Zending: daar en hier

Zes uur 's morgens luidt het klokje van de kerk en om half zeven opnieuw. De gemeente wordt opgeroepen voor de dienst van zeven uur En ze komen! 

In hun zondagse kleding, Bijbel en liedboek in de hand, komen ze langs paadjes en wegen naar de kerk. Ze vormen kleurige elementen tussen het groen van de rijstvelden.

De kinderen hebben apart zondagsschool. Even later is jong en oud aan het zingen. Een beetje vals, dat wel. Maar 't is maar een beetje. De stemmen van de kinderen klinken schel uit het oude gebouwtje in de buurt van de kerk. In de kerk zingt de gemeente langzaam en slepend het alom bekende en geliefde: 'Er ruist langs de wolken. ..'. Enkele mooie stemmen klinken er bovenuit. De melodieën van ook ons bekende psalmen en gezangen volgen elkaar op.

Enkele Hollandse toeristen uit het hotelletje in de buurt komen verbaasd en slaperig kijken wat er aan de hand is zo vroeg. Vertederd zeggen ze even later tegen el­ kaar: 'Net als bij ons vroeger'. Even merken ze toch iets te zijn kwijtgeraakt: de sfeer... maar ook de Heer Hem missen ze echter niet. Maar die sfeer roept herinneringen op, aan vroeger, aan thuis.

En de Toraja? Die raakt in verwarring. Naar hun idee komen alle toeristen uit Holland. Uit Holland kwam ook de zending, het Evangelie. En nu dit! Hoe kan dat? Zal dat ook in Toraja gaan gebeuren?

Toraja is tweestromenland geworden. De Torajabevolking gaat naar de kerk, de toerist gaat op tournee. De één meestal te voet, de ander in een gekoelde minibus. Het toerisme levert veel geld op en daar is de Toraja echt niet vies van. Handig wordt er ingespeeld op de ontwikkeling. Hotels zonder sterren, hotels met vijf sterren, het is of komt er allemaal. Gidsen voor de toeristen te kust en te keur

De vraag is of ze nu echt door hebben wat er gebeurt en wat daarvan de gevolgen en de risico 's zijn. Ik weet het niet, maar ik ben er niet gerust op.

Soms gebeurt het dat een groep toeristen een kerkdienst bijwoont. De reisorganisatie kan dat in Toraja zonder enig probleem in het programma opnemen. Voor velen is zo'n bezoek een waardevolle belevenis. Er is herkenning en vormgeving van de eredienst. De Hollandse wortel is nog steeds merkbaar. Ondanks taalverschillen wordt toch verbondenheid beleefd. Dat is fijn en verrijkend.

De collecte vaart er wel bij: gul geven de toeristen hun bijdrage. Bij het tellen is het enthousiasme van de kerkenraad groot: wat een opbrengst! Dankbaar zeggen ze tegen de gids: 'Je hebt met deze groep toeristen een zegen in onze gemeente gebracht'.

De massa van het internationale toerisme is echter niet zo geïnteresseerd in de kerken. Nee, de oude Torajacultuur en religie, de dodenfeesten, dat zijn de dingen die de aandacht trekken. Dat is ook wel te begrijpen. Maar toch...

Een oude Toraja-christin schudde na een ontmoeting met een onkerkelijke Hollandse toerist verdrietig haar hoofd: Orang Belanda, iemand uit Holland... en dan niet naar de kerk? Ze kon het niet bevatten, maar ze begreep wel dat er iets grondig fout was. En het deed haar verdriet.

T. Eikelboom secretaris Indonesië

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen