Overwegingen in de eerste weken na Pasen op weg naar Pinksteren

Namen van zondagen

In sommige delen van onze kerk wordt er rekening gehouden met de namen van de verschillende zondagen. 'Tweede Paaszondag' staat er in mijn (kerkenwerk)agenda van 19 april. Zondag 26 april geeft aan dat het de derde paaszondag is, genaamd: Misericordias. Dat is barmhartigheid. Ook heeft deze zondag de naam 'Goede Herder'.

Opvallend, na de Pasen een zondag die Goede Herder heet. Eigenlijk zou je dat voor Pasen verwachten, of heeft dat meer te zeggen?

Ezechiël 34

In Johannes 10, waar de Heere Jezus spreek over de Goede Herder, daar wordt zichtbaar, dat de reactie van de joden sterker wordt. Ze willen Hem stenigen (vs. 31)! Eerder hadden ze Hem toegedicht van de duivel bezeten te zijn. Blijkbaar wanneer de openbaring van de Goede Herder in het zicht is, ligt daar zoveel kritiek in opgesloten op de praktijk van de herders van het volk, dat er irritatie, vijandschap en openlijke veroordeling uit tevoorschijn komt.

Deze gelijkenis staat in verband met wat we lezen over de herders van Israël uit Ezechiël 34. Ook daar staat het schril contrast met wat de HEERE belooft te zullen doen. In vers 11-16 wordt gesproken over de daden des HEEREN. Hij zal ze opzoeken. Hij zal als een herder te midden van zijn verspreide schapen zijn. De HEERE zal hen uit alle landen bijeen vergaderen, en terugbrengen naar het land, hen door God geschonken. God zelf zal ze als een herder weiden.

Zoals gezegd: dat staat in schril contrast met de herders van Israël. Wanneer ik het met mijn eigen woorden weergeef (u vindt het in de verzen 2-6!): die herders zijn meer met zichzelf bezig dan met hun taak; in feite hebben ze veel aandacht voor eigen inkomen en secundaire arbeidsvoorwaarden; ze zoeken de zwakke niet op, aandacht voor de zieken is er niet, waar de mens zich vastgelopen voelt en uitgeteld: daar gaat men aan voorbij. Er is een nogal hard oordeel over hen, die langzaamaan verdwenen zijn uit het midden. Er wordt met krachtige oordelen een strakke lijn getrokken. Rechtvaardigheid heet het, maar het is het niet!

Omdat er geen herderlijke zorg meer is, is de invloed van de machten van het kwaad enorm!

In feite is daarmee de mens overgeleverd aan de eigen gedachten. Er is geen enkele 'herder' meer, die ze opzoekt om het kompas van het Evangelie aan te reiken.

Wie zo een 'vertaalslag' maakt met betrekking tot Ezechiël 34 durft nauwelijks meer verder te lezen, als werker in de kerk: als predikant, evangelist, diaconaal consulent of jeugdwerkadviseur.

Maar de HEERE

Zoals we reeds zagen is het vervolg bij­ zonder hoopgevend. Daar wordt zelfs gesproken over een terugkeer naar het land Israël. Buitengewoon indrukwekkend! We zien daar spoedig na Ezechiël al een begin van komen. En later is het land weer bewoond. Ook vandaag zien we de terugkeer van het volk vanuit geheel de wereld. Een wonder van God in een tijd, waarin het individualisme groot is. Waarin mensen meer om zichzelf bekommerd zijn, dan om het lot van de ander.

In een land, waar we aanvaardbare risico's incalculeren, ook als dat levens van mensen betekent. Ik denk daarbij aan onze verkeersintensiviteit. Of het gebruik van materialen als kernenergie of gevaarlijke stoffen als asbest.

Ook in zo'n tijd mogen we leven van het wonder: 'Maar de Heere...!'

Want deze zondag 'Goede Herder' is een van de zondagen na Pasen. Is bij de viering van Goede Vrijdag en Pasen niet zichtbaar geworden, dat het initiatief van de Heere God afkomt? Uiteindelijk zien we in de komst van de Christus, in Zijn lijden en sterven, maar vooral ook in Zijn opstanding uit de dood dat wonder zichtbaar worden. Hij zal zelf ervoor zorgdragen. Zijn plan uitvoeren en Zijn volk vergaderen uit alle landen. En daarbij gaat het niet zuinig toe!

Er wordt gesproken over een goede weide... een vette weide (vs. 14). God zelf zal het verlorene zoeken, het verdrevene terugbrengen, het gebrokene verbinden en het zieke sterken.

Prachtig wat er allemaal zichtbaar wordt. Geweldig wat er allemaal na Goede Vrijdag en Pasen ook werkelijkheid geworden is. Want we zien het gebeuren in Handelingen der Apostelen. We lezen het achter de woorden van Paulus om in zijn brieven. We krijgen er visioenen van in het bijbelboek 'Openbaring aan Johannes'. Maar de Heere...!

Ingeschakeld

Na Pinksteren zien we dat de gemeente daarbij ingeschakeld wordt. De Heilige Geest drijft mensen voort, de eeuwen door tot op de huidige dag. In dienst genomen door de Goede Herder. Met het oog op het komende Rijk van God. Op die weg is het goed opnieuw te luisteren naar wat er gezegd wordt met betrekking tot die herders van Israël. Boven heb ik het juist met het oog hierop in eigen woorden weergegeven.

Wat opvalt is, dat er vooral gesproken wordt over diaconale aspecten, zoals het versterken van de zwakken in de samenleving, het verbinden van de verbrokenen, het helen van de kranken (aandacht voor de zieken) en het weggedrevene terugbrengen (aandacht voor vluchtelingen? ). Je zou kunnen zeggen, dat hier zowel daadwerkelijk diaconaal handelen tevoorschijn komt alsmede de diaconale aandacht. Het gaat om die ene mens in zijn/ haar concrete situatie! Een tweede accent, dat eruit spreekt is: het verlorene opzoe­ken en het verstrooide weer bijeen vergaderen. Hier zien we zowel de missionaire gang als het pastorale aspect tevoorschijn komen. Opvallend, dat de verhouding van wat hier genoemd wordt tussen diaconaat, evangelisatie en pastoraat totaal omgekeerd is in vergelijk met de praktijk van ons gemeente-zijn.

We worden ingeschakeld... maar hebben wel heel veel moeite met de moeilijke situaties als ziekte, rouw en verdriet, eenzaamheid* verslaving, vluchtelingen en asielzoekers.

En toch is het juist de Heere God, die in Ezechiël 34 zegt bijzondere aandacht te hebben voor deze groepen mensen. Als de herders van Israël het niet doen, dan zal Hij het zelf ondernemen!

Met ontferming bewogen

Zo op weg naar Pinksteren, met Pasen nog vers in mijn geheugen, vraag ik me af: zal daar nu onze gemeente door 'gewogen worden'. In het diaconale en missionaire aspect van ons gemeente-zijn? Dan hebben we nog veel te leren. Ook af te leren. Want waarin komt bij ons tot uitdrukking dat we 'met strengheid en met hardheid heersen' (zie vers 4)? Waarin verschil ik als werker in de kerk met die herders van Israël, waarvan gezegd wordt dat zij 'zichzelf weiden', ofwel een goed leven leiden terwijl hun schapen een kommervol bestaan leiden (zie vs. 2 en 3)?

Als er een oproep tot bekering klinkt - en waar het Evangelie van het Koninkrijk verkondigd wordt, daar klinkt die oproep door! - dan zal dat voor alles en allereerst betrekking moeten hebben op de kerk, en de werkers daarin (ambtsdragers, mensen in de bediening en functionarissen). Vooral daar zal er een omkeer moeten plaatsvinden, opdat onze gemeente in het voetspoor van de 'innerlijke ontferming en barrnhartigheid' van de Heere God zal gaan.

En dat openbaart zich vooral in het missionaire van ons gemeente-zijn (dus de zending en het evangelisatiewerk) en in het diaconale werk (daadwerkelijke aandacht voor concrete noden in de samenleving). En dan zullen we (opnieuw) ervaren, dat in de weg van die geloofsgehoorzaamheid de zegen mee komt. Voor de ander, maar ook voor onszelf.

Gebed om de Geest

Boven dit stukje heb ik de weg naar Pinksteren genoemd. Wie namelijk zo heeft leren bijbellezen, zo zijn/haar opdracht leert verstaan en begrijpen, die weet dat het in eigen kracht niet mogelijk is. We zijn kinderen van onze tijd, met de eigen gebreken en de eigentijdse zonden. De materialistische houding van de Israëlische herders is ons niet vreemd, denk ik!

We kunnen het niet uit onszelf opbrengen, maar in Gods kracht is het wel mogelijk. In ons gezin hebben wij de gewoonte om elke dag te beginnen met het gebed om de Heilige Geest. Elke dag is nieuw leven, dat we uit Gods hand mogen ontvangen. Elke dag opnieuw wordt er van ons gevraagd om tot eer van God en tot heil van onze naaste te leven. Daarom hebben we de krachtige doorwerking van de Heilige Geest nodig, om in dat spoor te gaan.

Dankzij Hem is het mogelijk om als een herder te zijn voor de ander. In daadwerkelijk dienstbetoon. In de opzoekende beweging of de pastorale bij een-vergadering. Zo komt ons leven in het perspectief van Pasen en Pinksteren, want de opstanding van Christus biedt ons de opdracht om 'in nieuwheid van leven te wandelen' (Romeinen 6 : 4). In die weg is het de Geest, die ons rusteloos de eeuwen door drijft. Het is een heerlijke en begaanbare weg, omdat de Heere Jezus, Die de Weg is, ook die weg gegaan is. Van Pasen naar Pinksteren is het niet moeilijk meer om vergezichten te krijgen naar het Koninkrijk van God.

                                                                                                                                  * * *
Misschien is dit een leeswijzer voor uw gemeente, om na te denken over gemeente- opbouw en het stellen van prioriteiten binnen uw gemeente. Vooral ook om de plaats van uw gemeente in het geheel van uw woonplaats, ons land, de wereld te doordenken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen