Volharden

In de Statenvertaling vinden we slechts één keer het woord 'volharding', in Rom. 2:7: Dengenen wel. die met volharding in goeddoen, hefcriijkheid, en eer, en onverderfelijkheid zoeken, het eeuwige leven'. Het Griekse woord dat we daar aantreffen heeft de notie van 'iets met geduld en lijdzaamheid dragen'. Letterlijk betekent het zoiets als 'eronder blijven', niet onder de last vandaan vluchten, maar blijven wat het ook kost. Zo vinden we dat ook in de oproep van Christus: En gij zult gehaat worden van allen, om Mijns Naams wil; maar wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden' (Mar. 13 : 13). Volharden is in deze zin dus meer: geduld hebben.

Het woord 'volharden' is echter in een aantal gevallen de vertaling van een ander werkwoord, dat als grondbetekenis heeft 'ergens gedurig bij blijven'. Waar het personen betreft, gaat het om een sterke loyaliteit, waarin men zich aan iemand verbonden weet. Zo maakt de heilbegerige Cornelius gebruik van een drietal vertrouwde dienaren, van wie gezegd wordt dat zij 'gedurig bij hem waren' (Hand. 10 : 7), om Petrus te gaan halen in Joppe. Als het om zaken gaat betekent het: zich  voortdurend en met volharding ergens mee bezighouden. Zo komen we het een aantal keren op karakteristieke wijze tegen in het begin van het boek Handelingen. Als de discipelen naar de belofte van Christus in verwachting zijn van de komst van de Heilige Geest, wordt er van hen gezegd: Deze allen waren eendrachtelijk volhardende in het bidden en smeken, met de vrouwen, en Maria, de moeder van Jezus, en met Zijn broederen'. De gemeente van Pinksteren is met vurige volharding bezig met al die dingen, waar ze van Chrlstuswege uit leeft: e leer der apostelen, de prediking, de gemeenschap, de breking van het brood, enz. (Hand. 2 : 42 en 2 : 46). Het centrale en constante bij al die activiteiten is vooral het gebed. Volharden is voor de gelovige in de voetsporen van Christus treden, die heel zijn werkzaamheid gedragen en vervuld wist van de gebedsomgang met Zijn Vader. Vandaar dat de apostelen, bij alle dingen waarmee ze zich bezig moesten houden, als onbetwistbare prioriteit lieten gelden: Maar wij zullen volharden in het gebed, en in de bediening des Woords' (Hand. 6 : 4). De gemeente wordt ook herhaaldelijk opgeroepen om zich met de grootste ernst en toewijding te blijven toeleggen op het gebed. Paulus besluit zijn oproep om de geestelijke wapenrusting aan te trekken met een aansporing tot deze gebedsvolharding: et alle bidding en smeking, biddende te allen tijd in den Geest, en tot hetzelve wakende met alle gedurigheid (volharding) en smeking voor al de heiligen; ' (Ef. 6 : 18). Volharding in gebed is met alle macht aan de Heere en aan elkaar verbonden blijven, elkaar niet loslaten, en zo samen sterk staan in de geestelijke strijd. Als er één ding is, waar de gemeente zich niet van mag laten afleiden of losmaken dan is het wel deze activiteit. Vandaar dat de apostel het in zijn vermaning aan de gemeente telkens weer onderstreept. 'Houdt sterk aan (volhardt) in het gebed' (Kol. 4 : 2) roept hij de gemeente van Kolosse toe. Ook de gemeente te Rome krijgt de heilzame raad om, hoe zwaar de tijden ook zullen vallen, zich de vreugde van de hoop niet te laten ontnemen, door te blijven dulden onder het kruis en te volharden in het gebed (Rom. 12 : 12).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen