Een verhoord gebed

Heeft bidden zin? Uiteraard zeggen wij graag snel 'ja' op die vraag en verwijzen dan terug naar een soms ver verleden.

Maar als er iemand voor je zit die ten einde raad is, wordt het geven van een kort en duidelijk antwoord een stuk moeilijker. Dat overkwam ook een evangelist een tijdje terug. Een vrouw, die regelmatig in het inloophuis kwam, had om een persoonlijk gesprek gevraagd. Zo'n blijk van vertrouwen is bemoedigend, want je organiseert als evangelisatiewerker vaak heel wat, terwijl je niet echt merkt dat de vonk werkelijk is overgesprongen. En dat is wat je zo graag wilt, dat mensen geïnteresseerd raken in wie God is.

De vrouw vertelde wat haar allemaal dwars zat. Ze voelde zich alleen, een achterblijver in dit deel van de stad. Haar vroegere vrienden of kennissen waren uit het zicht geraakt. En nu leed ze aan een ernstige ziekte, waar geen kruid tegen gewassen leek. Het ergste van alles was dat ze wel een dochter had, maar haar een jaar of tien niet meer gezien had. 'Zou God daar nu niets aan kunnen doen? ', vroeg ze. Ongetwijfeld, dacht de evangelist, maar of dat ook werkelijk zal gebeuren? Hij voelde wel aan dat deze vrouw niet zat te wachten op allerlei nuanceringen in de trant van: God zou het wel kunnen, maar of het ook werkelijk gebeurt, weten we niet. Ook vond hij het gevaarlijk om nu afbreuk te doen aan het getoonde vertrouwen van deze vrouw. Als hij nu zou zeggen dat ze van de Heere nooit zoiets concreets moest eisen, zou ze denken dat het Evangelie niets zou voorstellen. Trouwens, dergelijke overwegingen leken hem ook uitingen van ongeloof te zijn, want God kan toch werkelijk alles!

Het werd wel moeilijker voor onze evangelist toen hij hoorde dat de vrouw de afgelopen tien jaar wel drie keer verhuisd was, zodat haar dochter haar waarschijnlijk ook nooit zou kunnen vinden in deze grote stad, zelfs al zou ze naar haar op zoek gaan. Omdat hij inmiddels het plan had opgevat om een zoekactie op touw te zetten, besloot hij de vrouw voor te stellen samen te bidden om een ontmoeting met deze dochter. Maar na het gebed kreeg hij het wel een beetje benauwd. Hoe moest hij het verder aanpakken?

Nog voor hij gelegenheid had gehad iets te ondernemen, sprak de vrouw hem, nauwelijks een week later aan. 'Moet jij eens raden wie er gisteren voor mijn deur stond? ' Haar dochter was gekomen, als een wonder van Boven. Maar het grootste wonder was dat zij vervolgde met: 'Nu weet ik dat wat jij gelooft ook werkelijk waar is'.

Een veelzeggend verhaal, waarin we waarschijnlijk alle nuanceringen en ontwijkingspogingen van de evangelist herkennen. We weten dat God almachtig is, maar je durft niet zomaar heel concreet te worden in het gebed. Hoewel we weten dat Bonifatius vroeger het volk voor de keuze stelde door de heilige eiken om te hakken en op die manier heel concreet de almacht van zijn Zender te laten zien, gaan wij de confrontatie met de machten vaak uit de weg. Zou het daarom zijn dat ons getuigenis zoveel aan waarde heeft ingeboet? Zijn wij niet veel te vrijblijvend in onze verwoording van het Evangelie en vooral in ons gebed geworden, zodat de ervaring van een verhoord gebed ook vrijwel een onmogelijkheid is geworden?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen