Globaal bekeken

In Het Kompas, maandblad van de hervormde gemeente Delfshaven te Rotterdam, schreef ds. P. L. de Jong de volgende ontboezeming bij 'de laatste dienst in de kerk van de Ger Gemeente' in Delfshaven:

'Op woensdagavond 28 okt Jl. vond de laatste dienst plaats in de kerk van de Ger. Gemeente aan de Willem van Zuyienstraat: de kerk die je ziet liggen als je over de Schiedamseweg fietst. Ik had ergens gelezen, dat de gemeente teruggelopen was tot ca. veertig mensen. Reden om samen je verstand te gebruiken en de gemeente samen te voegen met die aan de Boezemsingel en hier de locatie te verlaten. In mijn agenda stond daarover een aantekening. En al stond er nog veel meer voor die avond, ik wilde erheen. "Hoe zouden ze dat doen? " zei mijn vrouw nog. "Ze zullen wel geen ritueel hebben met het uitblazen van een kaars of zoiets." "Nee, dai doen ze daar anders!"

Hoewel ruim op tijd, moest ik genoegen nemen met een klapstoeltje in het portaal van de kerkzaal, mijn rug tegen de koude buitendeur Want de kerk is al jaren niet meer in gebruik. Het zaaltje zat die avond echter nog eens boordevol, overal waren er mensen vandaan gekomen. Wij zongen mooie psalmen en ik kreeg het naar mijn zin. O.a. Ps. 93 die wij - zo had ik die morgen juist doorgegeven - ook bij de opening van de Oude Kerk zouden zingen. En ook Ps. 74: Herdenk de trouw, aan ons voorheen betoond... Echter, terwijl wij deze Psalm in aangenaam rustig tempo zongen, ging ineens het licht uit. Totale duisternis. "Het komt wel goed", riep de koster naar ds. Mulder in het pikkedonker. "Effen een stop wisselen, dat ken niet moeilijk zijn!" Maar ja: zo'n klusje heb ik ook wel eens aan de hand gehad. Het is dan meestal donker... En welke stop moet je nu hebben? Naast me in het keukentje bij het 'portaal was de koster met andere deskundigen druk doende. Het lukte niet. Tenslotte: een kaars op de preekstoel! Nou, mijn vrouw moest nodig wat zeggen, dacht ik. Maar gelukkig: toen ging het licht ineens weer aan. Vijf minuten later was het echter weer mis. En weer zaten we in het donker, intussen constant psalmen zingend, want het orgel voorin bleef stroom houden.

De tekst voor de preek vond ik aangrijpend. Na overigens een kort overzicht van de geschiedenis van deze gemeente van God: begonnen in 1925 met het lezen van een preek in een huis aan de Hooidrift 162, daarna spoedig in een pand aan het Rauwenhofplein, bouwde men in 1956 de kerk aan de Willem van Zuyienstraat. Een grote kerk, gebouwd op de groei. Dat bleek een misrekening. Want na een hoogtepunt van 830 leden begon de uitloop, zoals ook wij die in onze kerk maar al te goed kennen: juist de meelevende jonge mensen verhuisden. Achterbleven slechts nog enkele oude getrouwen. En zo moest eerst de grote kerkruimte losgelaten worden en nu dus ook het zaaltje. Volgens een deputaat die erg weinig gevoel had voor de situatie: gewoon hout en steen. "Ik kan u geruststellen, het wordt geen moskee, het gaat allemaal plat, er komen hier winkels en flats." Woorden die voelden als dolksteken.

De preek was warmer, met veel meer invoeling. Als tekst werd gekozen Jen 45: "...zo zegt de HEERE: Zie, dat Ik gebouwd heb, breek Ik af en dat1k geplant heb, ruk Ik uit... maar Ik zal uw ziel tot een buiten geven in alle plaatsen, waar gij zult heentrekken!" Voor het eerst in mijn leven proefde ik er iets van, dat God dus Zelf echt kan stoppen met Zijn eigen zaak. Gewoon afbreken wat Hij begon. Dat doet Hij op een bepaald moment blijkbaar zelf. Niet het ongeloof en de ontgeloving, maar Hij zelf. Overigens is dat wel een groot gericht! Alle reden om je daarom ook maar heel diep te verootmoedigen. En niet te snel te zeggen: de mensen verhuisden alleen maar. We verplaatsen alleen maar de tent. Misschien ging daarom het licht ook niet voor niets twee keer uit. En zaten we ook letterlijk even in het donker te tobben.

Al mocht de lofzang nog verdergaan...

Intussen: hier zet de HERE God er een punt achter. Daarna nog een paar woorden, een gebed - waarin ik pijnlijk mistte een gebed voor hen die in dit gebied van ons nog bleven in de dienst van het evangelie, maar het zij de man niet aangerekend, voor hem was het moeizaam genoeg die avond - nog een psalm en de bijbel ging dicht. Daarna was er koffie en kon je nog even een kijkje nemen in de grote kerkruimte. Die aanblik zal ik niet licht vergeten. De preekstoel stond er nog, alle banken waren weg, hier en daar een hoop rommelmarktspullen. Lege, donkere galerijen. Een paar simpele lampjes gaven spaarzamelijk wat licht. Het geheel had iets huiveringwekkends, in het halfdonker voelde je de secularisatie en de verlating van God. Zover is het dus gekomen. Zonder koffie te drinken ging ik naar huis. Mijn vrouw: "Vielen er nog tranen? "

"Ik kon het niet zien, 't was donker. En daarna was er koffie." "Maar huilde er dan helemaal niemand? " "Vast wel. Mij kostte het in elk geval moeite..."

Op zondagmorgen 15 nov. jl. zongen we weer psalm 93, nu in de nw. berijming. Maakt niet uit. Het maakte me even heel stil in die mooie dienst die morgen. Wat een wonder en een geduld van God. Dat er nog een gemeente mag zijn aan de haven van Delfshaven. En wij mochten zingen:

Uw macht is groot. Uw trouw zal nooit vergaan,
al wat Gij ooit beloofd hebt, blijft bestaan.
Tot sieraad is uw hoge heiligheid
en in die glans trotseert Uw huis de tijd.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen