheid van Christus. In dit hart van het Evangelie leeft de gemeente en daarvan lééft ze ook telkens óp door de Heilige Geest, Die ondanks de ergernis van de mens aangaande de Gekruisigde Christus, Hem doet kennen als de kracht van God (1 Kor. 1 : 23, 24). Wanneer dit hart wordt weggesneden uit de verkondiging, wordt Christus' heerlijkheid verduisterd. Neem de verzoening weg uit het christelijk geloof en de kerk heeft haar bestaansgrond verloren.

Vereniging

Het mag ons als kerken veel te zeggen hebben dat, terwijl gestreefd wordt naar en gewerkt wordt aan vereniging van kerken, met als bedoeling de heelmaking van het lichaam van Christus, opnieuw het hoge leerstuk van de verzoening recent ook publiek is geloochend binnen één van de kerken, waarmee de Nederlandse Hervormde Kerk zich in een proces van vereniging bevindt. Dit geschiedt nu in de kerk, die zich in de vorige eeuw afscheidde van deze Nederlandse Hervormde Kerk, vanwege vrijzinnigheid tot uitdrukking komend in de loochening van de Heilsfeiten.

Wij realiseren ons, en vinden daarin reden voor diepe verootmoediging, dat ook in de Nederlandse Hervormde Kerk al zo lang in een bepaalde theologie en prediking het bloed van Jezus Christus, gestort tot een volkomen verzoening van de zonde en de schuld der Zijnen, onrein is geacht. We herinneren in deze aan de zestiger jaren, toen ook in de Nederlandse Hervormde Kerk de verzoening aan de orde was, omdat een theoloog, prof. dr. P. Smits, het zijn eer te na vond, dat een ander voor zijn schuld zou betalen. We achten het echter aangrijpend, dat binnen de Gereformeerde Kerken, waar in het verleden de verzoening door voldoening ondubbelzinnig werd beleden en derhalve ook stelling werd genomen tegen loochening ervan in de Hervormde Kerk, dit hoge en heilige leerstuk nu ook wordt weersproken en dit kerkelijk wordt gelegitimeerd.

Daarom roepen we ook de Nederlandse Hervormde Kerk op een krachtig 'nee' tegen miskenning van dit centrale stuk van het Evangelie te laten horen, en met kracht op te komen voor de bediening der verzoening, die door middel van de ambten aan de kerk is toevertrouwd.

Oproep

Er wordt met voortvarendheid gewerkt aan de kerkorde voor de beoogde verenigde kerk. Naar onze overtuiging zal alles moeten wijken voor de eerste opdracht, die de kerk heeft, namelijk om het plaatsvervangend lijden en sterven van Christus voor onze zonden en Zijn opstanding tot onze rechtvaardiging, als Gods goedkeuring op het offer van Zijn Zoon, uit te zeggen en te betuigen.

Wij roepen daarom de Hervormde Kerk op om de zaak, die nu in de Gereformeerde Kerken speelt, mede tot de hare te maken en een bijbels getuigenis aangaande Christus' werk, in Zijn Kruislijden en in Zijn Opstanding, te geven.

Velen in de gemeenten zijn diep geschokt door het feit, dat, nu de kerken de drempel van vereniging naderen, uitgerekend deze kwestie speelt. Hier ligt de diepste kern van het brede verzet in de Nederlandse Hervormde Kerk tegen de kerkelijke vereniging, die nu plaatsvindt. Het lichaam van de gemeente kan toch slechts functioneren dankzij haar gezegend Hoofd Christus, Die Zijn bloed heeft gestort op Golgotha? Het Hoofd en het Lichaam zijn één.

De belangrijkste vraag hierbij is niet hoe breed de visie van prof dr. C. J. den Heyer in de Gereformeerde Kerken, alsook in de Nederlandse Hervormde Kerk wordt gedragen. Doorslaggevend is, dat diens onbijbelse opvattingen een plek hebben in het geheel van de kerken en zich doorvertalen in de prediking binnen de gemeenten. Bovendien ontkent en bestrijdt Den Heyer niet alleen het offer voor de zonden, dat Christus op het kruis bracht, maar ook de Godheid van Christus en de feitelijkheid van de opstanding van Christus: Jezus staat op 'in de mensen die het wagen Zijn weg te bewandelen'.

Gemeente

In het verenigingsproces, dat gaande is, wordt telkens gevraagd aan dat deel van de kerk, dat gestalte wil geven aan de, in de Heilige Schrift gewortelde gereformeerde belijdenis, om inhoudelijk een bijdrage te geven aan de bezinning. Bijdragen in deze uit dit deel van de kerken worden echter niet zelden met meerderheid van stemmen ter zijde gesteld, niet het minst ook op bijeenkomsten van de triosynode. Zo ooit, dan mag het in deze zaak van de verzoening echter niet om meerderheid of minderheid gaan. Waar Christus in Zijn verzoenend lijden en sterven wordt beleden, is de kerk. Waar dit niet het geval is, worden de grondslagen der kerk ondermijnd en is de kerk gedoemd te verdwijnen.

Dit brengt ons tot het laatste. De grootste bedreiging voor de christelijke gemeente komt niet van buiten. Ze komt van binnenuit, wanneer leringen worden toegestaan of bevorderd, die het zicht op het heilswerk van Christus verduisteren. Vroeg of laat kunnen onbijbelse leringen, die nu óók via de Gereformeerde Kerken worden ingedragen, hun uitwerking hebben op hervormde gemeenten, die naar Schrift en belijdenis willen leven. Theologen, die de verzoening aantasten, zullen immers in de toekomst ook aankomende hervormde predikanten opleiden.

Gebed

Daarom zal het ons een zorg zijn — en we doen een dringend beroep op de kerk om deze zorg ter harte te nemen — de gemeenten te bewaren, voor zover dat binnen menselijke mogelijkheden ligt, bij de Schrift en bij het erfgoed van de Reformatie, zoals ons dat in de gereformeerde belijdenis is gegeven. Wij doen een dringend beroep op de kerk om haar verantwoordelijkheid voor alle gemeenten in deze te verstaan.

Wij richten ons ook in deze met het dringende gebed tot Hem, 'Die machtig is meer dan overvloedig te doen, boven al wat wij bidden of denken, naar de kracht, die in ons werk' (Efeze 3 : 20). Hem zij de heerlijkheid in de gemeente door Jezus Christus.

Het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen