Zeker weten!

1: Door de Geest

Het feest van Pinksteren ligt al weer enige weken achter ons. Het laatste heilsfeit. Het machtige slotakkoord van Gods heilswerk op deze aarde. De feestdagen zijn weer voorbij. We hebben de (heils)feiten weer op een rij. Maar dan komt er een vraag op mij af. Een vraag naar feiten in mijn leven. Dat is deze vraag: wat heeft het uitgewerkt? Wat is er te zien en te horen in ons leven dat de Geest van God is uitgestort? Is ons hart al gebracht op de toonhoogte van de heilsfeiten...? We willen nu en in de komende weken ons bezinnen op deze vragen aan de hand van de laatste woorden van de pinksterpreek van Petrus op de eerste pinksterdag in Jeruzalem. We letten in de eerste plaats op het woordje waarmee deze tekst begint: zo. Zo wete dan zeker het ganse huis van Israël. Dat woordje wijst terug op hetgeen Petrus daarvoor mocht verkondigen. De komst en het werk van de Heilige Geest! In vers 33 lees ik dat Petrus zegt: Mensen!... Wat je hier ziet en hoort. Dat is de kracht van de Heilige Geest die door Jezus Christus is verkregen als het loon op Zijn arbeid en die Hij overvloedig uitstort op deze aarde. Daarom begint Petrus deze laatste volzin van zijn preek met dat veelzeggende woordje 'zo'. Zo wete dan zeker, het ganse huis van Israël.

Petrus gaat zijn prediking afronden. Veel heeft hij al gezegd. Maar in vers 36 komt de boodschap die hij van Gods wege te brengen heeft tot een hoogtepunt, tot een climax. Leest u maar mee: Zo wete dan zeker - letterlijk vertaald: Zo moet daarom het gehele huis van Israël zeker weten. Wat een ontdekking is dat. De Geest van Pinksteren laat ons niet in het vage en in het ongrijpbare zitten. De uitstorting van die Geest predikt ons volkomen zekerheid. Voor het ganse huis van Israël zegt Petrus. Niemand uitgesloten. Het ganse huis van Israël. Petrus spreekt zijn volksgenoten hier aan op hun verbondsnaam. Die naam herinnert het volk aan het eeuwige verbond dat God met hun vaderen had gemaakt. Die naam herinnert het volk aan de wetgeving, aan de verbondssluiting bij de berg Sinaï, het oudtestamentische Pinksteren. Met de uitstorting van de Heilige Geest maakt God een nieuw begin. Dat is het géboorteuur van de kerk. Bij de berg Sinaï. Daar was het volk Israël geboren. Maar daar was er nog die afstand tussen God en Zijn volk. Vuur en rook, hoog, boven op de berg. Mozes klom alleen op tot God, om namens het volk de woorden van het verbond te ontvangen, de twee wetstafels.

Met Pinksteren richt God het nieuwe verbond op. Dan daalt God Zelf in de persoon van de Heilige Geest neer om u en om mij die volkomen zekerheid van Gods genade te betuigen. Om ons in het hart te verzekeren van Gods heilige vastberadenheid om zondige mensen te trekken uit de duisternis tot het genadelicht... Zo! zegt Petrus en niet anders. Zo is er zekerheid! Zeker weten, door de Geest.

Dat is vertroostend en vermanend tegelijk. Wat een troost en genade, dat het boven alle twijfel verheven is of God ook mij op het oog heeft. Hij wil mij door Zijn Geest die zekerheid geven. Mijn twijfelende hart overtuigen. Zo wete dan zeker. Daarin maakt de Heere mijn vraagteken tot Zijn uitroepteken. Dat woord 'zeker' staat in de Griekse tekst voorop. Dat wil zeggen dat het de volle nadruk krijgt... Grote zekerheid. Je kunt er je handen voor in het vuur steken. Je kunt het veilig aannemen. Het is zekerder dan de beste levensverzekering.

Maar in dit woord ligt ook een vermaning opgesloten. Iedereen - moet - zeker weten! Daarin ligt een bevel opgesloten. Wee degene die zijn of haar zekerheid zoekt buiten het werk van de Heere Jezus Christus. Wee ons, als wij bouwen op de zandgrond van onze zekerheden en verzekeringen. Dan bedroeven wij de Heilige Geest. Dan zijn wij ontrouw aan alles wat Christus voor ons heeft verworven. O, dan geloven we misschien wel, maar we hebben toch nog ons achterdeurtje. Voor als het niet waar is. Voor als ik in de problemen kom. Voor als ik bang ben dat ik het met het geloof alleen niet redden zal.

Laten we wel bedenken dat de zekerheid één van de fundamenten is van de kerk en van de gemeente. De tekst die voor ons ligt predikt ons het geboorteuur van de nieuwtestamentische gemeente. Die gemeente is gebouwd op zekerheid... Dat is haar grondslag. Wij kunnen en mogen ons niet verschuilen achter allerlei schijnzekerheden. Zeker in de kerk niet. Niet op een goed financieel beheer. Niet op een behoorlijk kerkbezoek... Ook al is dat op zichzelf genomen een zegen... En in ons persoonlijk leven al net zo min. Het gaat niet om een behoorlijke bankrekening, of een gesmeerde carrière. Niet om een perfect huwelijksleven of een sterke gezondheid, hoe waardevol op zich ook.

Waar het voor ons allen persoonlijk en voor ons allen met elkaar na Pinksteren op aankomt? Dat is: de zekerheid van het geloof.

En dan die vraag: hoe kom ik daaraan? Wat moet er in mijn leven gebeuren? Hoe kan die troostrijke zekerheid mijn deel worden om de twijfel en het ongeloof te verdrijven? Petrus leert het ons: Zo...

Door de Heilige Geest. Die Geest die Heere is en levend maakt... Die Geest die de innerlijke overtuiging werkt en sterkt... Die Geest die mij leidt langs de afgronden van de twijfel en de klippen van de onze­ kerheid tot de vastheid en betrouwbaarheid van Israels Verbondsgod. Daarover D.V. volgende week meer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen