Priester

In oude verhalen is er tijdens een zoektocht soms ook ineens de priester of de priesteres, die de geheimen van het heiligdom bewaakt en de reizigers de weg verspert. Je kunt niet zo maar verder. Eerst moet je alles wat je bij je hebt achterlaten bij de poort en dan wordt een tipje van de sluier voor je opgelicht. Maar... er blijven geheimen! Toch vervolgen de reizigers hun weg met blijdschap, want ze weten: we gaan in de goede richting!

Opvoeders hebben iets van priesters en priesteressen, als het goed is. En opvoeding heeft, als het goed is, altijd iets in zich van 'inwijden'. Ter Horst wijst erop dat het bij dit inwijden niet alleen gaat om diepe zaken als Geloof, Hoop en Liefde, maar dat het de 'gewone' dingen zijn, waarmee dit inwijden begint. Hij illustreert dit met een verhaal uit zijn eigen leven.

Het roodborstje

Als kleine jongen liep ik op een stille wintermorgen met mijn beide grootouders door de moestuin om boerenkool te plukken; 'moós'.

Het had een beetje gevroren en er lag ook wat poedersneeuw.

'Hoor je hem? ' vroeg mijn grootvader in­ eens zachtjes.

Nee, ik hoorde niets. Hij knikte even, haalde de spa en spitte een paar scheppen grond om; zwart tegen de witte sneeuw. We gingen een paar meter achteruit tegen het schuurtje staan.

'Luuster en kieke, mien jong, dan koemp oens vreendke, ' fluisterde mijn grootmoeder. 'Luister en kijk, mijn jongen, dan komt ons vriendje.'

Binnen een minuut verscheen heel voorzichtig het eerste roodborstje dat ik ooit echt, diep, had gezien. Hij zocht in de losse, zwarte grond naar voedsel.

We hielden alle drie de adem in. De tijd stond stil.

Dat was een gouden moment; een tipje van de sluier werd opgelicht. Als in een oase.

Het was meer dan interessant en mooi, het riep verlangen in me op en gaf richting aan mijn leven. Dat is ook inwijden...

Hulp van mensen

'Het is echt niet te organiseren', vervolgt Ter Horst. 'Als ik de nacht tevoren slecht had geslapen, was dit niet gebeurd en als mijn vervelende nichtje erbij geweest was, ook niet. Maar... zonder de echtheid van die twee eenvoudige, wijze mensen was er helemaal niets van terechtgekomen...'

Met dit verhaal illustreert hij in de eerste plaats dat het bij inwijden om te beginnen altijd gaat om kleine, voor de hand liggende dingen, vogeltjes, kiezelsteentjes, een kaarsje... Niet om hoge en verheven dingen; dat komt later wel.

Verder zijn bij inwijden nodig: rust, stilte en aandacht; schaarse artikelen in deze tijd en daarom van grote waarde.

En tenslotte is het belangrijk dat inwijdende opvoeders een grote mate van echtheid uitstralen. Immers: alleen vuur kan vuur ontsteken!

Heel belangrijk om als ouders en andere opvoeders binnen de gemeente hierbij stil te staan.

Geloofsgeheimen

Dan komt Ter Horst bij de binnenste cirkel, waarbij het er niet alleen om gaat dat opvoeders het hart van een kind kunnen bereiken, maar ook dat het wordt geopend voor de Schepper.

'We vragen dan toegang tot de binnenste cirkel van het heiligdom dat in de oase is gelegen. Vandaar het gebed om de Heilige Geest in de kerkdienst. De voorganger spreekt de aanwezigen dan ook niet toe als 'dames en heren, jongens en meisjes', maar als 'gemeente'.

De Heere Zelf is aanwezig. Hij houdt Zich aan Zijn belofte; daaraan hoeft niemand te twijfelen. En het kan ook niet anders dan dat er veel meer gebeurt dan de overdracht van kennis en betekenissen (zie vorige artikel). Het dak moet als het ware van het kerkgebouw worden geblazen, de tijd moet stilstaan, het gouden moment moet worden benut. Als dat niet het geval is dan worden de aanwezigen (kerkgangers) misleid en de Heere genegeerd. Sommige volwassenen hindert dat niet. Die komen een volgende keer wel terug...

Veel kinderen hindert het wel! Terecht! Zij hebben nog de behoefte om iets te beleven aan de aanwezigheid van de Heilige. Als dat een aantal keren niet gebeurt en ze zitten zich maar wat te vervelen, dan vormt zich om hun hart een eeltlaag, die hun belet er ooit in een kerkdienst nog echt helemaal bij te komen...'

Krasse uitspraken van Ter Horst, maar wel waar! Wij zijn als opvoeders ons vaak veel te weinig bewust van de heilige grond die we betreden als het gaat over de kerkdienst!

Dezelfde aandacht vraagt Ter Horst, terecht, voor vieringen thuis en op school. Ook hierbij gaat het immers om het inwijden van kinderen in de geheimen van het geloof!

Toewijding

Het is nodig dat kinderen komen tot keuzen, tot persoonlijke beslissingen.

Ook daarover zegt Ter Horst behartigenswaardige dingen. Ik citeer hem nog even: 'Pubers en jongvolwassenen hebben hun eigen verantwoordelijkheid (genomen) en gaan zelf de weg bepalen die ze willen inslaan.

Dat gebeurt in deze tijd steeds minder per reflex. Het is ook niet alleen een keuze op grond van persoonlijke (of voorgehouden) betekenissen.

Het is toewijding aan iets of iemand. Aan Iemand...

Maar... er is geen toewijding mogelijk, zonder dat er een inwijding aan vooraf ging-

Dat beslissende toewijdingsproces is voor jonge mensen een hele worsteling en sommigen doen er wel tot hun dertigste over voor ze zover zijn. Dan pas hebben ze de weg bepaald die ze willen inslaan. Sommigen komen helaas nooit zover en blijven hun leven lang maar wat rondscharrelen.

Geloof is geen verzameling regels, ook geen geheel van waarden.

Geloven is toegewijd zijn.

Een gelovige is een toegewijde, die een be-paal-de weg is ingeslagen; een weg die van palen is voorzien, de geboden van God.

Voor christenen hangt alles - de ganse wet en de profeten - aan twee samengangende geboden: Liefde voor God en de naaste. Liefde is eigenlijk geen gebod.

Liefde is Iemand.

Over geheimen gesproken...'

Kinderen hebben God nodig

In de voorgaande artikelen zagen we wat kinderen allemaal nodig hebben op de weg naar de volwassenheid:

- oerervaringen: kletsnat regenen, eindeloos lopen op het wad...

- planten: een eigen tuintje, een levensgrote beukenboom, gegroeid uit zo'n klein nootje, datje zelf ooit in de grond stopte...

- dieren: een eigen huisdier, een ontmoeting met een roodborstje, zoals Ter Horst dat zo schitterend schildert...

- mensen: gidsen van vlees en bloed die met je op reis gaan...

In dit artikel benadrukken we: kinderen hebben God nodig. Als kinderen worden ingewijd in het vinden van de verborgen omgang met God, dan gebeuren er wonderen, zo houdt Ter Horst ons voor.

Laten we als opvoeders deze uitspraak zeer ter harte nemen. Want we belijden immers allen dat die verborgen omgang met God alles inhoudt wat we nodig hebben voor dit leven en voor het toekomende. En dat gunnen we onze kinderen van harte!

Ja toch?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen