Babel en Jeruzalem

De opening van het boek Daniël schijnt alleen maar wat historische informatie te geven. Jojakim is in het derde jaar van zijn regering. En dan komt Nebukadnezar, de koning van Babel, en legt een militair cordon rond Jeruzalem. Daar zit een diep stuk tragiek achter voor de koning, zijn soldaten en voor de inwoners van de stad. De oude vijand ligt voor de poort. Op medelijden hoeft de stad niet te rekenen. En Jeruzalems strijdkrachten lukt het niet de bezetting van de stad te doorbreken. De situatie wordt uitermate kritiek. En dan, wat een schrik... Babel neemt Jeruzalem in. Het is zelfs de Heere die Jojakim, en met hem, Jeruzalem geeft in de macht van Babel. Het gaat hier om historische informatie. De geschiedenis van Gods eigen volk wordt ons hier verteld. Een geschiedenis van lijden, van strijd, van belegering, van nederlaag. De weg van Israël is de weg van verdrukking geweest alle eeuwen door. Gods uitverkoren volk was ook Gods verdrukte volk, Gods gekwelde volk.

Als we deze schriftwoorden dieper op ons laten inwerken, dan ontdekken we hier een grondlijn. Babel belegert Jeruzalem. Dat moeten we in het juiste perspectief zien. Hier is veel meer aan de hand. Babel: de stad zonder God, het leven zonder God, de mens zonder God. Al de eeuwen door was en is de macht van Babel fel gekant tegen God en Zijn stad, tegen God en Zijn rijk. Denkt u alleen maar aan de bouw van de toren. Het is de macht die Israël, die de gemeente van God het leven uitermate zuur en onmogelijk maakt. Babel legt zich niet neer bij het Koninkrijk van God maar keert zich er met alle kracht tegen.

Dat is ook de achtergrond van wat hier aan de hand is in het boek Daniël. Daarom is de inname van Jeruzalem, de stad van de vrede, de stad van God, ook uitermate schokkend. De macht van de mens zonder God, de anti-macht schijnt hier compleet te overwinnen. De lijnen van de heilige geschiedenis schijnen dood te lopen in Babel. We zien alleen maar dat het totaal verkeerd loopt. Het gaat hopeloos mis.

Hoe vaak denkt u dat ook niet? We kunnen de dingen niet echt doorzien en overzien. We denken dat het met de gemeente van Christus, met Zijn kerk hopeloos verkeerd gaat. We denken dat het met onszelf helemaal mis gaat. We zien de macht van de secularisatie om ons heen. We weten ons door haar omringd. Ze knaagt aan onze gemeenten, aan de kerk, aan het werk van de Heere. Het knaagt aan ons eigen leven, aan ons hart. Twijfel en zorg hebben de overhand. Het kerkelijk leven is op zijn retour. We gaan door de crisis. Wat blijft er over van het belijden van de kerk der eeuwen? De wereld dreigt de gemeente van Christus te overspoelen. De cultuur, de levenssfeer is vervreemd van God en Zijn Woord. De kleine kudde van Christus leeft als schapen onder de wolven. God leidt Zijn gemeenten door de diepten, door de crises, door de nachten. En wij verzuchten: 'Heere, wat komt er van Uw werk terecht? En komt Uw stad, Uw Jeruzalem, Uw vrede en Uw gerechtigheid wel? '

Bij Juda is er nog een factor in het spel. De malaise, de belegering en het transport is haar eigen schuld. Ze was haar God niet gehoorzaam. Ze ging haar eigen weg. Ze sloot keer op keer compromissen met de cultuur die vanuit Babel werd gepropageerd. Ze leefde niet als een heilig volk aan haar God toegewijd. Ze leek al te veel op Babel.

Als gemeente in deze tijd moeten we ons deze vragen ook eerlijk stellen. Sluiten we niet compromis op compromis? Leven wij heilig en rein voor Gods ogen, drukken wij in ons persoonlijk leven, en als gemeente, als kerk wel de voetstappen van Christus? Worden we doorgloeid met de liefde van onze Zaligmaker? Herinnert u zich niet het aangrijpende woord uit de Petrus brief: 'Het oordeel begint bij het huis van God'. We worden geroepen tot een totale en oprechte overgave aan de Heere van ons leven. 'O Zoon maak ons Uw beeld gelijk.' Dat is de weg van de eerbiedige en liefdevolle gehoorzaamheid, door de kracht van de Heilige Geest. Al te zeer zijn we die gehoorzame wandel kwijt. Is het geen tijd dat wij dat echt onder ogen zien? Dat wij ons voor God buigen en verootmoetigen en onze schuld voor Hem belijden? Is de tijd niet aangebroken dat we onze wereldgelijkvormigheid vaarwel zeggen? Zullen we niet samen bidden, uit de diepte van onze nood: 'Heere erbarm U over ons'. Hebt u de Heere gezocht en zoekt u Hem elke dag weer? In de kracht van Christus kunnen we de overmacht van de wereld weerstaan. Hij is de Heere, Hij heeft de machten overwonnen en verslagen. Hij is als Koning verhoogd. Door Zijn Geest vinden wij antwoorden op de vloed van de secularisatie. In verborgen omgang met Hem en in gehoorzame overgave aan Hem gaan we van kracht tot kracht steeds voort.

Jeruzalem wordt belegerd. Het schijnt uit te zijn. Wij staan er achter en weten dat dit niet zo is. De Heere hield de draden in Zijn hand en leidt de geschiedenis van Zijn volk ook door de ballingschap heen. De Heere werkt altijd door het tegendeel. Wil Hij ons tot leven brengen dan doodt Hij ons. Wil Hij ons verhogen dan vernedert Hij ons. Wil Hij ons genezen. Hij verwondt ons. En gedood, en vernedert, en verwondt vluchten wij tot Hem:

'Waak op, o God, en wil van verder lijden ons klein getal door Uwe kracht bevrijden.'

Wat komt er van Gods kleine gemeente terecht? We vragen het ons angstig en bezorgd af. Is Babel niet de machtige en delft Jeruzalem niet het onderspit? We buigen ons en bidden om genade. En in de diepte opent Gods Geest onze ogen voor de naam van onze God! Hij is de HEERE! De God en Vader van onze Heere Jezus Christus! Groot is Zijn trouw, de trouw aan Zijn verbond. Hij is de HEERE! Nooit laat Hij het werk van Zijn handen varen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen