Berusten of vertrouwen

Het komt nogal eens voor dat woorden en teksten uit de Bijbel aangehaald worden, zonder te letten op de verbanden waarin ze staan. Op deze wijze wordt de Bijbel verlaagd tot een boek als een verzameling van teksten. Het tota Scriptura is dan uit het oog verloren. Wanneer bovendien woorden en teksten uit de Schrift alleen maar worden vergeestelijkt en geabstraheerd, dat wil zeggen losgemaakt van de concrete werkelijkheid, dan zijn misverstanden niet van de Jucht. God wordt op deze wijze verlaagd tot een god, die willekeurig handelt, waardoor valse lijdelijkheid en noodlotsgedachten kunnen ontstaan. Op deze wijze kunnen soms de meest bekende woorden en teksten worden misverstaan, in het bijzonder als het gaat over vragen die betrekking hebben op Gods leiding in ons leven.
Jesaja 55 : 8 en 9 zijn overbekende woorden. Wanneer wij iets ergs meemaken, worden deze worden nogal eens aangehaald. Wanneer we oog in oog staan met de verschrikkelijke laatste vijand, de dood, wordt soms gezegd: 'Ik begrijp er niets van wat God hiermee voorheeft, maar in Zijn ondoorgrondelijke wijsheid zal Hij er wel een bedoeling mee hebben, want Zijn wegen zijn hoger dan onze wegen en Zijn gedachten hoger dan onze gedachten.' In de meeste gevallen klinkt in deze woorden berusting of zelfs wanhoop in plaats van vertrouwen. Vragen over leven en dood moeten maar niet worden gesteld, omdat Gods leiding in ons leven nu eenmaal onbegrijpelijk is.
Het is ongetwijfeld waar dat de leiding van God in ons leven en in het wereldgebeuren vaak totaal onbegrijpelijk is. Op veel 'waaromvragen' krijgen we aan deze kant van het graf geen antwoorden. Daar stuiten we regelmatig op. Maar dan mogen we in dit verband niet zeggen dat Gods wegen en gedachten anders en hoger zijn dan onze wegen en gedachten. Deze woorden spreken niet van de onbegrijpelijkheid van God, maar van Zijn betrouwbaarheid. Deze woorden roepen niet op tot berusting, zeker niet tot wanhoop, maar tot vertrouwen. Een voorbeeld daarvan vinden we bij David in Psalm 56. Hij is door de Filistijnen gevangen genomen. Gods leiding in zijn leven was onbegrijpelijk en toch riep hij tot God: 'Wees mij genadig' en dat leidde tot 'Ik vertrouw op God, ik zal niet vrezen; wat zou mij de mens doen?'
Wij maken nogal eens een tegenstelling tussen Gods gedachten en wegen en onze gedachten en wegen. De onze zouden dan te overzien zijn en die van God niet. Maar Jesaja 55 laat precies het tegenovergestelde horen. De tegenstelling is, dat wij niet op onze wegen en gedachten aankunnen, maar op die van God wel. Wij kunnen allerlei wegen uitstippelen, maar die lopen vroeg of laat dood. Heel letterlijk bij de dood. Bij God is dat anders. Zijn wegen lopen niet dood. Hij kan en wil en zal in nood, zelfs bij het naad'ren van de dood, volkomen uitkomst geven. Zijn wegen lopen door tot in de eeuwigheid. Wij kunnen allerlei plannen maken, wat op zich niet verkeerd is, maar er hoeft maar iets te gebeuren en alles is van de baan. Bij God is dat anders en dat ligt verankerd in Zijn trouw, genade en in Zijn schenkende gerechtigheid voor Israël en de volken. Zijn Woord houdt stand in eeuwigheid en zal geen duimbreed wijken. Daarin, enkel daarin, zijn Gods wegen en gedachten anders dan de onze en hoger dan de onze, zoals de hemelen hoger zijn dan de aarde. Is ons vertrouwen daarop gericht? De woorden van Jesaja 55 zijn in de eerste plaats gericht tot het volk Israël, dat op dat moment zich bevond in een droevige situatie. De oproep om op Gods wegen en gedachten te vertrouwen, kwam op het moment dat Israël al lange tijd in Babel 'woonde'. Toch had de Heere Zijn volk in Babel niet verlaten, ook al leek dat misschien zo. Hij had Zijn beloften van verlossing gegeven. Hoe moeilijk de omstandigheden ook waren, eens zou het volk terugkeren naar het land van de vaderen. Dat was Gods weg met Israël en dat was Gods gedachte voor Israël. Daarop mocht het vertrouwen. Daar moest hun leven door worden bepaald.
Maar de werkelijkheid was anders. Het volk vroeg zich af: is God er wel? We merken niets van Zijn hoge wegen en gedachten. Jaar naar jaar verstreek, maar er kwam geen verlossing. Volgens de ballingen had de Heere hen vergeten. Daarom gingen ze voor hun eigen toekomst zorgen, omdat ze de Heere niet meer vertrouwden. Ze zorgden ervoor dat ze in Babel aan hun trekken kwamen. Kortom: ze volgden hun eigen wegen en gedachten.
Maar de Heere zag waarop dat zou uitlopen: op niets. Daarom vroeg de Heere ook vlak voor de tekst: 'Waarom weegt gijlieden geld uit voor hetgeen geen brood is, en uw arbeid voor hetgeen niet verzadigen kan?' Daarom klonk een krachtig appèl van de Heere; 'Hoort aandachtiglijk naar Mij.' In eigen kracht redden jullie het niet, maar door te luisteren naar Mijn Woord is er toekomst, verlossing. Dat vroeg niet minder dan om bekering van het volk: een ommekeer van het leven in Babel naar het Woord van God. Alleen Zijn wegen waren en zijn echt begaanbaar, de onze niet, omdat de Zijne hoger en anders zijn dan de onze.
Is deze profetie van Jesaja niet brandend actueel? Er ligt een oproep in niet op eigen gekozen wegen te gaan. Hoe vaak gebeurt dat niet? Maar ze zijn allemaal vroeg of laat doodlopend! De Heere roept ons Zijn
Wij lopen net als Israël in Babel hetzelfde gevaar op eigen gedachten te bouwen en eigen wegen te gaan. We regelen dan zelf onze zaakjes, waar we vroeg of laat bedrogen mee uitkomen! Zo'n leven is dan ook krampachtig en op onszelf gericht. Houdt het op Gods wegen en gedachten, dan komen we nooit beschaamd uit, want Hij ziet in gunst op allen die Hem vrezen. Zo zijn we op de goede weg achter de Heere Jezus aan. Die de weg, de waarheid en het leven is. Wat een betrouwbare weg, hoger, anders, beter dan al onze wegen. wegen te bewandelen en op Zijn beloften te vertrouwen, die in de Heere Jezus ja en amen zijn. Hij heeft immers aan het kruis geroepen niet 'Waarom, waarom?' maar 'Waartoe, waartoe?' om daarmee het doel van Zijn Godverlatenheid aan te geven: verlossing. Gods beloften zijn daarom beloften van vergeving van de zonden, van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, van Zijn eeuwig rijk van vrede en gerechtigheid voor Israël en de volken. Dat zijn Gods wegen en gedachten voor mensen die de dood hebben verdiend en van wie niets meer valt te verwachten. Vertrouwen we daarop? Is ons leven er al op afgestemd? Gaan we op Zijn wegen?

J. van Beek, Jaarsveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen