Toespraak ds. K. van der Horst (ELK) op triosynode

Vorige week is in deze kolommen een zeer te betreuren fout gemaakt. Afgedrukt werden de toespraken van de synodepresides, die zij hielden aan het begin van de zitting van de triosynode over de naam van de verenigde kerk. In plaats van de toespraak van drs. K. van der Horst (ELK) werd echter, door een fout onzerzijds, de toespraak afgedrukt van de hervormde afgevaardigde oud. J. van Heijst te Bunnik. Met excuses aan drs. Van der Horst en drs. Van Heijst plaatsen we alsnog de tekst van de toespraak van de preses van de evangelisch-lutherse synode.

Synodeleden,

zusters en broeders.

Velen van ons hadden hier vandaag liever niet gezeten.

Velen hadden gehoopt en verwacht dat deze hobbel in het Samen op Weg-proces zich niet zou voordoen.

Samen hadden we immers lang en breed in diverse gezamenlijke vergaderingen over de naamgeving van de toekomstige verenigde kerk gesproken, allerlei alternatieven afgewogen en tenslotte in meerderheid ingestemd met VPKN, al hadden ook onder lutherse synodeleden een groot aantal liever naar het voorbeeld van onze oosterburen 'evangelische kerk' geheten. We zijn echter met de werkgroep kerkorde meegegaan, hebben naar het voorbeeld van onze zuiderburen de Verenigde Protestantse Kerk van België, VPKN als naam aanvaard en zijn als lutheranen op onze eigen voorkeur later ook niet meer teruggekomen. Dat hadden wij vanzelfsprekend ook van onze hervormde partners verwacht. Besloten is besloten en daar houd je je aan ook als je er zelf moeite mee hebt.

Na het aannemen van een afwijkende naam door de hervormde synode zijn dan ook zeer harde woorden gevallen, is er veel ergernis en woede geuit op vergaderingen, in wandelgangen en in de pers. Verwijten van onbehoorlijk bestuur werden gehoord. Door deze gang van zaken is bij velen in onze kerk een zeer onveilig gevoel ontstaan. Daarom beten lutheranen dapper van zich af en stelden de fundamentele vraag aan de orde: 'naar wat voor een kerk gaan wij met elkaar toe? ' Natuurlijk kunt u antwoorden dat hebben we in de kerkorde voor de verenigde kerk toch met elkaar vastgelegd. En dat is ook zo, die kerkorde hebben we aanvaard en met die kerkorde kunnen we best leven. Maar daarmee is de vraag maar gedeeltelijk beantwoord. Het gaat ons bij de huidige stand van zaken vooral om de cultuur, de wijze van omgaan met elkaar, de ruimte die we elkaar bieden en het "respect dat we voor elkaar hebben zonder meteen klaar te staan met de meetlat van het eigen gelijk. De openheid en pluriformiteit van de kerk is een groot goed voor ons en de individuele vrijheid van de christenmens is ons heilig. In die overtuiging willen wij door de breedte van de kerken worden geaccepteerd zoals wij zijn en serieus genomen worden als partner. In onze synode-notitie 'omwille van de naam' schrijven wij: 'Om het proces van eenwording te doen slagen is vertrouwen in elkaar nodig'. Dat vertrouwen is nu bij velen geschaad en zal hersteld moeten worden, willen wij als partners met elkaar verder kunnen.

Als wij vanuit onze diepste overtuiging ruimte en aanvaardig vragen, beseffen we heel wel dat we op onze beurt ruimte moeten willen bieden aan hen die andere accenten leggen in theologie, verkondiging, vroomheid en praktijk van het christelijke leven. Aanvaarding kan immers nooit alleen aan één kant komen. Als wij de Nederlandse Hervormde Kerk als fusiepartner aanvaarden, dan horen alle modaliteiten daarbij, ook diegene waarmee wij het falikant oneens zijn of waarmee wij grote moeite hebben. Dat is niet makkelijk voor een kerkgenootschap, waarin de richtingenstrijd al een generatie terug ligt en de modaliteiten bijna spoorloos zijn verdwenen. Het paulinische: Aanvaard elkander, gelijk Christus u aanvaard heeft, behelst een opdracht die wij alleen samen kunnen volbrengen als wij elkaar de ruimte gunnen, waarin wij kunnen ademen, geloven en leven, zoals wij zijn.

Wanneer wij elkaar werkelijk willen aanvaarden als partners brengt dit onlosmakelijk met zich mee, dat we delen in eikaars vreugden en elkanders lasten dragen. Hervormden en gereformeerden kunnen de lutherse pijn niet veronachtzamen en onze problemen niet zonder meer naast zich neerleggen. Onze moeite zal ook hun moeite moeten zijn. Omgekeerd mogen wij ons als lutheranen evenmin onttrekken aan de problemen van onze zusterkerken, hun problemen zijn immers ook de onze geworden. Hoe vervelend of pijnlijk we dat ook vinden, hoe lastig het ons valt om dat van elkaar te accepteren, dat is wel de consequentie van het optrekken in gezamenlijkheid op de weg naar de vereniging.

Liever hadden velen van ons hier vandaag niet gezeten, het is een lastige oefening, die naar de overtuiging van veel synodeleden niet nodig was geweest. Toch zullen we die in de huidige situatie met elkaar moeten maken. Alleen als we kans zien elkaar wederzijds het vertrouwen te geven en de bereidheid tonen om eikaars moeilijkheden te dragen, hebben we vandaag kans van slagen om de impasse waarin we ons bevinden te doorbreken. Ik 'spreek daarom de hoop en verwachting uit dat we niet vanuit vooringenomen stellingen op elkaar zullen gaan schieten maar ons inspannen om een gezamenlijke oplossing te vinden en elkaar vast te houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen