Christus Overwinnaar

Mijn gemeente. Dat zijn: Mijn geroepenen, die Ik bij name geroepen heb uit een wereld zonder God; uit een nameloos verloren bestaan tot het Licht der wereld. Mijn gemeente. Dat zijn: de Christus-gelovigen, die door Woord en Geest leven en ademen uit de belijdenis: Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God. U bent de Opgestane, Die heerst tot in eeuwigheid. Deze gemeente krijgt de belofte: De poorten der hel zullen u niet overweldigen. Zoals de Kerk ontstaat uit de gratie Gods, zo leeft en overleeft zij uit de gratie Gods. Die Kerk wordt bestreden. Geen wonder ook. Alles, wat niet van deze wereld is: alles, wat tegen deze wereld ingaat, wordt aangevochten.

Zoveel mogelijk zal men haar Fundament trachten aan te tasten.

Maar overweldigend en overwonnen wordt die Kerk nooit. Dat komt niet, omdat de Kerk zo sterk is. Integendeel, van zichzelf is zij zondig, arm en ellendig. Dat weet zijzelf het beste.

Maar zij heeft één zekerheid en daarmee heeft zij alles: Christus heeft haar gekocht met Zijn bloed.

Mijn gemeente: Zij is van Mij en daar blijft iedereen af - niemand zal ze uit Mijn hand rukken.

Christus vergadert niet alleen Zijn Kerk, maar Hij beschermt en onderhoudt haar ook. Straks zal Gods Kerk in Hem verheugd, huppelen van zielenvreugd. Straks is de bestrijding voorbij. Dan breekt de tijd weer aan van het spelen voor het aangezicht des Heeren. Maar nu, hier in de tijd is ze: strijdende Kerk; Kerk in de verdrukking.

Dat blijkt uit de tekst: De poorten der hel, dat is het machtscentrum van satan. Er vaart een geest door de wereld, die heel het menselijk bestaan beheersen wil. Hij injecteert het denken, hij tast het handelen aan. Deze geest reconstrueert de geschiedenis, hij devalueert de geschiedenis, hij verzet ons geweten, hij verandert onze idealen.

Wat zwart was, wordt nu wit en wat krom is, wordt langzaam maar zeker recht. Het wordt een omgekeerde wereld. Hij tast alles aan. Hij vaagt de hemel weg, hij redeneert God weg, hij werpt de enige Troost weg.

Dat gaat uit van dat machtscentrum van satan, zo zegt de Schrift. En dat gaat niet allereerst met geweld, maar heel beheerst en geraffineerd. Dat komt niet op ons af met zware, duidelijk hoorbare stappen. Neen, het kruipt geruisloos onder de drempels van onze huizen door. Het neemt de gewetens in beslag, het bepaalt ons denken. Het is het sluipende gif van de moderne, atheïstische geest, die uitgaat van het machtscentrum van satan.

Het maakt zich groot in onze tijd. Het werkt niet alleen in op de persoonlijke mens, ook op het gezin, ook op de volken. Het werkt in op de publieke opinie. Bij veel, wat wij horen en zien, krijgen wij de sterke indruk: Zijn dit geen uitingen, regelrecht voortkomend uit het machtscentrum van satan? Zien wij hier niet iets van de poorten der hel, die alles aan God en Zijn Woord willen onttrekken en onder beslag willen leggen van de demonen?

Maar... de poorten der hel zullen Mijn gemeente niet overweldigen. Soms zouden wij het wel denken. Elia in zijn moedeloosheid zegt: Ik ben maar alleen overgebleven. Doch dan zegt God: Ik heb er nog zevenduizend, die de knie voor Baal niet gebogen hebben. Nu zien wij er vaak nog niets van, maar éénmaal zal het zijn: Christus Overwinnaar; dan ook zichtbaar en tastbaar.

Alle oog zal Hem zien, alle knie zal zich buigen en belijden, dat Hij is het allerhoogst en eeuwig goed. Dan zal uiteindelijk de Waarheid aan het licht komen. Wee hen, die dan niet meer hebben dan de wereld. Welgelukzalig zij, die leren roepen in de nood: Heere, doe het ons verstaan.

Verlos ons van onze onbekeerlijkheid en doe ons door Uw onwederstandelijke genade leven van het volbrachte werk van Christus. Vernieuw ons naar hart en leven. Wat wij nodig hebben is: Het levendig geloofshouvast van Christus' belofte: De poorten der hel zullen Mijn gemeente niet overweldigen.

Dat geeft moed voor Gods kind persoonlijk en voor de Kerk: Ik hoop in al mijn klachten op Zijn onfeilbaar Woord. De Heere heeft het gezegd, Die nooit laat varen het werk Zijner handen. Christus heeft het beloofd, Die de satan heeft overwonnen en in Zijn doorboorde handen de Kerk draagt met een eeuwige liefde.

Voor ieder levend lidmaat van de Kerk gaan staks de poorten der hel dicht.

Dan is de bestrijding uit. Dan komt hij in de volle ruimte. De poorten des hemels gaan open - het volkomen samenzijn begint van de Bruidegom Christus met Zijn bruid, de Kerk.

Jeruzalem, dat ik bemin, daar treed ook ik Uw poorten in. Door Hem, door Hem alleen, om het eeuwig welbehagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen