Help, ik heb een gevoel!

Schuldgevoel

Frank en Ria Zijn al een flink aantal jaren getrouwd. Ze hebben elkaar in de afgelopen jaren goed leren kennen. Toch hebben ze de laatste tijd moeite met hun relatie, met name de seksuele kant. In een gesprek met een bevriend echtpaar leggen zij hun probleem uit. Ria vertelt dat ze steeds vaker geïrriteerd raakt bij aanrakingen van Frank. Tegelijk voelt ze zich schuldig naar God en natuurlijk naar Frank.

Frank begrijpt het niet. In het begin van hun huwelijk verliep het allemaal vlekkeloos, en nu lijkt het wel of ze steeds verder uit elkaar drijven.

Gedurende dit gesprek wordt duidelijk dat Frank en Ria het moeilijk vinden om aan elkaar de eigen wensen en grenzen kenbaar te maken. Thuis werd bij beiden weinig gesproken over de belevingskant van de seksualiteit.

Frank: 'Mijn vader zei: "Over seksualiteit moet je niet praten, dat moet je doen"!' Ria: 'Ik werd met een kluitje het riet ingestuurd, en nu zit ik met de brokken!' Dus vindt Frank dat Ria teveel nadenkt en er een probleem van maakt.

Preventie

Een incident? Nee, het zal bekend zijn dat ook christen-echtparen problemen hebben rondom communicatie en seksualiteit en dat steeds vaker kenbaar maken. Mensen die beschadigd zijn in hun jonge leven, door geen of verkeerde voorlichting, omdat ze misbruikt zijn of zich hebben laten gebruiken. De worstelingen van toen zijn onbesproken gebleven en komen later, bijvoorbeeld in het huwelijk, naar boven. Gelukkig is er hulp en advies voor hen voorhanden.

Seksualiteit en geloof hebben met elkaar te maken. Wat te denken van het Godsbeeld wanneer er incest heeft plaats gevonden, of het schuldig voelen wanneer je je hebt laten verleiden door prikkelende boekjes/films en/of jezelf bevredigd hebt. Gevoelens, gedachten die ontstaan bij het zien van het andere geslacht. Kortom: Seksualiteit, het raakt ons diepste wezen! Seksuele gevoelens worden manifest in de tienerleeftijd. De seksuele ontwikkeling kan het dagelijks leven van jongeren behoorlijk in de war brengen.

Maar hoe zit dat met de preventieve kant van deze kwestie? Wat doen wij als christenouders en jeugdleiders om situaties als bij Frank en Ria te voorkomen?

Zomaar opeens?

De seksuele ontwikkeling komt niet uit de lucht vallen. Al in de vroege kinderjaren hebben kinderen seksuele activiteiten. Een voorbeeld daarvan is de nieuwsgierigheid naar de andere sekse. Deze nieuwsgierigheid merk je door doktertje spelen, vader en moedertje spelen en uitkleedspelletjes. Onder invloed van wat er in het lichaam gebeurt, door hormoonwerking vindt er rijping plaats op seksueel gebied. Dit heeft gevolg voor ons welbevinden, want als schepsel zijn geest-ziel-lichaam met elkaar verbonden. Het is een samenspel van ons mens zijn.

Op weg naar de puberteit groeit dan ook de belangstelling naar seksualiteit en alles wat daarmee samenhangt. Het blijft een spannend onderwerp. Wanneer de omgeving afkeurend of ontkennend reageert, wordt de belevingskant weggestopt. Je krijgt de indruk dat er op het gebied van seksuele ontwikkeling niets gebeurt.

De periode die daarop volgt, de puberteit, is een periode van grote veranderingen op emotioneel, lichamelijk en sociaal gebied. Voor veel jongeren zijn deze veranderingen een periode van angst en onzekerheid. Zorgen over de lichamelijk veranderingen, vervreemd raken van je lichaam. Meisjes die ongesteld worden, de borsten gaan groeien, en jongens worden in deze periode geconfronteerd met o.a 'natte dromen'. Aan deze genoemde ontwikkelingen kun je weinig doen, het overkomt je. Het is de eerste bewuste kennismaking met seksualiteit en identiteit.

Het zelfbeeld wordt in deze periode sterk beïnvloed door het al dan niet seksueel aantrekkelijk zijn. Gedachten als: 'Ben ik in de picture? ' en 'Zien ze mij staan? ', houdt hen bezig. Jongeren zijn in het geheim verliefd. Ze kunnen er alleen nog maar van dagdromen. Verlangen naar volledige geborgenheid, aanvaarding en bevestiging is wat ze wensen.

Iemand schreef eens: 'Het is de opwinding van het groot worden die hen in zichzelf keert'.

Een plaats in de totale ontwikkeling

Het is van groot belang te erkennen dat seksuele ontwikkeling een feit is. Eveneens moeten we onder ogen zien dat gevoelens en gedachten zich ongevraagd aandienen. Een klein voorbeeld. Annemarie en Mark waren op weg naar de jeugdclub. Er ging een schok door Annemarie toen ze Mark zag. Haar bruine ogen ontmoetten de grote ogen van Mark. Ze stond bij de fietsenstalling van haar kerk nog even te wachten. Kijken wie er nieuw zijn. Annemarie vond hem wel wat; jammer dat hij me zag kijken, nu denkt hij vast dat ik hem wat vind.

Toen Annemarie tijdens de jeugdbijeenkomst nadacht over dit moment en soms naar Mark keek, merkte ze dat deze ont­ moeting haar had opgewonden. Allerlei gevoelens wisselen elkaar af. Van 'Wat doet hij stom' tot het adoreren 'Wat is hij mooi'.

Ook aan Mark was deze aandacht niet ongemerkt voorbij gegaan. Zijn hart was sneller gaan kloppen. Dat meisje deed iets met zijn gedachten. Was hij verliefd?

De emotionele kant van seksualiteit moet een plaats krijgen in het leven van de jongere. De jongere zal gaan onderzoeken wat de gevestigde norm is. Wat is toelaatbaar? Waar is een grens en wie bepaalt die? Ik, de omgeving, ouders, de maatschappij. God? De spanning in de jongere zelf en met zijn omgeving wordt vergroot door de vraag: 'Tot hoever gaat mijn verantwoordelijkheid? Hoever kan ik gaan? Wat sta ik een ander en mezelf toe? Wat mag van God? ' Groepsnormen, de verleiding van de media, het experimenteren speelt daarbij een belangrijke rol.

Wanneer wij onze kinderen willen helpen zijn twee zaken noodzakelijk: erkenning en openheid.

Is er in onze gezinnen, gemeenten, jeugdgroepen een veilig klimaat om over dit onderwerp te praten? Hebben ouders de moed om met hun kinderen mee te leven, grenzen aan te bieden met de nodige ruimte? Durven we onze kinderen te laten zien wat God in Zijn Woord zegt over seksualiteit? Meer dan: 'Het mag niet, het kan niet, doe maar normaal!'?

Seksualiteit heeft een emotionele kant. Vele jongeren zullen het voorbeeld van Annemarie en Mark herkennen, en bevestigen dat er te weinig aandacht aan wordt besteed.

Laten wij, ouders en leiders van jeugdgroepen en gemeenten niet een ontkennende houding aannemen, maar juist aandacht besteden aan deze beleving.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen