In memoriam burgemeester H. Bos

Toen ik in de zomer van 1967 als predikant verbonden werd aan de gemeente te Dirksland, trof ik daar een burgemeester die een trouw, belijdend lid van de hervormde gemeente was. Gekomen uit Hoornaar, één van de 'Schakel-gemeenten', zoals zij wel genoemd werden, was dat iets nieuws voor me. Met burgemeester M. W. Schakel (die 13 november 1997 is overleden) had ik regelmatig contact, met name ook vanwege de restauratie van de kerk van Hoornaar. Maar hij, één van de laatste mannenbroeders, behoorde tot de Gereformeerde Kerk van Noordeloos, waar hij met zijn gezin trouw meeleefde.

Even trouw leefde burgemeester Bos samen met zijn vrouw en kinderen met de hervormde gemeente te Dirksland mee. Bij mijn intrede richtte hij hartelijke woorden van verwelkoming tot mij en in de jaren die volgden leerde ik hem en zijn gezin nader kennen. Vanuit Krabbendijke, waar hij de functie van gemeentesecretaris vervulde, was hij in 1958 tot burgemeester van Dirksland benoemd. Dirksland, waartoe ook de kerkdorpen Melissant en Herkingen behoren, is één van de vier burgerlijke gemeenten van Goeree-Overflakkee, dat juist in de jaren dat de heer Bos het ambt van burgemeester ging vervullen de toestand van eiland verloor, doordat het met een brug over het Haringvliet met het vasteland verbonden werd. Sociaal bracht dit vele veranderingen met zich mee. Bovendien braken de roerige zestiger jaren aan, met hun opstanden en gezagscrisis. Al lag de haard van deze ontwikkeling in zonderheid in Amsterdam en andere universiteitssteden, Nederland is te klein dan dat daarvan in bepaalde streken niets te merken was. Deze ontwikkelingen gingen lijnrecht in tegen de overtuiging van de heer Bos, die zich grondig bewust was van de betekenis van het ambt en de onmisbaarheid van gezag in de samenleving. Met grote toewijding en ijver heeft hij het ambt van burgemeester bekleed, ook wanneer dit hem in verscheidene colleges van bestuur van diverse instelling bracht. Daarbij had het onderwijs zijn bijzondere belangstelling, wellicht juist omdat de overdracht van het christelijk geloof aan de volgende generatie hem bijzonder ter harte ging. Dat zijn heldere kijk op de dingen, zijn gewoonte om te zeggen hoe hij over de zaken dacht en zijn voortvarendheid deze geboren bestuurder, meer bestuurder dan omzichtig diplomaat, wel eens in conflict met anderen brachten, laat zich verstaan. Toen ik, inmiddels predikant van de hervormde gemeente te Zwolle, in 1978 tot lid van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond was gekozen, trof ik de heer Bos daar als medelid aan. Zijn betrokkenheid bij het kerkelijk leven en zijn staan voor de belijdenis der kerk waren niet onopgemerkt gebleven. De toenmalige voorzitter, ds. W. L. Tukker, sprak steeds met respect over 'de burgemeester', naar wiens helder inzicht en duidelijke mening bij het bestuursbeleid graag werd geluisterd. Vanwege zijn bestuurlijke kwaliteiten en be­langstelling voor het onderwijs was de heer Bos ook de aangewezen man om door het hoofdbestuur benoemd te worden tot lid van het bestuur van de Theologische Hogeschool van de Gereformeerde Bond, waar hij een aantal jaren de functie van penningmeester heeft vervuld.

Na ruim een kwarteeuw het ambt van burgemeester te hebben bekleed, brak de pensioengerechtigde leeftijd aan. De heer en mevrouw Bos verlieten Goeree-Overflakkee en vestigden zich in Ermelo, waar zij - hoe kan het anders - meelevende leden van de hervormde gemeente werden. Aanvankelijk maakte hij van nog enkele besturen deel uit. Hij deed ook van zich horen door enkele artikelen (bijv. over het hoofddeksel van de vrouw in de eredienst en over de gezangenkwestie) die getuigden van een zekere moed om bij sommigen in eigen kring vaststaande en onbespreekbare meningen open te breken en discutabel te stellen. Erover zwijgen kon deze ruimhartige man niet.

Ongeveer twee jaar geleden deden zich ziekteverschijnselen bij de heer Bos voor, die zorgen gaven. Consulten bij artsen, medische behandelingen, ziekenhuisopnamen volgden. Het ging op en neer, tot zijn gezondheidssituatie in de laatste maanden van het vorige jaar verslechterde. De heer Bos, uiterst trouw terzijde gestaan door mevr. Bos, begreep dat herstel niet meer te verwachten was. Toen kwam het erop aan volstrekt te geloven in Hem, die zondaren zalig maakt. Kon hij dat? Vele en heftig waren de vertwijfelingen. De persoonlijke toe-eigening van Gods beloften viel hem zwaar. De werkelijkheid van de levende God en Diens genade ook voor hem was zo ver. Hij, de bestuurder, die vele dingen zo goed had geweten, zag uit naar licht en zekerheid. Het kwam tot een doorbraak. Van Gods kant. Het weifelen hield op. Hij wist het, wist het zeker en beleed met Thomas: mijn Heere en mijn God. Vrede daalde neer in zijn hart. Geprezen zij God vanwege Zijn genade! Het einde kon komen en het kwam. Het einde een nieuw begin. Op zondag 15 februari 1998 heeft God Zijn kind Hendrik Bos op de leeftijd van 78 jaar naar Huis gehaald. Onder grote belangstelling is hij, na een rouwdienst die geleid werd door ds. J. Boer, vrijdag 20 februari jl. te Ermelo begraven.

Moge de Heere mevr. Bos met Zijn troost heel nabij zijn, haar en de kinderen en de kleinkinderen. Laten zij nooit vergeten de liefde die hij voor hen allen heeft gehad. Laten de kinderen en kleinkinderen ook nooit vergeten de zorg die hun vader en grootvader voor hen heeft gehad vooral om hun geestelijk welzijn. Laten zij nooit vergeten de doorbraak van het licht van Gods genade, zodat hun vader en grootvader in vrede kon heengaan.

Ook het hoofdbestuur gedenke met dankbaarheid zijn oud-bestuurslid aan wie de zaak en het welzijn van de kerk zo zeer ter harte gingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen