Ik ben gedoopt

'Leer het volk zijn doop verstaan en de natie is gered'. Zo zei iemand het in de vorige eeuw. Een uitspraak om diep over na te denken. Nederland een gedoopte natie! Geweldig!

Helaas, Nederland wordt steeds meer een ongedoopte natie. Ons volk is in de greep van het moderne heidendom. Velen piekeren er niet meer over om hun kind te laten dopen. Predikanten zijn drukker met het begraven van gemeenteleden dan met het dopen van kinderen. Ook is het te vrezen, dat in veel kerkelijk meelevende gezinnen de doopkaarten van de kinderen nooit meer op tafel komen. Is de doop dan soms dood kapitaal? Als een som geld die ergens in een oude kous op zolder ligt, zonder rente op te leveren?

Instelling

Laat ik beginnen met u eraan te herinneren, dat de doop een instelling van Christus is; iets uit Zijn laatste wilsbeschikking, hij heeft vlak voor Zijn heengaan uit de wereld aan Zijn discipelen opgedragen om heen te gaan, alle volken te onderwijzen en hen te dopen in de Naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes (Matth. 28 : 19).

Stellig waren Christus' discipelen bekend met het verschijnsel van de doop. Het Jodendom kende vele rituele wassingen in verband met cultische reinheid; ook het zgn. rituele reinigingsbad voor mensen uit het heidendom die tot het joodse geloof overkwamen en onder de Thora (wet) wilden gaan leven. Zij werden gedoopt - meestal met hun gehele gezin - en namen als meelevenden aan de joodse erediensten deel. Dat was de zgn. proselietendoop, een teken van overgang uit het heidendom naar de joodse godsdienst en een teken van toewijding aan de God van Israël. Sommigen gingen verder en lieten zich ook besnijden.

Christus' discipelen zullen van deze gewoonte van de proselietendoop op de hoogte zijn geweest. Maar als Christus hen bij zijn hemelvaart opdraagt om te dopen, zullen ze zeker ook hebben teruggedacht aan Johannes de Doper, de heraut van Koning Jezus, de boetgezant. Christus Zelf was door hem gedoopt in de Jordaan, bij de aanvang van Zijn openbare optreden onder Israël. En een aantal van Zijn volgelingen had eveneens die Johanneïsche doop ondergaan. Een doop der bekering tot vergeving der zonden. Daardoor waren zij in de weg van boete en geloof in het door de Doper aangewezen Godslam, gaan behoren bij de Adventsgemeente rondom de Doper en straks bij het kleine kuddeke van Christus' bruidsgemeente. Dragend zijn 'merk-en veldteken'.

De doop is teken van reiniging, van toewijding en van overgang. Dat wisten Christus' discipelen uit ondervinding. En zo waren ze er ook na Johannes de Doper zelf op uitgetrokken om mensen te dopen. Christus zelf doopte niet. Zij deden dat in opdracht van Hem wel (Joh. 3 : 22, 4 : 2). We mogen er derhalve van uitgaan, dat Christus' apostelen verstonden wat de Meester bedoelde, toen Hij hen vóór Zijn heengaan uit deze wereld opdroeg om te dopen. Zij hebben dat bevel ook nauwgezet uitgevoerd en bekeerlingen die tot het geloof in de Heere Jezus kwamen, gedoopt. Denk aan die drieduizend mensen die direct na de uitstorting van de Heilige Geest tot geloof in Christus Jezus kwamen. Denk aan Filippus die de kamerling doopte (Hand. 8), aan Ananias die Saulus van Tarsen na zijn bekering doopte (Hand. 9), aan Paulus die de gevangenbewaarder van Filippi met heel zijn huisgezin doopte.

Dopen is wassen

Maar waarom zou Christus het nu zo van zo'n groot belang hebben gevonden om deze opdracht om te dopen aan Zijn volgelingen te geven? Wat kan de heilrijke betekenis daarvan zijn?

Wel, de doop is een teken, een symbool, een 'sacrament'. Meer niet, ook niet minder. Als zodanig is de doop iets onontbeerlijks. Het zwakke geloof heeft zo'n symbool nodig ter ondersteuning en bemoediging. Een 'zichtbaar' Woord van belofte.

Bij de doop is dat teken het water. Als ik dorst heb, denk ik bij dat woord 'water' aan drinken. Als ik vuile handen heb, denk ik aan wassen. En om dat laatste gaat het. Het doopwater herinnert ons aan ons vuile zondaarsbestaan en aan de noodzaak om daarvan gereinigd te worden. De doop is een bad, bad der wedergeboorte. Ze herinnert er ons aan, dat wij gereinigd moeten worden van onze zonde en onreinheid.

Dat is het wat ouders bij de doop van hun kind uitspreken, als zij belijden, dat zij met hun kinderen in zonden ontvangen en geboren zijn en daarom aan allerhande ellende, ja aan de verdoemenis zijn onderworpen (eerste vraag uit het doopformulier). Zij en hun kind staan in Adam doodschuldig. Zij zijn van huis uit kinderen des tooms.

Omdat zij met God gebroken hebben en Hem de voet dwars hebben gezet.

Dat kind is immers geboren uit een onreine, geboren en ontvangen in de zonde. Besmet met een Gode vijandige natuur, met een hang naar het kwade. 'In schrijnende armoede' (G. Boer). De doop herinnert ons daaraan. Wij moeten van een nieuws geboren worden (begin van het doopformulier). Wie met de ogen van God naar zijn kind kijkt, ziet er zijn eigen zonden in terug. Schrikbarend.

Maar... - wonder van Gods grondeloze barmhartigheid - er is een reinigingsmiddel. Het bloed van Jezus Christus, Gods Zoon, het Lam van God dat de zonde der wereld wegneemt (1 Petr. 1 : 19). Daarvan is de doop het teken. Zoals het water neerdruppelt op het voorhoofd van een kind, zo druppelt het bloed van Christus erop neer. Dat is de heilrijke betekenis van de doop. De hoge God bemoeit Zich met een doodschuldig mensenkind.

Het wordt getrokken binnen de lichtkring van Gods genadige beloften, van Zijn ondoorgrondelijke liefde. Een mens mag zich baden in de liefde Gods.

Bad der wedergeboorte

Daar komt nog iets bij. Wie gewassen wordt door het bloed van Christus, wordt ook geheiligd door Zijn Geest. Ook van dit laatste is de doop een teken en zegel. Daarom heet de doop in Gods Woord: het bad der wedergeboorte en vernieuwing van de Heilige Geest (Tit. 3 : 5). Als iemand na een vermoeiende dag in bad is geweest, zegt hij: Daar ben ik van opgeknapt; ik voel me gewoon een ander mens.' Wie zich baadt in de liefde Gods in het bloed van het Lam Gods, zegt dat ook. Hij mag zich een ander mens gaan gevoelen, door Gods Geest verfrist en gesterkt tot een nieuw leven in heiligmaking.

Dat is het wondere geheim dat in de doop doorleefd mag worden in een weg van bekering en geloof. Mijn oude mens is met Hem gekruisigd, opdat ik nooit meer de zonde zou dienen. Ik ben gedoopt in Zijn dood, begraven in Zijn graf en ... met Hem opgestaan uit de doden (vgl.Rom. 6 : 3vv). Jezus had mij in Zijn hart, toen hij stierf op Golgotha. Hij had mij in Zijn hart toen Hij opstond uit het graf. Zonde, vloek en dood zijn verleden tijd geworden, dat nooit meer. Een nieuwe toekomst ligt voor mij open, een leven met Hem. Dagelijks achter Hem aan dan in de afsterving van mijn oude zondebestaan.

Overschrijving op de Naam van ...

Het geloof belijdt: Ik ben in Christus geheiligd en als lidmaat van Zijn gemeente gedoopt. Ik draag de 'insigna', de tekenen, het symbool, het symbool van de overgang van de ene staat naar de andere. Ik ben afgezonderd - een apart mens geworden - door het dierbare bloed van het Lam Gods, tot Zijn eigendom gestempeld; niet meer van mijzelf. Ik behoor Hem toe. Of ik het weten wil of niet.

Dat is ook de betekenis van de zgn. trinitarische doopformule: 'Ik doop u in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest'. Daardoor worden wij - om zo te zeggen - overgeschreven op Naam van de drie-enige God. We komen voor Zijn rekening te liggen.

Als ik een som geld van mijn girorekening overschrijf op giro 777 van het Nederlandse Rode Kruis, is het overgemaakte bedrag het mijne niet meer. Ik ben het kwijt.

Zo is het ook met de doop. Wij zijn overgeschreven op de hemelse bankrekening van de drie-enige God. Wij zijn onszelf kwijt. Ik doop u in de Naam van... De Vader die een eeuwig verbond der genade met mij opricht en mij tot Zijn kind en erfgenaam aanneemt, mij van alle goeds verzorgt en alle kwaad van mij weert of tot mijn bestwil keert. De Zoon die mij wast in Zijn bloed van al mijn zonden en mij in de gemeenschap van Zijn dood en opstanding inlijft en rechtvaardig voor God rekent. De Heilige Geest die in mij wil wonen en mij tot lidmaat van Christus heiligt, mij toe-eigenend wat ik in Christus heb, de afwassing der zonden en de dagelijkse vernieuwing van mijn leven. Zo spreekt het wonderschone doopformulier. Ik heb geen betere woorden om uit te drukken wat het is voor rekening van de drie-enige God te liggen.

In de vorige eeuw doopte men wel kinderen in de naam van geloof, hoop en liefde. Geheel in strijd met wat Christus ons beval. Want geloof, hoop en liefde zijn niet de grond van de doop. De grond van de doop is de grondeloze barmhartigheid van de drie-enige God. Daarom danken gelovige ouders met dè gemeente in het dankgebed van het doopformulier God, dat Hij ons en onze kinderen tot Zijn kinderen aangenomen heeft.

Dit alles over de rijke inhoud en heilrijke betekenis van de doop. Over de troostrijke dieptewerking van de doop in de geloofstoe-eigening van de weldaden van Gods verbond gaat het in het tweede deel van deze inleiding (in het volgend nummer van de Waarheids vriend).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen