Boekbespreking

Drewermann vat de verhalen over de wording van het volk Israël symbolisch op. Zij beschrijven de lange weg die een mens moet gaan om te komen tot bewustwording van zichzelf. De Bijbel geeft in de vorm van sagen allerlei menselijke gevoelens weer. Daaraan kunnen wij weer onze eigen ervaringen spiegelen. Zo voltrekt zich een innerlijk rijpingsproces. Drewermann heeft dan ook sympathie voor de allegorische bijbeluitleg van de kerkvaders (164). Toch is er een fundamenteel verschil. De kerkvaders brengen hun allegorieën in verband met de daden des Heeren in de voortgaande geschiedenis van de Godsopenbaring. Voor Drewermann heeft de historische werkelijkheid uit het verleden geen enkele betekenis meer. Zijn wijze van exegetiseren is een vorm van psychotherapie. Mozes is een soort Gandhi. Hun grootheid bestaat hierin dat ze op beslissende momenten zich niet terugtrokken uit schroom en vrees. In werkelijkheid zijn zij niet anders dan wij (32). Uit het onbeheerste optreden van Simson is af te leiden wat zijn specifiek probleem is: hij weet niet goed om te gaan met vrouwen. 'Zolang de liefde tussen man en vrouw belemmerd, geïntimideerd, onderdrukt of verboden wordt, zijn volgens een simpele psychoanalytische theorie oorlogen nodig' (234). Inderdaad, Drewermann gaat een eigen weg. Wij kunnen hem daarop niet volgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen