Globaal bekeken

In een recent uitgegeven boek 'Geen heersende kerk, geen heersende staat - De verhouding tussen kerk en staat 1796-1996' geeft de Britse kerkhistoricus Hugh McLeod in een artikel 'Kerk en staat in West-Europa sinds 1789' een aardige episode weer, die als het om godsdienstige richtingen gaat voor vele dorpen van vroeger                        kenmerkend is:

'Op een avond aan het begin van deze eeuw bracht de pas benoemde onderwijzer van Castelmayran, een dorp in de omgeving van Toulouse, een beleefdheidsbezoek aan de pastorie. De priester begroette hem aldus:

Castelmayran bestaat uit twee clans, de republikeinen en de klerikalen, die door een bittere vijandschap gescheiden zijn. Zij zijn verknocht aan hun eeuwige en wederzijdse haat. De ene groep bezoekt het Cafe Bayron en de andere het Cafe Bouché. De jongeren van Links ontmoeten elkaar in een danszaal die zij alleen gebruiken; de jongeren van Rechts hebben hun eigen gelegenheid. Op dezelfde manier heeft iedere clan zijn eigen kruidenier en zijn eigen slagen Iedereen hier wordt tot een bepaalde groep gerekend (...). Wij, de instituteur en de cure, worden beschouwd als onverzoenlijke vijanden, U kunt zeker op mijn volledige sympathie rekenen, maar het is in ons eigen belang dat we elkaar nooit meer ontmoeten. Als men u mijn pastorie ziet binnengaan, zal ik het respect van mijn parochianen verliezen. Ze zouden proberen de bisschop ertoe te bewegen mij elders te benoemen. En wat u betreft, de republikeinen zouden u haten en u het leven zo moeilijk maken dat u ook zou moeten vertrekken, of u dat wilde of niet.'

In de recent uitgegeven bundel 'Zingend Celoven' (uitgave Boekencentrum, Zoetermeer) troffen we een lied aan van Jan Peter Schouten, 'Over de heuvels', geïnspireerd door Ezechiël 34, waarin wordt gehandeld over de ontrouwe herders:

'Over de heuvels dwalen de schapen
en niemand die oor heeft voor hun geblaat.
Herders? Zij hebben hun opdracht verraden:
zij laten zich drijven door hebzucht en haat,
doden het zwakke, verachten het kleine
en laten de schamele kudde verkwijnen.

Dat zijn geen herders! Dat is geen weiden!
Het kan zo niet verder, roept de profeet.
Herders behoren de schapen te leiden
met zorg en met zachtheid, begaan met hun leed.
God breekt de staf over wie zich verrijken:
de heilloze herders, die gaan over lijken.

Zo zegt de Heer nu: hier met het mijne,
ja, al de verstrooiden haal Ik bijeen.
Zelf zal Ik leiden het zwakke en kleine
naar water en weide, en weg raakt er geen.
Dank aan de Herder, want Hij zal ons tonen
een land van oases waar ieder wil wonen.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen