Gods werk óf ons werk? (8)

Wie in het voorjaar nauwkeurig op de bladeren van een boom let, zal zien dat er geen twee bladeren aan diezelfde boom gelijk zijn. Hoe klein de verschillen soms mogen zijn, maar zij zijn aan te wijzen.

Zoals de bladeren verschillend zijn, zo ook de bekering. Er is geen sprake van een eenheidsproduct. Zoals er diversiteit is in de schepping, zo is er dat ook in de herschepping.

Ik verwijs slechts naar de roeping van de discipelen. Op verschillende manieren zijn ze geroepen. Wel was het resultaat dat zij allen Jezus als Heere hebben beleden. Ongetwijfeld zijn er op de weg van het geloof kruispunten aan te wijzen waar men elkaar herkent. Niettemin zijn de wegen totaal verschillend. Van kopieerwerk is geen sprake.

Al eerder schreef ik dat wij als verkondigers van het Evangelie daarom voorzichtig moeten zijn om in de prediking bijvoorbeeld alle nadruk te leggen op de bekering van Paulus.

Het gevaar daarvan is dat er hoorders zijn die de weg, die de Heere met Paulus gegaan is, als de enige weg gaan zien. Zij denken: zoals de Heere Paulus op de Weg heeft gebracht, zo moet het ook bij mij zijn.

Let op: eenieder van ons vergaat het niet als Paulus. Wel ben ik ervan overtuigd dat er mensen zijn die als een Paulus de Heere leren kennen, maar dat overkomt werkelijk niet allen.

Timotheüs heeft de Heere op een andere manier leren kennen dan Paulus. Zijn moeder en grootmoeder hebben daarin een aandeel gehad vanaf zijn jonge jaren.

Radicaal was ook de bekering van een Abraham. Alles maar dan ook alles moest hij verlaten en gaan naar het land dat God hem wijzen zou.

Van zijn zoon Izaak lezen wij van dit alles niets! De indruk bestaat zelfs dat hij evenals een Samuel van jongs af aan de Heere heeft gekend.

Op een verborgen manier is de wil én van Izaak én van Samuel omgebogen. Het gaat niet altijd zo spectaculair in zijn werk. Ook behoeft men niet eerst aan de drugs, de alcohol of de vrouwen zijn verslaafd geweest om de Heere te leren kennen.

God verandert mensen

De Heere verandert mensen, maar dat kan soms heel stil in zijn werk gaan. De Heilige Geest weet de weg naar het hart wel te vinden en doet er op Zijn manier Zijn herscheppend werk.

In dit verband is het wellicht ook goed om op te merken dat men niet altijd plaats en tijdstip kan aanwijzen waarop men de Heere heeft leren kennen.

Het is mij niet onbekend vanuit het pastoraat dat er mensen zijn die evenals Johannes, de discipel van Jezus, precies kunnen aangeven waar en wanneer de Heere in hun leven is gekomen. Ik moet zeggen dat Johannes er met warmte over spreekt als hij eraan terugdenkt. Het was door geen leed uit zijn geheugen te wissen.

Zo zijn er wellicht óók onder ons die dit kunnen. Echter... zit er niet over in als dit niet het geval is. Er zijn genoeg voorbeelden in de Schrift waar mensen geen tijd en plaats konden aanwijzen en toch in hun leven een diepe godsvrucht toonden.

Ik denk nu een ogenblik aan Jeremia en Johannes de Doper. Voor hun geboorte was er al sprake van een nieuw leven. Zij waren reeds wederomgeboren voor hun geboorte. In hun leven is dat openbaar gekomen in het geloof. De vruchten van het geloof zijn in hun leven talrijk geweest. Maar... God veranderde ze al in de moederschoot.

Kort samengevat: Onze Heere werkt verschillend. Bij de een gaat Hij zus te werk, bij de ander zo. Maar hoe ook Zijn werk in ons mag zijn en langs welke verschillende wegen wij komen, dit is zeker: Christus wordt, ja is in het geloof de Heere, onze gerechtigheid.

Strijd

Het kan zijn dat onze wil wordt omgebogen in onze jeugd, het kan ook zijn dat dit gebeurt als wij ouder worden. Of wij jong óf oud zijn, het is altijd een Godswonder als onze wil wordt omgebogen. Het geeft verwondering als wij gaan willen wat God wil.

Vroeger werd onder ons wel gezegd en ik zeg het van harte na: 'Wat men liefhad, gaat men haten, en wat men haatte gaat men liefkrijgen'.

Wanneer onze wil niet is omgebogen, zullen wij nooit bidden: 'Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal'. Zonder die herscheppende daad Gods in ons leven, is het liefste wat wij in dit leven doen: zondigen. Wij doen niets liever én wij willen niet anders. Wij hebben een vader die wij graag gehoorzamen, nl. de duivel.

Hoe geheel anders wordt het als door genade God onze Vader is geworden. Dan wordt er in ons hart een verlangen, een begeerte gevonden om te doen wat Vader ons voorhoudt.

Want zoals er in een gezin regels zijn, zo ook in het gezin Gods. De Heere heeft ons Zijn wet gegeven. Hij heeft die niet alleen gegeven om er met elkaar over te praten, maar vooral om de wet te doen. Van de wet staat geschreven dat zij heilig is en goed.

De vraag is wel of wij als mensen van de weg (Christus) zulke perfectionisten zijn dat wij de wet volkomen kunnen houden? Er zijn wel mensen die beweren dat dit mogelijk is. Deze mensen zijn er in het verleden geweest, maar ook vandaag worden zij nog wel aangetroffen.

Laat ik kort zijn: het bijbels geloof leert ons niet dat wij perfectionisten zijn óf worden. Een oprecht gelovige is weliswaar een volmaakt mens, maar hij of zij is dat alleen in Christus. In Christus wordt men door de Heere aangezien als had men nooit een zonde gedaan, ja al had men al de geboden des Heeren volmaakt onderhouden. Maar... dit is alleen in Christus.

Wat kan dat een troost geven in ons leven! Immers, wij ervaren maar al te zeer in het geloof dat het met het onderhouden van Gods geboden niet zo best gesteld is. Er wordt wel in ons een lust en verlangen gevonden om in overeenstemming daarmee te leven, maar iedere dag komen wij erachter dat wij er geen spaan van terecht brengen. Die heiligmaking van ons stelt niet zoveel voor!

In ons woedt wel een strijd! Met Paulus moet er vaak gezegd worden: 'Het goede dat ik wil dat doe ik niet, maar het kwade dat ik niet wil dat doe ik'.

Nu is het mij niet onbekend dat men zich achter deze woorden van Paulus wel eens verschuilt om allerlei misstappen, fouten, zonden te vergoelijken. Ook wordt er wel eens gemakkelijk gezegd: 'De geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak'.

Het zal hopelijk duidelijk zijn dat dit in strijd is met Gods Woord. Wat door ons verkeerd gedaan wordt, valt nooit of te nimmer te vergoelijken. De Heere eist dat wij heilig leven.

Het geeft altijd droefheid als wij erachter komen dat het met onze heiligmaking niet zo best gesteld is. Het kan nooit een oorzaak tot vreugde zijn als wij met de apostel moeten zeggen: 'Als ik het goede wil doen, ligt het kwade mij bij'.

Naarmate de droefheid om de onvolkomenheid groter is, naar die mate zal het gebed zich intensiveren en vermenigvuldigen: 'Neem mijn wil en maak hem vrij; dat Hij U geheiligd zij'.

Het leven van een christen in de heiliging is een strijdend leven. Het is ook een stervend leven. Naarmate men meer en meer sterft aan zichzelf, naar die mate wordt Jezus Christus heerlijker, begeerlijker, noodzakelijker en profijtelijker. Naar die mate zullen wij begeren vruchten uit Hem te ontvangen. En een van die vruchten is Zijn wil te doen. Anders gezegd: Om in Zijn tuin (deze wereld) niet een sierboom, doch een vruchtboom te zijn.

Uit het bovenstaande zal wel duidelijk zijn dat het in de heiligmaking niet alleen om onszelf gaat, maar niet minder om onze presentie in de samenleving.

Het is daarom helemaal niet verkeerd als er in de prediking nadruk wordt gelegd op een heilige levenswandel. Niet alleen de rechtvaardigging van de goddeloze door het geloof is een groot stuk, maar de heiligmaking is dat niet minder.

In een persoonlijke ontmoeting met W. L. Tukker zei hij eens tegen mij: 'Wij moeten met ons volk (zo sprak hij over onze gemeenten) niet alleen gaan tot de poort, maar wij moeten ook met ze de poort binnentrekken en verder met ze op weg gaan. Wat hij ermee wilde zeggen zal eenieder wel begrijpen. Rechtvaardiging en heiliging moeten op een evenwichtige manier in de prediking aan de orde komen. Waarvan akte!

Met een variant op de woorden 'strijdt om in te gaan' schrijf ik: 'Strijdt om op de weg te blijven'. Zonder strijd geen overwinning. Zonder de heiligmaking zal niemand God zien.

Afgeschaft of vervuld?

Het gebeurt wel dat mensen zeggen dat zij door het geloof het eigendom zijn van de enige troost in leven en in sterven. Dat is mooi als men dit kan zeggen. Om deze belijdenis gaat het immers in ons leven. Kon eenieder dit maar in waarheid belijden.

Wel zeg ik erbij dat dit altijd consequenties heeft als men belijdt dat men het eigendom van Jezus Christus is. Waarom stel ik dit zo met nadruk? Omdat in bepaalde kringen wordt gedacht dat de wet is afgeschaft als men Jezus Christus kent.

Het zal juist zijn dat dit niet iets nieuws is. Paulus snijdt dit al aan in de brief aan de Romeinen. Ook zijn er in de loop van eeuwen steeds opnieuw mensen geweest die meenden dat de wet was afgeschaft. Dat was dan ook aan hun leven te zien. Van een heilig leven wilden zij niet weten. Zij waren in Christus en bleven in Christus. Niets kon ze gebeuren, ook al deden zij de meest schandelijke dingen. Alles was immers op het kruis voldaan. In navolging van de apostel Paulus in Romeinen 6 wil ik waarschuwen tegen dit soort gedachtespinsels. Onze Zaligmaker heeft de wet niet afgeschaft. Hij heeft de wet vervuld. In het leven der dankbaarheid is de wet ons geschonken om te doen. Antinomisme wordt ons nergens in de Schrift voorgehouden. De Heere zegt: 'Weest heilig, want Ik ben heilig'.

Niet de mens centraal

Het is een vergissing om te denken dat in de heiliging van het leven de mens centraal staat. (Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen