Een ongedachte doorbraak

Afgelopen zaterdag nam de behandeling van de kerkorde op de hervormde synode een ongedachte wending. Ook al was het vaststellen van de kerkorde niet de laatste beslissing, het ging wel om een voorlaatste beslissing, alvorens vereniging van de kerken een feit zal kunnen worden. De beslissing, die nu genomen werd, betekent uitstel van de vaststelling van de kerkorde en dus vertraging van het proces.

Momenteel zijn de consequenties van het aannemen van de motie De Visser-Van Heijst, om de mogelijkheid te onderzoeken de eigenheid van hervormde (wijk)gemeenten veilig te stellen, nog niet te overzien. De verantwoordelijkheid echter om tot een begaanbare weg te komen voor gemeenten, die verbonden met de gereformeerde belijdenis hervormd willen blijven, is gehéél gelegd bij dat deel van de kerk, dat bezwaren heeft tegen het SoW-proces.

Het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond heeft al in een eerder stadium aangegeven, dat de positie van de hervormde gemeenten, ook in hun onderlinge samenhang, moet worden verankerd in de kerkorde. Hierover was al ruim vóór deze synode overleg gevraagd met het moderamen van de hervormde synode. Alvorens dit overleg echter zal plaatsvinden, zal binnenkort eerst een gesprek worden gevoerd met het triomoderamen, zodat dit moderamen op directe wijze door het hoofdbestuur wordt geïnformeerd. Overigens moet al worden beseft, dat zulk een begaanbare weg moet worden aangewezen binnen het proces van vereniging, dat doorgaat. Maar wèl ligt de vraag open hoe voorstellen in deze zullen (moeten) doorwerken in de kerkorde zelf.

Vanuit de Commissie KOA (Kerkelijke Aangelegenheden) is herhaaldelijk benadrukt dat de kerkorde een belijdende kerk beoogt en dat dit niet moet worden doorbroken met een aparte weg voor een deel van de kerk. Dat is op zich een hoog ideaal. Maar de kerk is gebroken als het gaat over wat ze belijdt. Het geding vindt nu al zóveel jaren plaats over de aard en de inhoud van het belijden. Daarover is geen eenstemmigheid. Daar ligt ook de oorzaak van de spanningen.

Intussen is het besluit, dat nu is genomen, een ultieme poging om scheuringen te voorkomen. Dat plaatst zowel de kerk als gehéél als ook 'de bezwaarden' in het bijzonder voor een grote verantwoordelijkheid ten opzichte van alle gemeenten in de Hervormde Kerk. Bij dit besluit heeft geen partij 'gewonnen' maar tot dit besluit werd de kerk geleid, na vele gebeden, die zijn opgezonden. Verwachtingen werden beschaamd, berekeningen doorbroken. Dat mag ons allen tot bezinning brengen. We maken ook als hervormd-gereformeerden deel uit van de nood van de gebrokenheid van de kerk. Dat is ook duidelijk aan het licht gekomen in de afgelopen tijd.

De aangenomen motie met betrekking tot de naam heeft daarbij ook een niet te onderschatten betekenis. De naam VPKN was zo langzamerhand al onaantastbaar geworden. En toch zorgde ook hier de synode voor een doorbraak. In de naam van de kerk ligt haar wezen. In de Hervormde Kerk wordt kennelijk nog diep beseft, dat de kerk uit de Hervorming stamt en als zodanig met historisch recht hervormde, dat is gereformeerde kerk mag heten. Het voorstel 'Verenigde Hervormde Kerk in Nederland' - een naam die we zelf ook hebben bepleit in het boekje 'Voor de goede orde' - heeft het niet gehaald al kreeg het wel veel bijval. Wel werd het voorstel 'Verenigde Kerk der Hervorming in Nederland' aangenomen. Hiermee werd duidelijk gemaakt, dat het verlangen om in de naam 'het hervormde' tot uitdrukking te brengen diep leeft. De nu door de hervormde synode voorgestelde naam zal in het dagelijks spraakgebruik moeilijk functioneren. Maar het signaal is duidelijk geweest. Met een nipte meerderheid werd dit besluit genomen. Maar dat betekent wel, dat het voorstel breder ondersteuning kreeg dan louter vanuit de flank, waaruit dit te verwachten was.

Er zal nog verder overleg nodig zijn voor het tot een definitief besluit komt. Naamsverandering heeft bovendien consequenties voor de kerkorde zelf. Daarom ging het om méér dan een naam. We zijn dankbaar voor het besluit dat de synode hier nam. In de gemeenten is de naam diep verankerd. Verander de naam en het is in het gevoelen van de mensen een andere kerk.

In een eerste reactie hebben we ten aanzien van deze besluiten van een 'klein wondertje' gesproken. Er zijn ook andere grote woorden gebezigd. In ieder geval doorbrak deze synode de bij voorbaat vastliggende kaders. Er gebeurde iets, afgelopen zaterdag. De synode is geen parlement maar een ambtelijke vergadering. Er kwam een ongedachte doorbraak, die ook tot geestelijke bezinning noopt in hervormd-gereformeerde kring.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen