De Voorloper

Deze meditatie is gericht op de Hemelvaart van de Heere Jezus Christus. Hij wordt in de tekst 'de Voorloper' genoemd. Dat is méér dan alleen voorop lopen en vooruit gaan. Er staat duidelijk bij: 'de Voorloper voor óns'. Dat betekent: ten behoeve van ons, in onze plaats. Hij deed iets in de plaats van ons. Die troost hadden de Hebreen, aan wie dit geschreven werd, nodig. Zij geloofden in Gods beloften, maar loste God Zijn beloften wel in? Ze twijfelden: doet God wel, wat Hij beloofd heeft? Let op, zegt de briefschrijver, God komt Zijn beloften wel degelijk na. Want dat doet Hij vanwege het werk van de Voorloper, onze Heere Jezus Christus. Hij opende een nieuwe weg tot de Vader. God rekende daartoe met Zijn Zoon af alsof Hij Zélf de weg tot God opgebroken had en niet wij. Het heeft Hem alles gekost. Nu is de weg tot God open. Er is een open toegang tot God voor u en mij. Door de Voor­loper is in de hemel een verzoend God voor allen, die het anker van hun hoop uitwerpen in Zijn werk. Wie doet dat? Hebben wij niet duizend en een ankertjes, waar we ons levensschip mee denken te redden? Met geld, gezondheid, kerkgang, bidden en bijbellezen menen we het wel te redden. Dat is de verblinding, die iedereen eigen is vanwege onze zonde. Maar wie ziet dat? Gelukkig als God de blinddoek wegneemt. En dat Hij u zo bewerkt van binnenuit, dat u van uw eigen ankertjes afstand doet. Dat is nodig, anders krijgt het werk van de Voorloper geen waarde voor u. Want alleen Zijn werk geeft rust voor uw hart. Anders is er op aarde en in niet één godsdienst iets te bedenken en te vinden, waarin u rust vindt. Al zoudt u een kind van God zijn, dat heel dicht bij de Heere leeft, het dichtst van allemaal, dan kunt u in uzelf nooit rust vinden. Waarom niet? Daar is het werk van de Heere Jezus te kostbaar voor. De Voorloper wordt immers genoemd 'Jezus'. Zaligmaker betekent die Naam. 'Ik ga heen om u plaats te bereiden', beloofde Hij aan Zijn discipelen. De plaats, die wij bij God verspeeld hebben door eigen schuld. En als Hij plaats bereid heeft, komt Hij terug om de Zijnen tot Zich te nemen. Hij wordt ook 'Hogepriester' genoemd. Daarmee wijst de tekst op de relatie tussen de Heere Jezus en de Zijnen. De hogepriester in het Oude Testament was geen hogepriester voor zichzelf. Hij stond in dienst van het volk. Dat liet hij zien als hij het heilige der heilige van de tempel binnenging. Dan droeg hij de namen van Israël zichtbaar op zijn kleding mee. Zo is Jezus onze Hogepriester. Hij nam de Zijnen in Zijn hart mee de hemel in. Dat is wat. Dat boven in de hemel, in het hart van de Heiland, uw naam bekend is en dat Hij u kent. Dat Hij bidt, dat uw geloof niet op zal houden en dat Hij u in Zijn hand vasthoudt en dat Hij u leidt ondanks uw struikelen en afdwalen naar de eeuwige zaligheid. Dat Hij niet wil dat u verloren gaat. Werp daar het anker van uw hoop in uit. Hoe doe je dat? Ik denk aan een man als Job. Wat kwam in zijn levensschip in de golven terecht. Het kraakte aan alle kanten. Voor ons besef zou er niets anders dan wrakhout van overblijven. Maar daar werpt Job het anker van zijn hoop uit en het zuigt zich vast in Gods beloften: 'al zou de Heere mij doden, dan zal ik nog hopen, ik weet, mijn Verlosser leeft'. Het is de Heere Zelf, Die hem dit in zijn hart gééft! Ik wil in deze meditatie op één gevaar wijzen. De Hebreen moesten het gevaar van de 'dode werken' ontvluchten, zoals vers 1 van hoofdstuk 6 aangeeft. Dat is het gevaar van allerlei godsdienstige werken en ervaringen, waarop mensen hun hoop bouwden om een plaats in de hemel te reserveren voor zichzelf. Herkent u het? Het is wel eens aangenaam om uw hoop te stellen op dingen, die we van God beleven. Op woorden en teksten, die ons te binnen schieten en ons aanspreken en kracht en moed en geloof geven op dat moment. Maar vandaag spreekt het u aan, morgen niet meer en foetsie is uw hoop. Met als gevolg, dat u geslingerd wordt tussen hoop en vrees. En dan is de duivel er als de kippen bij: 'zie je wel, het is niets met u, u bent geen kind van God, uw hoop op uw bevindingen en op uw teksten is een ijdele hoop'. Zo houdt God u in uzelf een arm zondaar, tot uw laatste snik op aarde toe. Maar geen nood. Uw ankergrond verandert er niet mee, want zij ligt niet in u, maar buiten u. Geen groter vreugde om het anker van uw hoop te werpen in het werk van de Voorloper, dat ja en amen is. Daar moet het zich aan vastzuigen. Dat gebeurt, tot roem van Gods genade. Zo hebt u echt rust van binnen. Uw hart worde niet ontroerd, want het is het welbehagen van uw Vader aan u het Koninkrijk te geven. Wat is Jezus' werk voor u toch vast en zeker! Gelooft u dat?

Ik heb de vaste rots gevonden,
waarin mijn anker eeuwig hecht:
het werk van Christus voor mijn zonden,
van eeuwigheid als grond gelegd;
die grond zal onverwrikbaar staan
als aard' en hemel ondergaan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen